3 - John Lennon

Begin 1968 was John zevenentwintig. Met The Beatles was hij aan de top van de wereld geraakt. The toppermost of the poppermost, zoals hij dat graag uitdrukte. Hij had alle seks, drugs, lekker eten, roem, geld e,n wat dan ook die hij zich maar ooit had kunnen wensen. Maar hij was niet gelukkig.

Hij was getrouwd met een schoolvriendin, Cynthia, omdat die in verwachting was geraakt. Samen met zijn schoonmoeder woonde het "gelukkige gezinnetje" in een poepchique wijk op een uur rijden van Londen. Ver van alle actie. Nu er niet meer getourd werd, vulde hij zijn dagen met slapen en het slikken van pillen.

In november 1966 had hij iemand ontmoet die hem niet meer losliet: een kleine Japanse kunstenares. Sinds hij haar tentoonstelling had bezocht, bleef ze regelmatig in zijn leven opduiken. Vaak op de meest onverwachte momenten. Opeens kroop ze naast hem in de auto. Soms stond ze dagenlang in de regen voor zijn huis te wachten. En dan waren er de vreemde briefjes die ze hem schreef. Er staan boodschappen op als:  “Ik ben een wolk. Zoek me.”

Cynthia had, al lachend, ooit gevraagd of hij niet beter af zou zijn met haar. "Doe niet zo gek," had hij geantwoord. 

Februari tot april

Wanneer The Beatles, begin februari een paar dagen in de studio zitten om een single op te nemen, ziet John zijn kans schoon. Tijdens de laatste dag van de opnamen zou er een filmploeg komen om een clipje te draaien bij 'Lady Madonna'. Hij nodigt Yoko Ono uit om te komen kijken.

Tijdens de opname zegt hij tegen haar dat ze er moe uit ziet. Of ze niet even wil gaan liggen.  Een van de Beatleshulpjes brengt haar naar een appartement in de buurt. Daar staat al een bed klaar.

Maar Yoko loopt weg. Niet gediend van zo weinig subtiliteit. 

Enkele dagen later vliegen John en Cynthia naar Rishikesh.

Cynthia had eerst nog gehoopt dat John in de nieuwe omgeving terug op haar golflengte kon komen. En de eerste paar dagen leek dat ook het geval. Maar na twee weken neemt John zijn intrek in een ander appartement. Hij verklaart dat hij er beter kan mediteren. "Het heeft niets met jou te maken."

Pas later beseft Cyn dat het was om, in alle rust, zijn post te kunnen lezen.

"Er bleven van die rare briefjes komen. Ik werd er gek van. In Indië begon ik haar te zien als een vrouw - niet alleen maar als een intellectuele vrouw."

Hij zou Yoko willen vragen om ook te komen, maar dat durft hij niet. Hoe zou hij zoiets aan zijn vrouw moeten uitleggen? Hij laat het dan maar zo.

Wanneer Yoko terugkeert van een paar optredens in België en Frankrijk krijgt ze de deur van haar appartement maar met moeite open. Zoveel kaarten en brieven heeft John haar gestuurd.

Met de nieuwe fingerpickingstijl die hij van Donovan heeft geleerd begint John enkele nummers te schrijven. Als eerste brengt hij een ode aan de twee belangrijkste vrouwen in zijn leven. Julia is de moeder die hij op jonge leeftijd verloor, maar in de song smokkelt hij ook subtiele verwijzingen naar Yoko: "Ocean child" is de letterlijke vertaling van haar naam.

In het vliegtuig, op de terugweg naar Londen, vertelt John aan zijn vrouw hoe onbelangrijk ze in zijn leven is geworden. Het komt des te harder aan bij Cynthia, omdat ze in Indië gehoopt had dat hun huwelijk terug goed kon komen.

"Eens terug in Engeland, bleef hij afstandelijk," schrijft Cynthia in haar boek. "Slechts één keer was er nog een band tussen ons en dat was, ironisch genoeg, op het moment dat hij zijn ontrouw toegaf. Ik stond aan de afwas toen hij plots zei: 'Er zijn andere vrouwen geweest, weet je, Cyn.'

’Dat geeft niet," zei ik, totaal verrast door zijn eerlijkheid. 

‘Ik heb alleen van jou gehouden, Cyn,’ zei hij. Hij kuste me en zei: 'Ik hou nog van je en zal dat altijd blijven doen'."

Mei

John is zeer rusteloos en ongelukkig nu de nieuwe zekerheden en de rust van de meditatie weggevallen zijn. Hij gaat terug zwaar aan de drugs. Hij voelt zich eenzaam, met een vrouw waarvan hij vervreemd is en zijn vrienden die hun eigen families hebben.

Daarom vraagt hij Pete Shotton om zijn persoonlijke assistent te worden. Pete is al bevriend met John van in de basisschool. John heeft hem vroeger een supermarkt cadeau gedaan en daarna een job bezorgd bij Apple. Maar voortaan moet hij John's chauffeur spelen, zijn rekeningen betalen, zijn post doornemen...

Samen gaan ze een paar dagen logeren bij Derek Taylor. Ook Derek is een oude bekende van uit Liverpool. In de beginjaren was hij de PR-man van The Beatles, maar in 1965 is hij naar Los Angeles vertrokken om er te gaan werken voor The Beach Boys en The Byrds. Maar nu is hij terug gekeerd om voor Apple te komen werken. 

Tijdens het bezoek geraakt John helemaal van de kaart door een zware LSD trip. Hij meent dat hij een complete mislukking is. Derek moet hem de hele nacht lang, zijn eigen levensverhaal vertellen en aan de hand van zijn eigen liedjes uitleggen wat hij allemaal heeft gepresteerd.

