" koine • \koy-NAY\  • noun

a dialect or language of a region that has become the common or standard language of a larger area

Note:  Koine, which means "common" or "shared" in Greek, was the language spoken in the eastern Mediterranean countries from the 4th century B.C. until the time of the Byzantine emperor Justinian (mid-6th century A.D.). In linguistics, the word "koine" is applied to a language developed from contact between dialects of the same language over a large region. Basically, a koine adopts those grammatical and lexical elements from the dialects of the region that are easily recognized by most area speakers and dispenses with those that are not."

This makes me wonder if maybe a possible alternate origin of the idiom "to coin a phrase" might be plausible.  As you may already be quite aware, "to coin a phrase" originally meant 'invent a new phrase', however it is now (unfortunately, in my opinion) more commonly used ironically to introduce a clichéd statement.  I've been scouting through the internet and I have found some commonly believed origins of the phrase, but they almost all revolve around minting coins or setting type in a printing press.  Timelines of the usage of 'coin', 'coigne' (and other various spellings) with pertinence to language and speech vary from 1500s to 1940s.   Shakespeare in Coriolanus (1607) writes:

"So shall my Lungs Coine words till their decay."

What if the use of 'coin' or 'quoin' could be a bastardization over time of the the word 'koine', as in Webster's definition above?  It doesn't seem such a stretch...to make a phrase common usage or to standardize a phrase.  Koine.

Just a thought...

against a setting sun - againstasettingsun.com
beacon of the wise - beaconofthewise.com
come gentlemen - comegentlemen.com
curse of god - curseofgod.com
deadly banishment - deadlybanishment.com
death but once - deathbutonce.com
eaten to death - eatentodeath.com
fair cruelty - faircruelty.com
foul and fair - foulandfair.com
fume of sighs - fumeofsighs.com
ill deeds done - illdeedsdone.com
knowledge is the wing - knowledgeisthewing.com
love with words - lovewithwords.com
marked to die - markedtodie.com
mind your speech - mindyourspeech.com
public haunt - publichaunt.com
such sweet sorrow - suchsweetsorrow.com
the guilty mind - theguiltymind.com
vile means - vilemeans.com
wisest course - wisestcourse.com

Find more domains using the Site Map
Sondra’s other sites: Show the World • Iriswhite Media • Personal

Read William Shakespeare quotes here.

Var olmak mı, yoksa olmama mı, bütün sorun bu!
Düşüncemizin katlanması mı güzel,
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına,
Yoksa diretip belâ denizlerine karşı
Dur, yeter! demesi mi?
Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü!
Çünkü o ölüm uykularında,
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir felâketleri yaşanır yapan.
Yoksa kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına, gururun çiğnenmesine.

Shakespeare

Yas mas tutma sevgilim, öldüğüm zaman.
Toprakta böceklere güldüğüm zaman
Duyurunca, paslı sesiyle, ölüp gittiğimi, bir çan...
Yas mas tutma sevgilim, öldüğüm zaman

Çürüyen gövdem gibi, yitip gitsin aşkın da...
Ne bir mektup kalsın bizden, ne bir söz, ne bir eşya...
Unut gitsin adımı, arkamdan da ağlama
Gözyaşınla da eğlenir, onu da alıp-satar bu dünya...

Shakespeare

Tanrı beni ilk başta sana kul yaptı, sonra
Keyfine el koymayı kurmamı yasak etti.
Ya da özlem duymamı hesaplı zamanlara;
Kölenim ya, boş vaktin olsun diye bekletti.
Ah, bırak katlanayım, el pençe divan: değer,
Senin özgürlüğünün tutuklu yokluğuna;
Her mihnete sabreder, her azara baş eğer,
İncittin diye hiç suç yüklemez bile sana.
Sen nerde olursan ol, yetkin, güçlü, özgürsün;
Hâkimsin dilediğin gibi kendi vaktine:
Canın neyi isterse varsın o keyif sürsün,
Kendine suç işlersen kendin bağışla yine.
Beklemek cehennemdir, ama beklerim seni,
İyi kötü demeden, suçlamadan keyfini.

Shakespeare

Gün gelip artık bana değer vermez olduğunda,
Senin yanında yer alıp kendime karşı çıkacağım,
Hor görüp yüz çevirdiğini gördüğüm zaman bana;
Haksızlık etsen de, senin hakkını savunacağım.
En zayıf yanlarımı en iyi ben bildiğime göre,
Çekinmeden açığa vurup arka çıkabilirim sana,
Kusurlarımdan hangisi benim için en büyük lekeyse
Beni kaybederken büyük şan kazanırsın aynı anda.
Üstelik bu işte benim için de kazanç var;
Çünkü seven düşüncelerim sana yöneldikçe daima,
İster istemez kendime vereceğim zararlar,
Sana yarar sağlarken, kat kat yarar getirecek bana.
Öyle bağlıyım ki ben sana, öyle ki benim sevgim,
Sen haklı olasın diye, her haksızlığı üstlenirim...

