<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>teoria &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/teoria/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "teoria"</description>
	<pubDate>Mon, 08 Sep 2008 00:55:23 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Coaching para PYMES]]></title>
<link>http://leoravier.wordpress.com/?p=378</link>
<pubDate>Sun, 07 Sep 2008 23:06:18 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ravier, L.</dc:creator>
<guid>http://leoravier.wordpress.com/?p=378</guid>
<description><![CDATA[PREGUNTA
Hola Leo:
Antes que nada quiero felicitarte por tu página, es uno de los pocos lugares en ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>PREGUNTA</strong></p>
<blockquote><p><strong>Hola Leo</strong>:<br />
Antes que nada quiero felicitarte por tu página, es uno de los pocos lugares en donde he encontrado información relevante sobre esta nueva e interesante tecnica, tambien quiero que sepas que estoy por iniciar mis estudios de doctorado en administracion gerencial, y pretendo que mi tesis doctoral sea sobre “<strong><em>el coaching empresarial como una alternativa de supervivencia para las pequeñas y medianas empresas</em></strong>” por tal motivo quisiera que me dieras tu opinión sobre mi tema. y en su caso pudieras proporcionarme algo de información al respecto. FELICIDADES.</p>
<p><strong>Gustavo</strong></p></blockquote>
<p align="center">………………………………………………………………………………………………………</p>
<p><strong>RESPUESTA</strong></p>
<p>Gustavo, gracias por tu mensaje y pregunta. Es un tema interesante, el que has escogido, por varios motivos. El primero, porque has especificado un <strong>"<em>nicho de mercado</em>" poco, y mal, tratado, además de infravalorado</strong>. El segundo, porque aunque muchos "coaches empresariales" se acercan con la idea de trabajar con "grandes empresas", <strong>las PYMES son especialmente interesates respecto del coaching</strong> porque: (1) conforman el mayor entramado empresarial de un país (en España están por el 80% del total de empresas; (2) son especialmente ágiles para actuar. Lo que implica necesariamente un coaching muy dinámico y atractivo para el coach, con un "espectro" de grandes posibilidades y desafíos para el propietario o cliente; (3) resulta bastante más fácil la percepción y/o comprobación del beneficio/inversión realizados. Y en tercer lugar, todo lo anterior hace del buen coaching dentro de las PYMES, un coaching a "flor de piel".</p>
<p>Antes de seguir con mi pequeño análisis al respecto, quisiera <strong>avertirte de algunos términos o conceptos que utilizas en tu pregunta, y tema central de tu futura tesis</strong>. El primero tiene que ver con la idea de del coachig como una "<em>técnica</em>" (término que utilizas). He escrito bastante al respecto (puedes verlo en este blog colocando la palabra "coaching técnica" en el buscador del blog), pero sólo qusiera advertirte simplemente con la idea de que el coaching no es una "técnica", sino más bien un "proceso". Es comprensible y natural la tenencia que tenemos de definir al coaching como una técnica, pero lamentablemente dicho concepto desvirtúa la verdadera esencia de nuestra profesión. <strong>Un proceso es más complejo, dinámico e incluso imprevisible (porque es un proceso humano)</strong> frente a la estática, predeterminada y previsible "técnica". El objetivo del coaching no radica en la <em>aplicación de una técnica</em>, sino en la <em>catalización dentro de un proceso</em>.</p>
<p>El otro concepto sobre el que quiero advertirte es el de la idea del coaching para PYMES como "<em>alternativa para la supervivencia</em>". No es sana la sobredimensión de nuestra profesión, ni para nosotros (los coaches), ni para nuestros clientes. <strong>Creer que el coaching es necesario, aunque como alternativa, para la supervivencia, resulta teóricamente erróneo</strong>, y genera un problema perceptivo en los potenciales clientes que se acercan a este concepto. No. Para sobrevivir no se necesita del coaching, sino todo lo contrario (podría incluso tener que desestimarse). La supervivencia implica, según la RAE, "<em>el vivir</em><span class="eAcep"><em> con escasos medios o en condiciones adversas</em>", y para ello no es necesario el coaching. En mis clases solía utilizar una metáfora, donde explicaba lo que le ocurre a una persona que ahogándose literalmente en el agua, y en lugar de procurar salvar su vida con los medios idóneos, recibe una sesión de coaching. ¿Puedes imaginarlo?. Bien. <strong>Para sobrevivir o para salir de situaciones adversas, urgentes y rápidas, existen otros médios más adecuados como la consultoría, el mentoring o incluso el mal visto, pero a veces efectivo, "<em>manotazo de ahogado</em>".</strong> Debemos ser realistas con lo que nuestra profesión ofrece, lo que implica, y sus propias limitaciones. Y el objetivo de "supervivencia" no es el más adecuado para un contexto de coaching.<br />
</span></p>
<p>Comentadas las razones por las que resulta interesante la temática de tu tesis, y las advertencias sobre algunos conceptos implícitos o explícitos en tu pregunta, paso a darte algunas recomendaciones para que tengas en consideración.</p>
<p>1) Sería interesante que tu tesis contenga los tres aspectos fundamentales propios del estudio de las ciencias sociales: a) Historia, b) Teoría y c) Ética. Por tanto:</p>