Enkele dagen later krijgt Derek een uitnodiging voor een ontmoeting met de actrice Brigitte Bardot. Die is in Carnaby Street aan het filmen voor The Devil’s in Town. Zij inviteert The Beatles in haar suite in het Londense May Fair Hotel. Derek geeft de uitnodiging door: Paul zit in Schotland en George en Ringo zijn niet geïnteresseerd. Maar John wil zijn jeugdidool wel ontmoeten. Maar hij stelt een paar voorwaarden: de suite moet helemaal worden ontruimd en er moeten allemaal kaarsen branden. "Het hotel management was er niet blij mee, dat alle meubels de gang op werden geduwd," herinnert het Franse sekssymbool zich later, "en de volgende dag werd ik het hotel uit gezet. Maar het was fijn om bij John Lennon te zijn."

Nochtans verloopt de ontmoeting niet vlekkeloos. Hoewel Derek vooraf had laten weten dat alleen John zou komen, had Bardot een aantal vriendinnen uitgenodigd en gereserveerd in het trendy restaurant Parkes in Beauchamp Place.

Om zijn zenuwen te bedwingen had John vooraf wat acid genomen. "Ik was compleet van de kaart," blikt hij later terug. "Ik zei alleen maar 'Hallo' en schudde haar hand."

Zonder één woord zet hij zich daarna op de grond, in lotuspositie.

“Indië heeft nogal een indruk nagelaten,” probeert de actrice.
“Niets vragen,” gebiedt John. “Voel de vibraties.”

Om het evenwicht tussen het aantal jongens en meisjes wat te herstellen, laat Bardot twee jonge mannen bellen om te gaan dineren. John en Derek slaan de uitnodiging echter af. Bardot heeft genoeg gezien en het gezelschap vertrekt.
Wanneer Bardot enkele uren later terug naar haar suite gaat, hoort ze, nog voor ze de deur opent, harde Indische muziek. Binnen treft ze de Beatle aan, languit op de vloer liggend. Derek is uitgeteld en omringd met lege bierflesjes. Ze geeft John een gitaar en vraagt hem een paar nummers te spelen. Dat doet hij, waarna ze vertrekken.
Achteraf doet hij het vooral af met: “I was on drugs and she was on her way out.”

Op 11 mei vertrekken John en Paul, met enkele afgevaardigden van Apple naar New York om er de oprichting van hun firma, die officieel Apple Corps Ltd heet,  te promoten. John weigert Cynthia mee te nemen.

Wanneer ze vijf dagen later terug thuis komen, stuurt John zijn vrouw en zoontje met vakantie naar Griekenland. Donovan verblijft daar met zijn manager Gypsy Dave. Cyn hoeft niet alleen te gaan. Haar moeder gaat mee, plus Alex Mardas (Magic Alex) en Jenny Boyd ( de schoonzus van George Harrison).

"We hadden het nodig om even afstand te nemen," meent Cynthia. "Ik geloof niet dat hij mij kwijt wou. Hij moest de dingen voor zichzelf op een rijtje zetten. Hij was erg onzeker en twijfelde aan alles. De Maharishi had hem ontgoocheld, de toekomst van The Beatles was onzeker na de dood van hun manager en we wisten niet goed hoe het met ons tweeën verder moest."

De volgende avond maken John en Pete Shotton, onder invloed van LSD, experimentele opnamen. Daarna zitten ze wat te praten over John's ontgoochelingen in de Maharishi en andere idolen, wanneer John plots verklaart: "Pete, Ik denk dat ik Jesus Christus ben."

Hij laat onmiddellijk een spoedvergadering beleggen, voor de volgende namiddag.

"Ik moet jullie iets vertellen, " meldt hij trots: "Ik ben Jesus Christus. Ik ben terug gekomen. Dit is wat ik moet doen."

"Voila, dat weten we ook weer," reageert Ringo lakoniek. "Vergadering afgelopen. Kom, we gaan eten."

Na het diner rijden John en Pete terug naar John's huis in Weybridge.

Omstreeks 10 uur 's avonds belt John naar Yoko Ono. Hij vraagt haar om een taxi te nemen en naar hem toe te komen. "Ik dacht, Cyn is weg. Nu is het moment om haar beter te leren kennen."

John weet niet goed wat hij nu moet aanvangen. "We kunnen twee dingen doen," zegt hij tegen haar: "We kunnen hier gewoon blijven zitten en wat praten, of we kunnen naar boven gaan en wat muziek maken."

"Ik ben niet goed in het praten over koetjes en kalfjes," vult Yoko aan, "dus koos ik voor de muziek."

In zijn muziekkamer laat hij haar wat experimentele dingen horen die hij de laatste dagen heeft opgenomen. En dan beginnen ze zelf wat te knoeien. "Het was middernacht toen we begonnen aan Two Virgins en het werd ochtend toen we klaar waren," vertelt John. "En toen gingen we met elkaar naar bed. Het was prachtig."

De opnamen die ze die nacht samen maken worden later als Unfinished music No 1: Two Virgins uitgebracht.

"Het is in dat liedje," blikt John terug: "‘Those wedding bells are breaking up that old gang of mine.’ Het was pas toen ik… hoe oud was ik toen Yoko ontmoette? 26. Dat was het: het was gedaan met de bende op het moment dat ik haar leered kennen. Ik deed het niet bewust, maar dat is wat er gebeurde. Op het moment dat ik haar ontmoette, was het gedaan met de jongens. En toevallig waren de jongens beroemd en niet zomaar de jongens van zaterdagavond in het café.”

De volgende dag draagt John Pete op, om een huis te gaan zoeken voor hem en Yoko.

Hij stuurt hen ook samen uit om Yoko's spullen te gaan halen en wat nieuwe kleren voor haar te gaan kopen. John en Yoko hebben beslist in het vervolg enkel nog wit te dragen.

Onderweg moet Pete haar een snelcursus over The Beatles geven.

Later die dag komt Cynthia komt terug naar huis, samen met Jenny Boyd en Magic Alex. Ze vinden John en Yoko samen in de keuken. Yoko draagt haar ochtendjas en Yoko's spullen liggen in haar kamer.

John verwelkomt hen kalm: "Hallo."

Cynthia vlucht naar een appartement, aan Montague Square, in Londen, dat Jenny, Alex en enkele vrienden huren van Ringo. Cyn drinkt te veel wijn en vertelt Alex Mardas alles over haar problemen met John.

Wanneer ze twee dagen later terug naar huis gaat, om wat spullen te halen, is Yoko verdwenen. John doet heel normaal en vertelt dat het allemaal een vergissing was. Ze gaan zelfs samen naar bed.

Om Julian niet te zeer te verontrusten vertrekt Cynthia de volgende dag, zoals gepland met vakantie naar Pisaro in Italië. Nog diezelfde avond krijgt ze er bezoek van Alex. Die brengt haar een boodschap van John: hij wil scheiden. Hij dringt er ook op aan dat zij alle schuld op zich neemt, want het zou slecht voor zijn imago als hij de schuldige zou zijn. Hij stelt voor te wisselen van verblijf: Cynthia kan met Julian en haar moeder Lyl terug intrekken in hun huis en John en Yoko verhuizen dan naar Ringo's flat aan Montague Square.

In de flat aan Montague Square leven John en Yoko van champagne, kaviaar en drugs. Het appartement verandert al vlug in een puinhoop. Ze kijken intussen uit naar een nieuw huis.

Juni

Enkele dagen later beginnen de opnamen van de witte dubbel LP. Tegen de afspraak in neemt John zijn liefje mee naar de studio. Yoko is bovendien niet van plan stilletjes toe te kijken. Ze geeft commentaar en zelfs kritiek, zeer tot ongenoegen van de anderen, die zich hierbij zeer ongemakkelijk voelen. Al direct bij de eerste sessie wil ze een microfoon en levert haar eerste bijdragen aan John's song 'Revolution N° 1'.

John is erg jaloers. Hij heeft schrik dat een van de anderen zou aanpappen met zijn lief. Daarom wil hij haar geen moment alleen laten. Ze moet zelfs mee als hij naar het toilet gaat.

De volgende dagen spenderen John en Yoko heel veel tijd aan een geluidscollage op basis van de jam waarin ‘Revolution’ is geëindigd. John heeft de laatste zes minuten er van af geknipt en samen vergroten ze de kakofonie door er allerlei geluidseffecten aan toe te voegen. Sommige maken ze zelf terwijl ze andere uit de EMI archieven halen. Ze noemen het geheel ‘Revolution N° 9’.

Op 15 juni houden John en Yoko een “Acorn Event”. Ze planten twee eikels voor de National Sculpture Exhibition bij de kathedraal van Coventry. De eikels symboliseren het samenkomen van het Oosten en het Westen.

De eikels worden opgegraven door fans. Nieuwe eikels worden geplant en 24 uur per dag bewaakt door twee veiligheidsagenten.

Drie dagen later wonen John en Yoko de première bij van The John Lennon Play: In His Own Write, een toneelstuk gebaseerd op John’s boek, in een regie van Victor Spinetti. Het koppel wordt er uitgejouwd door het publiek. "Cynthia is beter dan haar" wordt er geroepen. Er is flink wat racisme in het spel. Naast "spleetoog" wordt ze ook uitgemaakt voor "monkey" (aap).

's Anderendaags staan besteden alle kranten commentaar op de aankomst van John en Yoko aan het Old Vic Theatre. Er wordt druk gespeculeerd over huwelijksmoeilijkheden. De flat aan Montague Square wordt 24 uur op 24 belegerd door fotografen.

Het zal dan ook geen toeval zijn dat wanneer, na een onderbreking van twintig dagen, The Beatles de opnamen terug oppikken, de eerste song er een van John is: ‘Everybody's Got Something To Hide Exept Me And My Monkey’.

Om die bewering kracht bij te zetten neemt John, met een zelfontspanner, naaktfoto's van hemzelf en Yoko. Die worden afgedrukt op de voor-en achterzijde van de hoes van hun LP Two Virgins.

Juli

Op 1 juli openen John en Yoko de tentoonstelling You Are Here (To Yoko From John Lennon, With Love') in de Robert Fraser Gallery in Mayfair, Londen. De tentoonstelling bestaat uit een werk van John, voornamelijk gemaakt met kisten van Oxfam. Het werk mag door iedere bezoeker worden aangevuld.

Natuurlijk worden ze weer belegerd door de pers.

Later in de maand komen John en Cynthia met hun advocaten bij elkaar om de scheiding te regelen. Cynthia krijgt slechts £ 75,000. John beweert dat ze helemaal niets voor hem heeft gedaan en dat hij uiterst vrijgevig is.

Hij verbiedt iedereen uit zijn omgeving om nog enig contact met haar te hebben.

Als afscheid aan zijn vijfjarig zoontje neemt hij een wiegeliedje op: 'Good Night'. Hij laat het echter door Ringo zingen.

Verder worden een hardere, snellere versie van 'Revolution' opgenomen. Dat was nodig omdat John het nummer als single wou uitbrengen, maar de anderen de eerste versie te traag vonden.

Ook 'Cry, Baby Cry' en een eerste versie van 'Sexy Sadie' worden op band gezet.

Omdat de situatie in de flat onhoudbaar is geworden, nodigt Paul John en Yoko uit om bij hem in te trekken, in zijn huis in Cavendish Avenue.

Paul's vriendin, Francie Schwartz , vertelt daar over: “John en Yoko zouden nooit bij ons zijn ingetrokken als de boekhouder van Apple niet had geweigerd om Yoko's schulden af te betalen. Daardoor kon John ook geen huis kopen waar ze in konden gaan wonen. Ik herinner me dat John riep: ‘Van wie is die verdomde firma eigenlijk?’."

Revolution

Augustus

Terwijl ze daar wonen beginnen John en Yoko ook hun eerste films te draaien met een 16 mm camera. (Film No. 5) Smile, is een sterk vertraagde opname van John's gezicht. Voor Two Virgins, worden John en Yoko's gezichten gefilmd en daarna over elkaar heen worden geprojecteerd zodat ze in mekaar overvloeien.