<p>a) <strong>Incluye un apartado histórico del coaching</strong>: En este vínculo tienes uno de los documentos (tesis doctoral) mejor elaborados sobre las raíces históricas del coaching. Su autora es <a title="Vikki Brock" href="http://www.vikkibrock.com/" target="_blank">Vikki G. Brock</a>. Dicha tesis aún no se ha publicado, y es poco conocida, por el momento, en el mercado: <a title="Raices históricas del Coaching" href="http://repository.thefoundationofcoaching.org/research/docs/57.pdf" target="_blank">http://repository.thefoundationofcoaching.org/research/docs/57.pdf</a>. Te puede ayudar mucho en la fundamentación de tu tesis.</p>
<p>b)<strong> Incluye un apartado teórico</strong>: Procura fundamentar los aspectos teóricos de la profesión aplicados al contexto concreto de las PYMES. Quizá te ayude tener en cuenta:</p>
<ul>
<li>Las escuelas</li>
<li>Los principios</li>
<li>Los modelos</li>
<li>Las competencias</li>
</ul>
<p><em>(Varios de estos conceptos teóricos son tratados en este blog. Utiliza el buscador para encontrarlos. También son desarrollados en mi libro "Arte y Ciencia del Coaching: Su historia, filosofía y esencia")</em></p>
<p>c) <strong>Incluye un apartado ético</strong>: Existe un libro específico sobre este tema, y muy pocos artículos que hayan tratado el tema en profundidad. "<a title="How to Solveand AvoidDifficult Problems ni Your Practice" href="http://www.amazon.com/Law-Ethics-Coaching-Solveand-AvoidDifficult/dp/0471716146/ref=sr_1_1?ie=UTF8&#38;s=books&#38;qid=1220826542&#38;sr=1-1" target="_blank"><em>Law &#38; Ethics in Coaching: How to Solveand AvoidDifficult Problems ni Your Practice</em></a>" de <a title="Patrick Williams" href="http://www.lifecoachtraining.com/about/pwilliams_bio.shtml" target="_blank">Patrick Williams</a> y <a title="Sharon K. Anderson" href="http://www.mycahs.colostate.edu/sharon.k.anderson/" target="_blank">Sharon K. Anderson</a>.</p>
<p>2) <strong>Visita los sitios académicos (revistas y papers) más avanzados dentro del mundo del coaching</strong>. No son muchos, pero ya existen buens investigaciones serias al respecto. Por ejemplo:</p>
<ul class="nostyle-indent">
<li><strong><em>International Journal of Evidence-Based Coaching and Mentoring </em></strong><br />
This is a free access, web-based journal that features coaching-related research in some issues. It can be accessed at:<br />
<a href="http://www.brookes.ac.uk/schools/education/ijebcm/home.html%21" target="_blank">http://www.brookes.ac.uk/schools/education/ijebcm/home.html%21</a></li>
<li><strong><em>International Journal of Coaching in Organizations (IJCO)</em></strong><br />
Contact the IJCO to get a reprint of their 2005 issue on Research in Organizational Coaching: <a href="http://www.ijco.info/publications/subscriptions.html" target="_blank">http://www.ijco.info/publications/subscriptions.html</a></li>
<li><strong><em>The Consulting Psychology Journal of the American Psychological Association</em></strong><br />
<a href="http://www.apa.org/journals/cpb/homepage.html" target="_blank">http://www.apa.org/journals/cpb/homepage.html</a></li>
<li><strong><em>The International Journal of Mentoring and Coaching:</em></strong><br />
The journal has two main sections: <strong>Reviewed Section</strong> and <strong>Professional Section</strong>. The Reviewed Section rigorously follows conventions of all academic journals in the form of double blind peer review Harvard style referencing.<br />
<a href="http://www.emccouncil.org/journal.htm" target="_blank">http://www.emccouncil.org/journal.htm</a></li>
<li><strong><em>Coaching: An International Journal of Theory, Research and Practice</em></strong><br />
<a href="http://www.tandf.co.uk/journals/rcoa" target="_blank">http://www.tandf.co.uk/journals/rcoa</a></li>
</ul>
<p>3) Ten en cuenta las teorías y prácticas de gestión, administración y mentoring de PYMES, pero <strong>evita caer en el "reciclaje" de dichos conceptos</strong>. El coaching para PYMES, debe ofrecer, en base a sus fudamentos históricios, teóricos y éticos, conceptos, ideas y prácticas necesariamente diferentes a la consultoría, formación y mentoring ya existentes para las PYMES.</p>
<p>Espero que estas pocas sugerencia te ayuden en el proceso de investigación y desarrollo de tu tesis.</p>
<p><strong>Leo Ravier ®</strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Teoriile cu punct]]></title>
<link>http://fumand.wordpress.com/?p=146</link>
<pubDate>Sun, 07 Sep 2008 21:05:32 +0000</pubDate>
<dc:creator>fumand</dc:creator>
<guid>http://fumand.wordpress.com/?p=146</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Oamenii de stiinta&#8221; cred in/inventeaza teoriile in care lucrurile se micsoreaza pana aj]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>"Oamenii de stiinta" cred in/inventeaza teoriile in care lucrurile se micsoreaza pana ajung un punct, care dispare. Jbuaf!<br />
Sau in care din nimic apare un punct si din el un "univers intreg". !faubJ</p>
<p><a href="http://fumand.files.wordpress.com/2008/09/cretinii-si-spirala.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-147" title="cretinii-si-spirala" src="http://fumand.wordpress.com/files/2008/09/cretinii-si-spirala.jpg" alt="" width="497" height="373" /></a></p>
<p>De ce e atat de usor sa dispara sau sa apara un punct? Daca din nimic se face ceva sau invers, acel ceva poate fi si un varan.</p>
<p>Punctul nici macar nu exista! Il voi numi "punct" de-acum.<br />