Paul gaat als diplomaat mee wanneer John en Yoko de naaktfoto’s voor de hoes van Two Virgins gaan tonen aan Sir Joseph Lockwood. De grote baas van EMI is niet te spreken over de hoes. “Waarom zou je nu zo iets doen?' vroeg ik hen. Yoko zei: 'Het is kunst.' 'Waarom maak je dan geen naaktfoto van Paul? Die ziet er beter uit. Of een standbeeld uit het park?”

Het is vooral omdat Paul zijn vriend blijft verdedigen dat EMI, als compromis aanvaard dat EMI de plaat zal persen, maar Apple moet instaan voor de verdeling.

Half augustus nemen The Beatles nog twee songs van John op: een remake van ‘Sexy Sadie’ wordt in een berghok van de studio opgenomen, om de akoestiek daar eens uit te brengen. ‘Yer Blues’ is een kreet van pijn en ‘What's The New, Mary Jane?’ pure onzin.

Wanneer John en Yoko een week of drie bij Paul inwonen gebeurt er iets dat volgens

Francie Schwartz: “… het moment [was] van de emotionele breuk tussen John en  Paul."

In haar boek, Body Count, vertelt ze: "Het was augustus en ik woonde bij Paul in Cavendish Avenue. John en Yoko woonden er ook, in de living. Paul opende zijn fan mail nooit … Die van John en Yoko kwam ook bij ons aan.
Paul was boven en er brief op de schoorsteenmantel. Het adres was getypt en gericht aan John en Yoko. Het was niet afgestempeld. Ze openden het er ze lieten me zien wat er stond: 'You and your Jap tart think you're hot shit.' We waren sprakeloos. Het was niet ondertekend. Er stond niet meer.

Toen kwam Paul binnen. In zijn blote lijf, blootsvoets, handen in de zakken.. 'Oh, Ik deed dat maar om te lachen,' zei hij.

John bekeek hem met een blik van: Ken ik u?

Het was voorbij. Helemaal voorbij. Ze werkten nog samen, maar het werd nooit meer hetzelfde.”

September

Het verhaal is nooit door iemand anders bevestigd. En het blijkt ook niet uit de volgende song van John die The Beatles opnamen. In‘Glass Onion’ zingt John: 'The walrus was Paul'. Een duidelijke verwijzing naar 'I Am The Walrus'

"Dat was om iedereen nog meer in de war te brengen. Het betekende niks, een beetje poëzie. Ik deed het omdat… Ik voelde me wat schuldig omdat ik met Yoko was en ik Paul achter liet. Ik wou... op de een of andere manier zei ik tegen Paul: 'Hier, heb je wat kruimels, een streling van het ego, want ik ben weg'."

Op 17 en 18 september geeft John een interview aan de Amerikaanse journalist Jonathan Cott, voor het splinternieuwe tijdschrift Rolling Stone Met Yoko aan zijn zijde, heeft John het onder andere over black power, Jean-Luc Godard, Bob Dylan en zijn eigen creatieve proces.

Oktober

Op John's 28^ste verjaardag delen John en Yoko mee dat ze zwanger zijn. Het kind wordt verwacht voor februari ‘69.

Een dag eerder heeft Pete Shotton zijn ontslag gegeven als persoonlijke assistent. John had hem gevraagd om het appartement even op te ruimen. Pete trof er een grote warboel van vuil ondergoed, papieren, vuile borden en kleren aan. Hij vond zich toch iets te goed om John en Yoko's rommel op te ruimen.

Wanneer hij een tiental dagen later nog eens op bezoek wil gaan, is het volop paniek. John is getipt over een inval van de drug-politie. Pete en John trachten zoveel mogelijk spul kwijt te raken. Yoko sluit zich op in de slaapkamer en maakt een scène over Pete's aanwezigheid. Om verdere ruzies te vermijden stapt Pete dan maar op, met de zak van de stofzuiger.

Even later staat Sgt. Norman Pilcher met zijn mannen voor de deur. Ze vinden een kleine hoeveelheid marihuana.

John en Yoko worden gearresteerd en overgebracht naar het politiekantoor van Paddington Green, waar ze de nacht moeten doorbrengen.

De volgende dag worden ze overgebracht naar het  Marleybone Magistrates Court. De rechtszaak wordt uitgesteld tot 28 november en John en Yoko worden op borgtocht vrijgelaten. Pers en publiek zijn hierbij ruim aanwezig. Yoko wordt uitgejouwd. De fotograaf van de Daily Mirror maakt een foto die later wordt gebruikt voor de hoes van Unfinished Music Number 2 - Life With The Lions.

John en Yoko trekken voor een tijdje in bij een vriend, de advocaat Nicholas Cowan.

November

Een week na de inval, wordt Yoko opgenomen in het Queen Charlotte Hospital in Londen, omdat er gevreesd wordt voor een miskraam. John blijft gedurende de tijd dat ze in het ziekenhuis ligt op haar kamer slapen. Omdat er geen bed voor hem vrij is, slaapt hij in een slaapzak, op de grond. Een foto van de twee, getrokken door Suzan Wood, wordt in mei '69 gebruikt voor de hoes van Life With The Lions.
Op die plaat staan opnamen die John in het ziekenhuis maakt met een cassetterecorder: de hartslag van het ongeboren kind (‘Baby’s Heartbeat’), John en Yoko die krantenartikels voorlezen over hun perikelen in het ziekenhuis (‘No Bed For Beatle John’) en het draaien aan een knop van een radio (‘Radio Play’).

Op 21 november, de dag na het uitbrengen van de dubbel-LP The Beatles, heeft Yoko een miskraam. Ze noemen het kind John Ono Lennon II.