Cum poti sa crezi ca un "punct" poate sa dispara brusc, dar un "intreg univers" nu? Doar pentru ca "punctul" e mai mic? E atat de ingust "tunelul" (ha! tunelul exista si el :D ) care leaga "universul" de "nimic"?<br />
Si daca un ceva mai mare s-ar reduce la un "punct", pentru ca teoria sa fie corecta, "punctul" ar trebui sa inmagazineze tot ceva-ul ala, intr-o forma de el stiuta. Pentru ca daca nu ar contine ceva-ul in el, ar insemna ca ceva-ul, cu exceptia unui punct, a disparut inaintea punctului.<br />
Iar daca totusi contine ceva-ul, mai e cu adevarat "punct"? Ce esti, tu, punctule?</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[As diversas monogamias]]></title>
<link>http://alemdedois.wordpress.com/?p=256</link>
<pubDate>Sun, 07 Sep 2008 12:34:44 +0000</pubDate>
<dc:creator>Henrique</dc:creator>
<guid>http://alemdedois.wordpress.com/?p=256</guid>
<description><![CDATA[
O Dr. Ulrich H. Reichard em seu livro Monogamy: Mating Strategies and Partnerships                 ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><a title="boobies por Além de dois, no Flickr" href="http://www.flickr.com/photos/alemdedois/2835363101/"><img class="aligncenter" src="http://farm4.static.flickr.com/3197/2835363101_65e3474a1d.jpg" alt="boobies" width="450" height="356" /></a></p>
<p>O <a href="http://www.siu.edu/~anthro/reichard/index.html"><span class="red-l-b">Dr. Ulrich H. Reichard</span></a><span class="black-m-n"> em seu <span style="font-family:Helvetica,Arial,sans-serif;">livro </span></span><a href="http://www.livrariacultura.com.br/scripts/cultura/externo/index.asp?id_link=5400&#38;tipo=2&#38;isbn=0521525772"><span style="font-family:Helvetica,Arial,sans-serif;"><em>Monogamy: Mating Strategies and Partnerships                        in Birds, Humans and other Mammals</em></span></a><span class="black-m-n"><span style="font-family:Helvetica,Arial,sans-serif;"> </span></span><span style="font-family:Helvetica,Arial,sans-serif;">distingue três espécies de monogamia: a social, a sexual e a reprodutiva.</span></p>
<p><strong>Monogamia social </strong>refere-se à convivência em comum de um macho e de uma fêmea (por exemplo, partilhando um território, comportamento que indica uma vida social em comum), sem que haja qualquer interação sexual ou reprodutiva entre eles.</p>
<p><strong>Monogamia sexual</strong> é definida como um relacionamento sexual exclusivo entre um macho e uma fêmea, com base em interações sexuais.</p>
<p>Finalmente, a expressão <strong>monogamia reprodutiva</strong> é usada quando análises de DNA são capazes de provar que um par macho-fêmea reproduzem exclusivamente um com o outro.</p>
<p>Combinações de termos, como por exemplo <strong>monogamia sócio-sexual</strong> ou <strong>monogamia sócio-reprodutiva </strong>descrevem respectivamente uma relação social e sexual e uma relação social e reprodutiva monogâmica. (Reichard, 2003, p. 4, tradução livre)</p>
<p>Estas distinções foram criadas para explicar os comportamentos de animais que apesar de manterem uma relação social monogâmica, tinham comportamentos sexuais e, conseqüentemente reprodutivos, polígamos.</p>
<p>Casar, morar junto e querer viver para sempre ao lado de uma pessoa, não implica necessariamente querer ter sexo exclusivamente com ela para todo sempre. Isso é observável entre os animais e, como não poderia deixar de ser, também na espécie humana.</p>
<p>Além destas distinções é comum também o uso da expressão <strong>monogamia serial</strong> para designar uma série consecutiva de relacionamentos exclusivos (sociais, sexuais ou reprodutivos).</p>
<p>Muitos casais que conhecemos se auto-designam monógamos, mas são, na verdade, monógamos seriais, pois o divórcio e as separações garantem-lhes a diversidade de parceiros sexuais de que necessitam. Infelizmente, muitos acabam comprometendo um bom relacionamento social pela necessidade desta diversidade sexual, pois não percebem que é perfeitamente possível terem um relacionamento pautado na monogamia sócio-reprodutiva e, ao mesmo tempo, na poligamia sexual.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[O Método Científico]]></title>
<link>http://battlenerds.wordpress.com/?p=1301</link>
<pubDate>Sun, 07 Sep 2008 12:30:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>Pedro "Dr. Estranho"</dc:creator>
<guid>http://battlenerds.wordpress.com/?p=1301</guid>
<description><![CDATA[Discuta essa postagem no Fórum Omega Geek, clicando aqui

Todos concordam que a ciência funciona (]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;">Discuta essa postagem no <a href="http://forum.omegageek.com.br/showthread.php?p=27157">Fórum Omega Geek, clicando aqui</a><br />
<img class="aligncenter size-full wp-image-761" title="banner_ciencia1" src="http://battlenerds.wordpress.com/files/2008/08/banner_ciencia1.png" alt="" width="448" height="150" /></p>
<p style="text-align:justify;">Todos concordam que a ciência funciona (ou pelo menos a maioria das pessoas concorda). Mas como exatamente ela funciona?</p>
<p style="text-align:justify;">A ciência, segundo Carl Sagan (conhecido astrônomo e divulgador de ciência americano), é muito mais uma maneira de pensar do que um grupo de conhecimentos. Essa maneira maneira de pensar é o que chamamos de "Método Científico". Ao ouvir o nome, creio que a primeira coisa na qual as pessoas pensam é em pessoas de jaleco branco dentro de um laboratório olhando águas coloridas borbulhando, ou vendo qualquer coisa em um microscópio. Mas o método científico é simplesmente um modo de pensar, e pode ser aplicado em outras áreas da vida.</p>