Terwijl Yoko in het ziekenhuis ligt wordt de scheiding van John en Cynthia officieel uitgesproken. Cynthia krijgt £100,000 en het hoederecht over Julian, plus £2,400 per maand alimentatie.

Met een flinke vertraging brengt Apple Unfinished Music N° 1 – Two Virgins uit. Op de hoes staan John en Yoko frontaal naakt afgebeeld. Omdat zowel EMI als Capitol alle medewerking weigeren, wordt de plaat wordt verdeeld door klein onafhankelijke labels. Die verkopen de plaat gewikkeld in een bruine omslag.
Ondanks dat vele winkeliers weigeren de plaat te stockeren, worden er zo’n 25 000 exemplaren van verkocht. Genoeg voor een 124^ste plaats.

George verklaart later dat hij de plaat nooit heeft beluisterd. "Dat was niet mijn ding. Het was hun trip. Ze gingen zo op in zichzelf dat ze dachten dat alles wat ze deden of zeiden van wereldbelang was. Daarom maakten ze er platen en films van."

Op 28 november moeten John en Yoko dan voor de rechter verschijnen op beschuldiging van het bezit van cannabis. John pleit schuldig om zo Yoko te ontzien. "Ik dacht, dan ben ik er van af met een boete van honderd pond of zo."

Uiteindelijk bedraagt de boete £150, plus de kosten. Maar de veroordeling zal hem jarenlang veel problemen bezorgen om in de US te kunnen blijven.

December

Op 11 december doen John en Yoko mee aan de opnamen van een film van The Rolling Stones: Rock ‘n’ Roll Circus.

Er zijn eerst optredens van Jethro Tull en The Who.

Dan speelt John ‘Yer Blues’ begeleid door Eric Clapton, Keith Richards en Mitch Mitchell. Daarna jammen ze met violist Ivry Gitlis op ‘Whole Lotta Yoko’ waarbij Yoko zorgt voor de "zang".

De opnamen worden afgesloten met een set van the Rolling Stones zelf. Die beginnen echter pas om 2 uur ’s nachts. Het grootste deel van het publiek is ondertussen naar huis gegaan.

Maar ze hebben meer waar voor hun geld gehad dan diegenen die een week later in de Royal Albert Hall gaan kijken naar de Alchemic Wedding. Tijdens het alternatieve kerstfeest zitten John en Yoko er anderhalf uur in een grote witte zak op het podium. "Bag art" heet zoiets. 

Yer Blues

Hoy 9 de octubre John Lennon cumpliría 68 años.

Yoko, mujer de Lennon realizó un concierto en el Nippon Budokan Hall, en Tokio como homenaje y dijo estar "avergonzada y maravillada" al mismo tiempo ante la perspectiva de cantar canciones de los Beatles.

Once again, Ms. Ono is asking that in memory of John Lennon - that everyone pray for peace - on the anniversary of his birth on Thursday October 9th (today).

In her message, Yoko says:

Info: http://www.imaginepeace.com/tower.html

http://www.imaginepeace.com/tower.html

On 9 Oct 2008, John Lennon’s birthday, Yoko Ono asks the people of the world to pray for peace and stability at 1 PM PST (see below for other time zones). She asks everyone to join together and let the power of light and prayer become a collective expression of the desire for peace and harmony on our
planet.

--
Dear Friends,
Please join me not only in remembering John on October 9th but also in spreading the message of peace. This is something that was so important to John - the fact that we could all work together for the positive good of our planet. He would have loved how we are all mobilizing ourselves in thought and in action. It's time for action and the action is peace!

with love, yoko

Yoko Ono
9 Oct 2008

---

*Send your wishes to the Imagine Peace Tower by email:
wish@IMAGINEPEACE.com

*Post your handwritten wishes on a postcard to:
IMAGINE PEACE TOWER, PO Box 1009, 121 Reykjavík, Iceland

---
More Time Zones:
9th 1pm Los Angeles
9th 2pm Guatemala
9th 3pm Chicago
9th 4pm New York
9th 4pm Montreal
9th 5pm Rio de Janeiro
9th 8pm Reykjavik
9th 9pm Liverpool
9th 10pm Europe
9th 11pm Baghdad
10th midnight Moscow
10th 1am Karachi
10th 2am Dhaka
10th 3am Bangkok
10th 4am Shanghai
10th 5am Tokyo
10th 6am Sydney
10th 7am Vladivostok
10th 8am Suva
10th 9am Auckland

10th 10am Kiritimati
9th midday Anchorage

at
www.IMAGINEPEACE.com

---

There is a power we have that is our birth right. We must evolve and connect with that power to move beyond the crazy matrix that is attempting to hold us now. We can send light and awareness to the dark spaces of our country and our world. We can see the strangle hold on our Congress and Senate dissolve. We can see a new strength and clarity rise up through all of us. Come Together. Now.

*Even if you miss the time zone,  please add your energy, your light, your prayers (however you think of it) to the field today. United we stand!

The very sad news from my friend Merc yesterday really stopped me in my tracks. My recent hypothesising about McCahon, faith and the great I AM has taken on 'bigger' meaning, although I guess that's where I was heading.

What can one say? Everything seems clichéd and trite... Merc is the poet and art seems...insufficient.

So, I am going to send my thoughts and wishes here, which makes about as much sense to me as anything else at this time.

"Yoko Ono asks everyone to join together and let the power of light and prayer become a collective expression of the desire for peace and harmony on our planet."

 

Imagine Peace Tower illuminated on the island of Viðey, Iceland

Thanks Merc and D, and remember "I AM"

Here are some pictures of what I've been up to lately:

Two Sundays ago I participated in Doors Open Oakville.

And I spent last Saturday (to Sunday morning) wandering around the art-ridden streets of downown Toronto at Nuit Blanche!

I volunteered at The Kensington Rooftop Gardens in Oakville for their first ever Doors Open.

The garden is the only one of its kind in the Halton Region and is affiliated with the Ontario Clean Air Initiative. Also: It is gorgeous.