<p style="text-align:justify;">O "passo zero" do método é a observação. O que está ocorrendo? Podem ser coisas triviais, como "existem nuvens no céu", até nem tão triviais assim, como "existem determinadas partículas elementares no nível do mar". Mas o segredo está na fase seguinte, a pergunta. Uma coisa que deve ser inerente ao 'pensador-cientista' é a curiosidade, é querer entender os comos e os porquês e a pergunta serve justamente para especificar o que queremos saber. Então temos que perguntar "Por que as nuvens estão no céu? Como se dá sua formação?", ou "como aquelas partículas elementares podem existir ao nível do mar, se seu tempo de decaimento é menor do que o necessário para chegar ali?".</p>
<p style="text-align:center;"><img class="size-medium wp-image-1302 aligncenter" title="laboratory" src="http://battlenerds.wordpress.com/files/2008/09/laboratory.jpg?w=300" alt="" width="300" height="199" /></p>
<p style="text-align:justify;">Se o passo anterior era a pergunta, temos então que respondê-la. É a formulação da hipótese. A hipótese, no fundo, é só um palpite. Claro que ela, em geral, tem alguma base de conhecimento anterior. As hipóteses são formuladas através de raciocínio dedutivo, usando uma cadeia de argumentos. Todos, vejam bem, TODOS, os argumentos utilizados nessa cadeia devem ser verdadeiros, e não só a maioria. Senão, corremos o risco de chegar em conclusões falsas. A hipótese também deve ser passível de prova. O que nos leva ao próximo passo.</p>
<p style="text-align:justify;">A experiência é o momento onde separam-se as hipóteses verdadeiras das falsas. O experimento deve ser feito em condições controladas e reproduzíveis em qualquer lugar. Dizer que o experimento deve ser feito em "condições controladas" significa que devemos ter controle sobre as variáveis que influenciam (ou que achamos que influenciam) no resultado do experimento. Normalmente esse processo conta com um grupo de controle, no qual as variáveis são mantidas todas constantes e outros grupos onde cada uma dessas variáveis é mudada separadamente. Isso nos dá a idéia exata de quanto cada uma dessas variáveis interfere com o nosso resultado final, quando comparamos com o grupo de controle.</p>
<p style="text-align:justify;">Depois de todo esse trabalho, chegou a hora de avaliar tudo o que foi feito, e ver se nossa hipótese é comprovada. Para isso é feita uma análise dos resultados obtidos, que depende bastante do tipo de dado colhido (podendo ser qualitativo ou quantitativo). Depois disso, se a hipótese não for comprovada, outra hipótese é formulada e, se necessário, o experimento é refeito, incluindo variáveis não previstas na primeira hipótese. Se a teoria for comprovada então, beleza, pode escrever em pedra que aquilo é a VERDADE TOTAL, certo?</p>
<p style="text-align:justify;">Bem, errado.</p>
<p style="text-align:justify;">Dificilmente uma teoria chega à verdade absoluta, elas no máximo se adequam à realidade até que uma teoria melhor ou mais completa venha substituí-la. E é justamente por isso que os experimentos devem ser bem controlados e reproduzíveis. Os resultados devem ser totalmente "limpos" de subjetividade, para que qualquer pessoa que queira repetí-lo, e confirmar(ou não) a hipótese, possa fazê-lo sem dificuldade.</p>
<p><img class="aligncenter size-full wp-image-1303" title="scientist" src="http://battlenerds.wordpress.com/files/2008/09/scientist.jpg" alt="" width="300" height="356" /></p>
<p style="text-align:justify;">Para usar o método é preciso ter algumas coisas em mente. Primeiro, é extremamente necessário ser imparcial. Não importa se o resultado vai contra suas crenças pessoais, contra sua própria hipótese ou coisa assim. Quando necessário, também devemos trabalhar com múltiplas hipóteses e, quando mais de uma hipótese for perfeitamente aplicável aos resultados, utilizar a Navalha de Occam. Apesar do nome altamente místico, a navalha de Occam é a prática de, ao compararmos duas hipóteses, aceitarmos como correta a mais simples. Devemos também cuidar para nao cometer alguns erros, como o de ignorar o que dá errado, e contar apenas com o correto, ou de refutar um argumento por causa da pessoa que o diz, ou usar argumentos falhos por conveniência.</p>
<p style="text-align:justify;">Embora essa seja a forma geral do método científico, nem sempre ele é executado da maneira mostrada aqui. Alguns cientistas passam o tempo todo apenas formulando hipóteses, enquanto outros apenas as aplicam. Mas de forma geral, as teorias passam por boa parte deles para serem aceitas. Esse tipo de método não precisa ser utilizado apenas em experimentos científicos. Uma parte dele, em geral a parte dele que envolve o pensamento cético (em especial a sobre análise de argumentos e hipóteses, seja nosso ou de terceiros), é de extrema importância para analisarmos e filtrarmos o que nos é dito.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[250 Aniversario de Friedrich Schiller (1759-1805)]]></title>
<link>http://lourdesalvarez.wordpress.com/?p=43</link>
<pubDate>Sun, 07 Sep 2008 12:11:37 +0000</pubDate>
<dc:creator>lourdesalvarez</dc:creator>
<guid>http://lourdesalvarez.wordpress.com/?p=43</guid>
<description><![CDATA[En 2009,  aniversario de Friedrich Schiller  poeta , filósofo, historiador y dramaturgo alemán.
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<pre>En 2009,  aniversario de Friedrich Schiller  poeta , filósofo, historiador y dramaturgo alemán.
Schiller junto con Goethe figura primordial del periodo Sturm und Drang que quiere decir tempestad,
tormenta y empuje, ímpetu de la literatura alemana. Fue un movimiento alemán musical y las artes
visuales en la segunda mitad del Siglo XVIII.
Escribió poesía y ensayos como la "Oda a la alegria" que ulteriormente fue utilizado por Ludwig van
Beethoven en su Novena Sinfonia.
Schiller fue influido por la filosofia de Kant en sus teorias estéticas, insistiendo en lo sublime
y capacidad creadora de la humanidad.
El tratado más importante sobre estética y el más destacado es "Cartas sobre la educación estética
del hombre".</pre>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Teletrasporto quantico]]></title>
<link>http://sedutoscomposto.wordpress.com/2008/09/05/teletrasporto-quantico/</link>
<pubDate>Fri, 05 Sep 2008 10:55:12 +0000</pubDate>
<dc:creator>Nailor</dc:creator>
<guid>http://sedutoscomposto.wordpress.com/2008/09/05/teletrasporto-quantico/</guid>
<description><![CDATA[Teletrasporto è il nome che è stato dato dalle fiction scientifiche al processo attraverso cui si ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Teletrasporto è il nome che è stato dato dalle fiction scientifiche al processo attraverso cui si disintegra una persona in un posto e se ne fa comparire una replica esatta da qualche altra parte. Come questo possa avvenire solitamente non è spiegato nei dettagli, ma in generale l’idea sembra essere quella di scannerizzare l’oggetto originale in qualche maniera per estrarne tutte le informazioni, successivamente l’informazione è trasmessa al luogo di ricezione e viene usata per ricostruire la replica, non necessariamente dallo stesso materiale dell’originale. Una macchina del teletrasporto potrebbe essere sullo stile degli apparecchi per i fax, eccetto per il fatto che lavorerebbe su oggetti a tre dimensioni allo stesso modo dei documenti, che produce una copia esatta piuttosto che un facsimile approssimativo e distrugge l’originale durante il processo di scannerizzazione. Diversi autori di fiction scientifiche prendono in considerazione teletrasporti che preservano l’originale, e la trama diventa complicata quando l’originale e la versione teletrasportata della stessa persona si incontrano; ma il tipo più comune di teletrasporto distrugge l’originale, funzionando come una sorta di dispositivo di super trasporto, non come un perfetto replicante di anime e corpi.
<p><img height="238" alt="scientists_group" src="http://sedutoscomposto.files.wordpress.com/2008/09/scientists-group.jpg" width="293" align="right" border="0"> Nel 1993 un gruppo internazionale di sei scienziati, che includeva l’IBM Fellow Charles H. Bennett, confermarono le intuizioni della maggioranza degli autori di fiction scientifiche mostrando che il teletrasporto perfetto è possibile per principio, ma solo se l’originale viene distrutto. Negli anni seguenti, altri scienziati hanno dimostrato il teletrasporto sperimentalmente in un’ampia varietà di sistemi, includendo singoli fotoni, campi di luce coerenti, spin nucleari e ioni intrappolati. Il teletrasporto promette di essere abbastanza utile come primitivo processore di informazioni, facilitando comunicazioni quantiche a lunga distanza (per esempio favorendo la creazione di un’”internet quantica”), e rendendo molto più semplice la realizzazione di un computer quantico. Ma i fan delle fiction scientifiche rimarranno delusi dal sapere che nessuno si aspetta di riuscire a teletrasportare persone o altri oggetti macroscopici nel prossimo futuro, per una varietà di ragioni ingegneristiche, nonostante non venga violata alcuna legge fondamentale nel farlo.
<p>In passato, l’idea del teletrasporto non fu presa molto seriamente dagli scienziati, perché si pensava violasse il principio di indeterminazione della meccanica quantistica, che impedisce a qualsiasi processo di misurazione o scannerizzazione di estrarre tutte le informazioni in un atomo o altri oggetti. In accordo con il principio di indeterminazione, più a fondo viene scannerizzato un oggetto, più esso viene disturbato dal processo di scannerizzazione, fino a che si arriva al punto in cui lo stato originale dell’oggetto viene completamente cambiato, senza aver comunque estratto abbastanza informazioni per creare una copia perfetta. Questo suona come un argomento indistruttibile contro il teletrasporto: se non si possono estrarre abbastanza informazioni da un oggetto per crearne una copia perfetta, sembra che una copia perfetta non possa essere creata. Ma i sei scienziati trovarono una scappatoia a tale logica, utilizzando una caratteristica già celebrata e paradossale della meccanica quantistica conosciuta come effetto Einstein-Podolsky-Rosen. In breve, essi trovarono un modo per <a href="http://sedutoscomposto.files.wordpress.com/2008/09/figureb.gif" target="_blank"><img height="202" alt="figureB" src="http://sedutoscomposto.files.wordpress.com/2008/09/figureb-thumb.gif" width="240" align="left" border="0"></a> scannerizzare una parte dell’informazione da un oggetto A, che si desidera teletrasportare, facendo passare il materiale restante, non scannerizzato e parte dell’informazione, attraverso l’effetto Einstein-Podolsky-Rosen, in un altro oggetto C che non è mai stato in contatto con A. Più tardi, applicando a C un trattamento che dipende dalle informazioni scannerizzate, è possibile manovrare C fino a portarlo ad uno stato identico a quello di A prima che fosse scannerizzato. A questo punto A non è più nello stato iniziale, che è stato modificato durante la scannerizzazione, quindi ciò che è stato effettuato è un teletrasporto, non una replica.