This is Lorne from the Horticultural Society, he gave tours of the garden all afternoon. That's right! The two volunteers at The Kensington were Lauren and Lorne, needless to say we made quite a pair.

Now onto Nuit Blanche!

Nuit Blanche (meaning 'White Night' or 'All-Nighter' in french) is an all night long arts festival that originated in Paris, France. From there it has spread rapidly to cities across the globe. It's meant to be a celebration of the impacts of art culture, a very important topic in Canadian politics right now. Over 800,000 (ordinary) people participated in the event this year. Take that Harper!

I thought these Jellyfish on Queen St. West were really cool, and eerily realistic.

Yes, this IS a waterfall coming out of a third story window of a building in Liberty Village. Awesome? I think so.

I also got to play a Theremin! Here's a friend of mine from the Humber Arts Admin/Cultural Mgmt program having a try.

The Sam The Record Man neon record lights were turned on for the last time in their original context that night. Soon they will be disassembled, the original building will be demolished and Ryerson University will build a new entrance to their campus in its wake. Protests from built heritage advocates like myself arose after the announcement was made that they were destroying the lights. They are certainly a Toronto landmark and a part of our heritage, even if neon lights aren't your typical heritage site. The lights will be ultimately be re-mounted and lit after the Ryerson entrance is built!

These are Yoko Ono's Imagine Peace Wish Trees near Lamport Stadium. One of the reasons I've been so long in posting is that one of my very best friends was in an industrial accident on Sept. 30th. She has a very serious head wound, and is currently in a medicinally induced coma.

My Yoko Ono wish read "Get Well Aylene! Love, Lauren."

"Life is what happens to you, while you're busy making other plans"

John Lennon

Ich verwerfe den Plan...und finde ein schönes Video:

]]> http://technique.wordpress.com/?p=233 Tue, 30 Sep 2008 21:35:03 +0000 Igor http://technique.ca.wordpress.com/2008/09/30/yoko-ono-e-mesmo-culpada-pelo-fim-dos-beatles/

Não posso conjecturar hipóteses ocorridas uma década antes do meu nascimento. Mas se eu fosse idolatrado como John Lennon com certeza estaria comendo alguem melhor que a Yoko Ono. Give peace a break.....

Yes, a big shoutout to all my Muslim friends and my favorite people from KLickr group, wishing you all the best and Selamat Hari Raya from me and Maaf Zahir dan Batin. God bles...

~Later Days~

(PD).- El Gobierno británico siguió durante años los pasos de la banda de Liverpool. Entre otros escritos tildan a Lennon de obsceno y drogadicto y acusan a McCartney de comenzar una querella contra sus compañeros.

Es febrero de 1964 y los Beatles conquistan el mundo y sus vidas cambiarían para siempre. Además de sus millones en fans y cuentas bancarias son observados por policias y agentes de gobierno inglés.

Una voluminosa e inédita documentación sobre los Beatles se custodia en los archivos nacionales de Kew Gardens, en las afueras de Londres donse se cuentan historias tanto pequeñas como grandes y tanto públicas como privadas.

Desde la trastienda de la breve gira de 1966, donde amenazaron con asesinarles , el intento de 1967 para comprar una isla en el Egeo, el arresto por droga de John Lennon en 1968, hasta la querella por una exposición de dibujos eróticos en honor de Yoko Ono, cerrada por "obscena" en 1970.

También se puede encontrar el acto final de su extraordinaria aventura: la carta de la querella que Paul McCartney -a comienzos de 1971, tras la disolución oficial del grupo- puso a sus tres ex compañeros según informa el ElPaís.com.

Todo este material fue recuperado en los últimos años de los archivos londinenses.

enjoy...comment on it what do you think of it ?

(i got this video from my cultural theory class)

The Independent reports on Obrist's project, which has led to his new book, Formulas For Now, featuring more than 100 of the responses he received.

Here are a few of them (Click to enlarge any of them):

Damien Hirst:

JG Ballard:

Yoko Ono:

Gilbert + George:

Brian Eno:

Keith Tyson:

Tacita Dean:

Cao Fei:

Which one do you think works? What would be your formula to live succesfully in the 21st century?

Puspawarna (1984) shown again on RTM on 7-Mac-2007 in the show SEPANJANG JALAN KENANGAN ... LEGENDA SUDIRMAN.

TANAH PUSAKA

Sungguh gemilang negeriku
Yang kupuja oh tanah airku
Di merata dunia
Harum semerbak namamu oh Malaysia

Musuh melanggar kugempur
Sungguh rela kugugur kerana
Kau tanah pusaka
Biar putih tulang jangan putih mata

As I listened to this song it speaks on the true meaning of being a Malaysian and the love you can have for your country but just look at what has been going on with our country, does it really reflect as what the songs says and means? Does it really shows how you can love Malaysia for how it is? I guess all those issues and problems are merely done by people and the higher people who only wanna do things for their own benefit and not for the nation....

So, I challenge everyone who is a Malaysian, try to bring a change in your own way...the simplest gesture that is to respect and treat each other as humans equally is the way to be and not to just look at someone based on the color of their skin and how they look, so be a MALAYSIAN ! Not a Malay, chinese or Indian but MALAYSIAN.....

1) Sarebbe più corretto chiamarlo: "The How Yoko Made The Beatles Great Museum" (Museo su Come Yoko Ono abbia reso famosi i Beatles).

2) Secondo quanto sostenuto da un breve documentario introduttivo nella parte iniziale del museo, i Beatles hanno iniziato ad essere creativi solo quando John ha conosciuto Yoko. 

3) Non ci sono segni dell'esistenza della prima moglie di John, Cynthia Powell, né tantomeno di loro figlio Julian.

4) Il lavoro più importante di John Lennon degli anni '60 sarebbe "Two Virgins" (L'album fatto di suoni sconnessi e in loop, avanguarde. Più celebre per il clamore che ha suscitato la cover, che ritraeva John e Yoko completamente nudi, che altro).