<p>Come suggerisce la figura a sinistra, la parte non scannerizzata dell’informazione è convogliata da A a C da un oggetto intermediario B, che interagisce prima con C e poi con A. Cosa? E’ davvero corretto dire “prima con C e poi con A”? Certamente, per poter convogliare qualcosa da A a C, il veicolo di trasporto deve visitare A prima di C, non il contrario. Ma c’è una sottile, insondabile parte di informazione che, qualunque sia il materiale di trasporto e qualunque sia l’informazione, può comunque essere trasportata all’indietro. Questo tipo di informazione, chiamata anche “correlazione Einstein-Podolsky-Rosen (EPR)”, è stata parzialmente scoperta nel 1930 quando fu discussa in un famoso articolo da Albert Einstein, Boris Podolsky e Nathan Rosen. Negli anni ’60, John Bell mostrò che un paio di particelle legate, che all’inizio erano in contatto ma che successivamente si allontanano troppo per interagire direttamente, mostrano individualmente una condotta casuale che è così fortemente correlata da non poter essere spiegata dalla statistica classica. Esperimenti sui fotoni a e altre particelle hanno ripetutamente confermato queste correlazioni, fornendo chiare evidenze sulla validità della meccanica quantistica, che le spiega chiaramente. Un altro fatto molto conosciuto sulle correlazioni EPR è che esse non possono recapitare da sole un messaggio coerente e controllabile. Si era detto che la loro unica utilità era nel fornire una prova di validità alla meccanica quantistica. Ma ora sappiamo che, attraverso il fenomeno del teletrasporto quantico, esse possono recapitare parti esatte di informazione di un oggetto troppo delicate per essere scannerizzate e recapitate attraverso i metodi convenzionali.
<p><a href="http://sedutoscomposto.files.wordpress.com/2008/09/figurea.gif" target="_blank"><img height="172" alt="figureA" src="http://sedutoscomposto.files.wordpress.com/2008/09/figurea-thumb.gif" width="240" align="right" border="0"></a> La figura compara trasmissioni facsimile convenzionali con il teletrasporto quantico. Nelle trasmissioni facsimile convenzionali l’originale è scannerizzato, estraendo informazioni parziali su di esso, ma rimane più o meno intatto a seguito del processo di scannerizzazione. L’informazione scannerizzata è inviata alla stazione ricevente, dove viene impressa su alcuni materiali grezzi (per esempio carta) per produrre una copia approssimativa dell’originale. In contrasto, nel teletrasporto quantico, due oggetti B e C vengono prima messi in contatto e poi separati. L’oggetto B viene portato sulla stazione di invio, mentre l’oggetto C viene portato alla stazione di ricezione. Alla stazione di invio l’oggetto B viene scannerizzato insieme all’originale dell’oggetto A che si desidera teletrasportare, cedendo così alcune informazioni e modificando completamente lo stato di A e B. L’informazione scannerizzata è inviata alla stazione di ricezione, dove viene usata per selezionare uno dei molti trattamenti da applicare all’oggetto C, risultando nel trasformare C in una replica esatta dello stato iniziale di A.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Un succhiotto ci seppellirà]]></title>
<link>http://carlosalbuquerque.wordpress.com/?p=30</link>
<pubDate>Thu, 04 Sep 2008 23:56:53 +0000</pubDate>
<dc:creator>calbuquerque</dc:creator>
<guid>http://carlosalbuquerque.wordpress.com/?p=30</guid>
<description><![CDATA[Ho sempre pensato che la mia vita sarebbe terminata su una sedia a dondolo, con un Habano nella mano]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Ho sempre pensato che la mia vita sarebbe terminata su una sedia a dondolo, con un Habano nella mano destra e un libro in quella sinistra.</p>
<p>Ok, niente poesia.</p>
<p>Ho pensato che la mia vita potesse terminare per le migliaia di dolori che attanagliano le mie gambe e il mio martoriato culo, dopo anni di vita sedentaria e bicchieri di Porto. Niente, manco questa mi faranno passare.</p>
<p>Insomma, per farla breve: ho pensato che la mia vita potesse dire <em>adeus</em> al mondo  in svariati modi, ma morire <a href="http://www.repubblica.it/2008/09/sezioni/scienza_e_tecnologia/big-bang-test/big-bang-test/big-bang-test.html" target="_blank">per un succhiotto gigante</a> è proprio una fine di merda.</p>
<p>Bah, sempre meglio di un'inculata planetaria...</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[On inflation]]></title>
<link>http://oinsurgente.wordpress.com/?p=14753</link>
<pubDate>Thu, 04 Sep 2008 17:34:11 +0000</pubDate>
<dc:creator>Michael Seufert</dc:creator>
<guid>http://oinsurgente.wordpress.com/?p=14753</guid>
<description><![CDATA[Os profissionais da PSP e da GNR afirmam não perceber como é que o Governo vai reforçar o patrulh]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://tsf.sapo.pt/PaginaInicial/Portugal/Interior.aspx?content_id=1008906" target="_blank"><span>Os profissionais da PSP e da GNR afirmam não perceber como é que o Governo vai reforçar o patrulhamento nas bombas de gasolina, <strong>sem diminuir a presença da polícia noutros locais</strong>, garantindo que não têm meios para dar resposta ao que foi decidido pelo Executivo.</span></a></p>
<p>O problema do governo é não poder dividir os polícias em dois, e fazer de conta que cada metade trabalha tão bem como um inteiro.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La Teoría de la ventana rota]]></title>
<link>http://frikinoanimegirl.wordpress.com/?p=27</link>
<pubDate>Thu, 04 Sep 2008 16:08:48 +0000</pubDate>
<dc:creator>sarialawyer</dc:creator>
<guid>http://frikinoanimegirl.wordpress.com/?p=27</guid>
<description><![CDATA[Tuvo que ocurrir el secuestro y homicidio de un niño perteneciente a la clase económica mas alta d]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Tuvo que ocurrir el secuestro y homicidio de un niño perteneciente a la clase económica mas alta del país para que empezáramos a tomar conciencia del avanzado grado de descomposición en que nos encontramos como sociedad.</p>
<p>Los gobiernos, local, estatal y federal, incumplen sus funciones primordiales de proporcionar seguridad pública y educación para la población, ya que las autoridades (no todas pero casi) utilizan el poder y el presupuesto para su beneficio personal, e incluso se asocian con la delincuencia mas peligrosa.</p>
<p>Por nuestra parte la mayoría de los gobernados, no respetamos ni enseñamos a nuestros hijos a respetar nuestro país, nuestra ciudad, ni a nosotros mismos, pasando por alto los principios de convivencia mas básicos, como depositar la basura en su lugar, respetar el límite de velocidad al conducir, no sobrepasar el número de artículos en una caja rápida del supermercado, apropiarse de lo que no es de uno, estacionarse en un lugar prohibido o para discapacitados, etc.,etc., y ni hablar de los medios de comunicación masiva, carentes de toda ética y control gubernamental de sus contenidos.</p>
<p>Pareciera que estamos llegando a un punto donde impera la ley del más fuerte y donde la sociedad desconfía y teme a sus autoridades.</p>
<p>Después de ver lo que ocurrió con ese niño, que aparentemente contaba con toda la protección, la pregunta es: ¿que le espera a la siguiente generación de mexicanos y a los que no podemos emigrar a otro un país seguro o subir las bardas y pagar ‘guaruras?</p>
<p>En 1969, en la Universidad de Stanford (EEUU), el Prof. Phillip Zimbardo realizó un experimento de psicología social. Dejó dos autos abandonados en la calle, dos autos idénticos, la misma marca, modelo y hasta color. Uno lo dejó en el Bronx, por entonces una zona pobre y conflictiva de Nueva York y el otro en Palo Alto, una zona rica y tranquila de California. Dos autos idénticos abandonados, dos barrios con poblaciones muy diferentes y un equipo de especialistas en psicología social estudiando las conductas de la gente en cada sitio.</p>
<p>Resultó que el auto abandonado en el Bronx comenzó a ser bandalizado en pocas horas. Perdió las llantas, el motor, los espejos, el radio, etc. Todo lo aprovechable se lo llevaron, y lo que no lo destruyeron. En cambio el auto abandonado en Palo Alto se mantuvo intacto.</p>
<p>Es común atribuir a la pobreza las causas del delito. Atribución en la que coinciden las posiciones ideológicas más conservadoras, (de derecha y de izquierda). Sin embargo, el experimento en cuestión no finalizó ahí, cuando el auto abandonado en el Bronx ya estaba deshecho y el de Palo Alto llevaba una semana impecable, los investigadores rompieron un vidrio del automóvil de Palo Alto.</p>
<p>El resultado fue que se desató el mismo proceso que en el Bronx, y el robo, la violencia y el vandalismo redujeron el vehículo al mismo estado que el del barrio pobre.</p>
<p>¿Por qué el vidrio roto en el auto abandonado en un vecindario supuestamente seguro es capaz de disparar todo un proceso delictivo?</p>
<p>No se trata de pobreza. Evidentemente es algo que tiene que ver con la psicología humana y con las relaciones sociales. Un vidrio roto en un auto abandonado transmite una idea de deterioro, de desinterés, de despreocupación que va rompiendo códigos de convivencia, como de ausencia de ley, de normas, de reglas, como que vale todo. Cada nuevo ataque que sufre el auto reafirma y multiplica esa idea, hasta que la escalada de actos cada vez peores se vuelve incontenible, desembocando en una violencia irracional.</p>
<p>En experimentos posteriores (James Q. Wilson y George Kelling) desarrollaron la ‘teoría de las ventanas rotas’, misma que desde un punto de vista criminológico concluye que el delito es mayor en las zonas donde el descuido, la suciedad, el desorden y el maltrato son mayores.</p>
<p>Si se rompe un vidrio de una ventana de un edificio y nadie lo repara, pronto estarán rotos todos los demás. Si una comunidad exhibe signos de deterioro y esto parece no importarle a nadie, entonces allí se generará el delito. Si se cometen ‘pequeñas faltas’ (estacionarse en lugar prohibido, exceder el límite de velocidad o pasarse una luz roja) y las mismas no son sancionadas, entonces comenzarán faltas mayores y luego delitos cada vez más graves.</p>