5) Al negozio del museo è tutto ©yoko ono, inclusi gli stessi disegni di Lennon.

Forse quest'ultimo punto era parte del testamento ma non è nientaltro che il risultato finale di ciò che quella donna ha da sempre cercato di fare: aggrapparsi a John per vendere la sua arte inesistente.  (foto©chiarameattelli dal titolo: "paparazzata orrenda autocensurata")

Tacita Dean's entry when asked by Hans Ulrich Obrist to design a formula for this century

The popular Swiss art critic Hans Ulrich Obrist recently asked many famous (and not so famous) artists to devise a formula for this current century. These graphical representations have been collected in a book entitled Formulas For Now and within it you'll find submissions from people like Damien Hirst, Yoko Ono, and Richard Dawkins.

Click this link to see an image gallery of some of the submissions.

An Analysis of "Revolution 9"

"Revolution 9", by John Lennon, seems like a standard musique concrète piece of the late fifties. However, instead of being a French art music piece, it is a British popular music piece of the late sixties. As its title suggests, it is revolutionary as a Beatles song, even though it uses no techniques that had not already been used for a decade in French electronic music studios. However, the title has other significance as well. The original piano music that plays throughout much of the piece comes from the long original ending of the song "Revolution 1", and seems to express the misgivings about potential revolution expressed in that song. However, most significantly for the music itself, much of the piece is a depiction of the potential danger of falling under mob rule.

Though the work at first appears to be a formless mass of random sounds, it actually splits very clearly into two halves, and each half has several smaller sections that can be detected, though some of these divisions are a bit less clear. The first four minutes of the piece can be divided into parallel A and B sections, each of which has a more orchestral expository beginning, and a more electronic second half. In addition, the B section has a short coda. The last four minutes and ten seconds divides more clearly into a sequence of six episodes, several of which depict a descent into chaos and mob rule. The first four of these sections seem to form a larger unit, which I will call the C section, and the other two form a definite coda, which will be the D section. Overall, the A and B section seem to form more of an instrumental binary form, while the C and D section have a more through-composed dramatic feel.

Approximately the first minute of the piece makes up the A1 section. This section has the most orchestral sound of the whole piece, and serves to introduce the fundamental musical materials used throughout. It begins with the piano music and the repeated recording of "number nine" that together frame most of the work. It also plays the reversed piano and band music that repeat throughout the first half. The other major elements it uses are the orchestral tuning and the large orchestra and chorus chord with cymbal crash. The tuning reappears at only a few other places, but the loud chord underlies much of the second half of the piece, and is expanded with a similar loud orchestral phrase later in the first half. The A2 section follows for the next fifty seconds, focusing more on the electronic sounding sources. In place of the orchestral chords, there is a phrase that sounds like it is coming from a radio dial being turned, and the backwards sounds form more of the focus of this section. Then the tuning sound reappears, followed by a high pitch, and then laughter, as the music fades in and out of silence. This section can also be seen as a varied repeat of the first section. The opening piano and number nine sounds have been replaced by a voice saying "a little bit older, a little bit slower", but all the rest of the sounds until the very end of the section come at approximately the same time and place in the two sections.

The entire B section is a variation on the A section with a short coda added at the end. The number nine phrase is repeated many times in this section, to emphasize its connection with the earlier material. Because it was used at the very beginning, it is associated with openings (since it was originally used as a sound test phrase as well), and often serves to alert the listener to the beginning of a new section of the piece. The B1 section introduces some new sounds not used in the beginning of the piece, such as the Indian oboe-sounding instrument. However, it brings back the opening piano music, and plays longer orchestra phrases that remind us of the chord with the cymbal crash, so that it seems more like a development of the beginning than like something totally new. The B2 section has some of the character of a varied repeat of B1, and also shares the more electronic quality of A2, so the form remains very symmetrical. The B3 section then serves as a cap on the first half of the piece, recapitulating all the important material from the beginning except the orchestra chord with cymbal. However, this is a very static recapitulation, emphasized by the statement about "standing still" at the beginning. Since the cymbal causes great forward motion, it makes sense that it is not used here.

The second half of the piece has a much stronger drive towards the end, instead of repeating earlier material so much. This drive is emphasized by the fact that the reversed sound material is no longer used, so everything is going forwards towards the end. Even the band, which has only played backwards so far, plays forwards at the end of the C section. C1 is rather clearly the climax of the piece. It opens with a recording of applause from the beginning of a Beatles concert, which continues while many of the earlier sounds are played back simultaneously. The number nine phrase is repeated more times than anywhere except the very beginning, and the cymbal crash is repeated for over thirty seconds. At the end of the section, there is a loud crash, the band playing backwards, and many other loud noises that can't be identified directly. This is also the halfway point of the piece and thus occupies the central point. The end of the C1 section is the first indication of the true disintegration that is to come. The C2 section continues restates the applause without the extraneous noises, but then immediately begins to add the electronic sounds used in parts A2 and B2. The clarinet melody in particular brings back B2, but the "hold that line" chant anticipates D2. Thus, this section shows the intimate connections between the second part of each major section in the piece. C3 is also closely connected to B2. They both open with the chorus, and both have the clarinet melody, and the loud orchestral passage. However, the C3 section develops this into the sounds of warfare, climaxing with large explosions. Only with the "shh…" after the clarinet melody does this violence go away. The C4 section gives the final closure to the C section. After restating the piano, cymbal, and clarinet themes from earlier, along with the chorus and carnival sounds, which have each been used once in the first half, the phrase "number nine" comes back for the last time. After that, the piano returns, and most of the rest of the section is unusually clear speech. The first voice sounds like a businessman listing off dances, sounding very disrespectful of popular culture. The other voice mysteriously says "take this brother, may it serve you well." This phrase sounds like it is full of significance, but appears to come out of nowhere. With that, the main body of the piece ends, and we reach the coda.