<p>Si los parques y otros espacios públicos deteriorados son progresivamente abandonados por la mayoría de la gente (que deja de salir de sus casas por temor a las pandillas), esos mismos espacios abandonados por la gente son progresivamente ocupados por los delincuentes.</p>
<p>La teoría de las ventanas rotas fue aplicada por primera vez a mediados de la década de los 80 en el metro de Nueva York, el cual se había convertido en el punto más peligroso de la ciudad. Se comenzó por combatir las pequeñas transgresiones: graffitis deteriorando el lugar, suciedad de las estaciones, ebriedad entre el público, evasiones del pago del pasaje, pequeños robos y desórdenes. Los resultados fueron evidentes. Comenzando por lo pequeño se logró hacer del metro un lugar seguro.</p>
<p>Posteriormente, en 1994, Rudolph Giuliani, alcalde de Nueva York, basado en la teoría de las ventanas rotas y en la experiencia del metro, impulsó una política de ‘tolerancia cero’.<br />
La estrategia consistía en crear comunidades limpias y ordenadas, no permitiendo transgresiones a la ley y a las normas de convivencia urbana.</p>
<p>El resultado práctico fue un enorme abatimiento de todos los índices criminales de la ciudad de Nueva York.</p>
<p>La expresión ‘tolerancia cero’ suena a una especie de solución autoritaria y represiva, pero su concepto principal es más bien la prevención y promoción de condiciones sociales de seguridad.</p>
<p>No se trata de linchar al delincuente, ni de la prepotencia de la policía, de hecho, respecto de los abusos de autoridad debe también aplicarse la tolerancia cero.</p>
<p>No se trata tampoco de la pena de muerte ni del ojo por ojo, (como algunos políticos oportunistas y pusilánimes de nuestro país han propuesto en estos días), ni siquiera de bajar la edad penal, sino más bien un conjunto de ideas que debidamente aplicadas deberían resultar en un beneficio para cualquier sociedad.</p>
<p>No es tolerancia cero frente a la persona que comete el delito, sino tolerancia cero frente al delito mismo.</p>
<p>Se trata de crear comunidades limpias, ordenadas, respetuosas de la ley y de los códigos básicos de la convivencia social humana, como la que no tenemos ahora.</p>
<p>Quiero ser optimista y pensar que México ya tocó fondo y por fin vamos a despertar como sociedad.</p>
<p>Ojala, por nuestros hijos.</p>
<p>Escrito por:<br />
Lic. Gerardo López Maldonado<br />
Abogado, Maestro en Ciencias Penales</p>
<p>Fuente: <a href="http://hazmeelchingadofavor.com/">hazme el chingado favor</a></p>
<p>Interesante teoría, lo  único que puedo decir es que más que nada lo que necesitamos en esta nación es una revolución educativa, yo creo que educados seremos menos dejados, pero como me dijeron una vez: al mexicano lo acarreas fácil con el fútbol y la religión.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[A teoria das maçãs]]></title>
<link>http://terroristas.wordpress.com/?p=129</link>
<pubDate>Thu, 04 Sep 2008 10:54:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>Eva Sofia</dc:creator>
<guid>http://terroristas.wordpress.com/?p=129</guid>
<description><![CDATA[Recebi, recentemente, um daqueles mails que circulam em massa pela Internet com uma teoria interessa]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;">Recebi, recentemente, um daqueles mails que circulam em massa pela Internet com uma teoria interessante de como os homens escolhem as mulheres e a que eu carinhosamente apelidei de "<em>Teoria das Maçãs</em>".<br />
O caro leitor prepara-se para perder 5 minutos numa das minhas divagações sem qualquer interesse para fazer girar o mundo.</p>
<p style="text-align:justify;">A mensagem que circula dita algo assim:<br />
"<em>Mulheres são como maçãs em árvores. As melhores estão no topo. Os homens não querem alcançar essas boas, porque eles têm medo de cair e se machucar. Preferem pegar as maçãs podres que ficam no chão, que não são boas como as do topo, mas são fáceis de conseguir. Assim as maçãs do topo pensam que algo está errado com elas</em> [...]" Bem o resto não interessa porque trata-se de mais uma mensagem (em português Brasil) para tentar convencer as solteiras de que afinal não estão encalhadas.</p>
<p style="text-align:justify;">Não querendo negar esta bela teoria, eu resolvi completá-la. :D<br />
1º acrescento:<br />
No entanto, o homem que estiver atento, apanha a maçã no momento em que esta cai, comendo assim a maçã no momento em que esta está madura e saborosa.<br />
2º acrescento:<br />
As maçãs saborosas que estão no topo. longe do alcance do homem, estão ao alcance da terrível passarada, que as ataca mutilando-as. Quando finalmente caem, ninguém lhes pega por estarem meias comidas e já pouco sobrar delas.<br />
3º acrescento:<br />
Há ainda as lagartas que se divertem a fazer as suas casas nas maçãs sem lhes dar nada em troca. Por um lado ficamos a saber que essas maçãs são as mais saborosas, mas ninguém come uma maçã com "bicho".</p>
<p style="text-align:justify;">Resumindo e usando um provérbio para terminar:</p>
<h3 style="text-align:justify;"><span style="color:#008000;">"Mais vale uma maçã na mão que duas no pomar"</span></h3>
<p style="text-align:justify;">:D Grande final, hem?</p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