The D section forms a very peaceful coda after the violence and loudness of the C section. In addition, all the samples are much longer now, and the texture is relatively uncomplicated. The D1 section appears to be a private glimpse at the possible personal interactions of John Lennon and Yoko Ono, with a radio broadcast of an opera superimposed. This section seems to be the one hopeful section in the second half of the piece, validating the importance of love, and the symbolic significance of baring themselves to each other. After the woman clearly says "you become naked", the scene changes dramatically to a soccer game where the fans are brutally cheering on their team. The two chants that are repeated for the last twenty seconds of the piece show the submergence of these many individuals into a mob mentality, bringing out their violent tendencies. The fact that this motion was paralleled by the descent of most of the C sections into chaos indicates the pessimistic outlook of this piece. The spirit of "Revolution 1" is alive in "Revolution 9". Lennon is, in the end, suspicious of any revolution that idolizes collective consciousness, rather than the natural value of the individual. Thus, he fears the possibilities of future revolution, particularly as he sees it expressed by the fans of the Beatles, as in sections C1 and C2.

Explanation of abbreviations in the timeline:
piano - this is the original recording that started the entire piece, which was originally a long, quiet coda to the song "Revolution 1".
#9 - this is the sample that gave the piece its title. It was apparently a recording of the voice of a sound engineer testing some equipment.
piano bkwds, band bkwds - these are samples of a piano and a band, respectively, but played backwards, giving both a string sound.
cymbal - this is a chord played on large orchestra, with chorus, with a prominent cymbal crash.
tuning - this is a low-fidelity recording of an orchestra tuning up, so it has many open fifths.
indian - this is a recording of an Indian instrument that sounds very much like an oboe.
orch loud - this is a loud, brassy orchestra passage, perhaps from the same source as "cymbal"
clarinet - this is a quiet recording of a clarinet playing a melody raditionally associated with Middle Eastern things. It is always followed by a "shhh…", so they may be part of the same recording.
"hold that line", "block that kick" - these are the chants of fans at a soccer game cheering on their team.
"financial…the twist" - this is a voice saying "financial imbalance. The Watusi. The Twist." "El Dorado" follows quickly afterwards, but appears to be spoken by a different voice, since it is in a different channel.
"take this brother…" - this is a voice saying "take this brother, may it serve you well."
John and Yoko - this sounds like it might be a recording of John Lennon and Yoko Ono talking in their bedroom. The only clearly enunciated phrase is Yoko saying "you become naked" right at the end, and the only word I can make out in the earlier dialogue is her saying "naked".

http://www.geocities.com/k_easwaran/papers/revolution9.html

Kolejne me kroki skierowałam do kawiarni na kawę, która miała mnie uratować od zmartwień tego świata. Okazała się jednak tylko pyszna, bez żadnych dodatkowych mocy, zatem wróciłam do domu. Tam okazało się, że w swoim nieogarnięciu i pomieszaniu ominęłam wystawę, która mogła być czymś naprawdę ciekawym. Ale tak to jest, jak głowa postanawia trochę odpaść pacyfistycznie, na znak protestu przeciwko toczącej się wewnątrz mnie wojnie.

Miejsca w domu nie zagrzałam, albowiem zaraz trzeba było wybierać się na koncerty. Odbywały się na Placu Konstytucji, w ramach prezentacji innych miast. Tym razem padło na Wrocław. Skusiła mnie głównie obecność Miloopy tam, której piosenka "Trapped" swego czasu mnie urzekła. Oprócz niej miał wystąpić Oszibarack (na który nie dotarłam, ale podobno grali z playbacku ;d), L.U.C. & Rah ze swoim projektem "Homoxmoronomatura" i Hurt. Przyjechałam akurat na koncert L.U.C & Rah, którzy dali naprawdę fajny pokaz. Wokalistkę mają nieziemską, chyba faktycznie przybyła z innej planety. Jej głos dodawał smaczku hip-hopowym rymom L.U.C.a i Raha. Plus połączenie elektroniki z instrumentami smyczkowymi i trąbką. Najbardziej spodobał mi się kawałek "Ulice mego miasta". W wersji youtubowej (koncertowa była IMO dwa razy lepsza ;]) wykonywany z Marią Peszek, która swoją drogą trzy dni temu wydała nową płytę.

Potem wystąpiła Miloopa. Dali czadu, ciało moje aż rwało się do ruchu. Dobrze byłoby kiedyś ich dorwać jak będą grać w jakimś klubie, bo wczorajsze założenie na siebie połowy garderoby w próbie (nieudanej) niezmarznięcia, oraz lekkie rozmywanie się świadomości w resztkach alkoholowych oparów skutecznie odciągnęło mnie od aktywności większej niż lekkie podrygiwanie. Mieli bardzo fajne wizualizacje rzucone na duży ekran, zwłaszcza ostatnia o gorylu i człowieku porywającym pieska, który tak naprawdę był osobnikiem ludzkim była urocza ;) Po koncercie kupiłam sobie ich najnowszą płytę, a potem jako niewielki sopel lodu wróciłam, bo marznięcie w dźwiękach Hurtu już mnie nie przekonywało.

A żeby nie było zbyt cudownie, noc przyniosła mi przykry i smutny sen, który bezwstydnie obnażył moją słabość i brak perspektyw w pewnych kwestiach. Na dziś jednak jestem w stanie zmierzyć się z moją rzeczywistością. Poza tym mam inne rzeczy na głowie - znów muszę się nie zgubić w wyprawie po torbę dla Tosia i spotkać z mystery, ennostiel i MacGyverem. Sennymi zmorami zajmę się, jak przyjdzie na nie czas ;)

The black tie event, which attracts over 300 guests including senior business leaders, politicans and diplomats, will fund the education of disadvantaged children of widows in India by setting up businesses for them through the Loomba Entrepreneur Programmes. Past honorees include First Lady Laura Bush and Yoko Ono.

If you would like to attend or donate, click here for reservation details or email Ann Nicol at anicol@theloombafoundation.org.