Shakespeare

Hoşça kal! Değerin çok yüksek, tutamam seni,
Biliyorum kendine ne paha biçtiğini;
Özgürlüğe kavuştun alıp değer belgeni,
İptal ettik sendeki hakkimin senedini
Nasıl tutarım seni, sağlamadan iznini,
Neyim var hak edecek senin zenginliğini,
Bu essiz armağana kim layık görür beni?
Bana verilmiş berat, donup buldu vereni.
Sen vermiştin kendini, bilmeden değerini
Ya da bana vermekle hata işlediğini,
Bir yanlış anlamanın sonucu hediyeni;
Ama o yine buldu hatayı düzelteni

Sen benimdin: rüyanın görkemleriyle doldum.
Ben uykuda sultandım, uyanınca hiç oldum

(İngilizce çeviren; Talat Sait Hamlan)

Shakespeare

Ağır gözkapaklarım, yorgun gece içinde
Hayalinle apaçık kalsın, dileğin bu mu?
Sana benzer gölgeler, gözümle eğlensin de
Keyfince parçalayıp geçsinler mi uykumu?
Gönderdiğin, ruhun mu canevinden uzağa
İşlerime gözkulak olsun, düşürsün diye
Aylak saatlerimi, utancımı tuzağa:
Hasedine, kuşkuna yardakçılık etmeye?
Hayır, sevgin çoksa da büyük değil o kadar
Benim kendi aşkımdır vermeyen uyku durak,
İşte öz sevgim, dirlik düzenliğimi bozar
Senin uğruna bana hep nöbet tutturarak.
Ben bekçinim, sen başka yerlerde uyanıksın:
Benden uzaksın, sana başkaları çok yakın.

(İngilizce'den çeviren Talat Sait Halman)

Shakespeare

Kölen olmuşum senin, elden başka ne gelir,
Gece gündüz el pençe divanım buyruğuna;
Geçirdiğim saatler baştan başa bir hiçtir
Sen buyurmuş değilsen çabalarım boşuna.
Senin için, sultanım, saatleri gözlerken
Ben kimim ki küseyim sonu gelmez günlere,
Kara kara düşünmem, acı çekmem özlerken
Uğurlar olsun dersen kölene sen bir kere
Ben kimim ki kıskanıp kuşkulanıp sorayım
Kimle içli dışlısın, nedir yaptığın işler;
Derdim günüm put gibi düşünmeden durayım,
Mutlu kıldıklarını bilmek içime işler.
Öyle körkütük sadık bir köledir ki sevda,
Seni kötü göremez bin kötülük yapsan da.

Shakespeare

Yola koyuldum ama ilerlemek ne de zor;
Şu yorucu yol var ya, ben sonuna vararak
Rahata kavuşmayı umarken, şöyle diyor:
“Sen ne kadar gidersen dostun o kadar ırak.”
Beni götüren hayvan, üzüntümün yorgunu,
Güçbelâ yürür benim dert yükümü taşırken;
Zavallı, bir sezgiyle öğrenmiş sanki şunu:
Binicisi hız sevmez senden uzaklaşırken.
Kanlı mahmuzum bile onu öne süremez
Sağrısını öfkeyle bazen dürtükleyince;
Yalnız inilder de, başka yanıt veremez,
O, derisini deşen mahmuzdan keskin bence.
___çünkü o inleyişten şu doğuyor kafamda:
___benim derdim önümde, sevincimse arkamda.

Shakespeare

Her gözün takıldığı o bir-içim-su yüzü
Özenle, incelikle yaratan şu saatler
Birer zalim olup da vurunca yaman gürzü
O eşsiz güzellikten kalmaz hiçbir hoş eser.
Durmak bilmeyen zaman, yaz’ı söküp götürür,
Yok eder iğrenç kışın kucağına atarak;
Özsu, ayazda donar, sağlam yapraklar çürür:
Güzellik kar altında, her yöne çıplak, çorak.
Özsuyu çiçeklerden çekip almamışsa yaz,
Cam duvarlar içine kapatmamışsa onu,
Güzel göçüp gidince güzellikten iz kalmaz:
Gelir, kendisi gibi, anılarının sonu.
___Özsuyu çekilmişse, kış gelince o çiçek
___Kupkuru kalsa bile, tatlı özü sürecek.

Shakespeare

Aynaya bak da şunu gördüğün yüze söyle:
Sıra gelmiştir artık bir taze yüz yapmana,
Güzelliğini hemen yenilemezsen şöyle,
Yeryüzü yoksun kalır, lânetlenir bir ana.
Hiçbir güzel var mı ki el sürülmemiş rahmi
Senin sürdüğün çiftin ekinini tepecek?
Sırf kendini sevmenin mezarını ister mi,
Geleceği ahmakça durdurur mu bir erkek?
Sen annenin aynası olmuşsun da o sende
Bulmuştur gençliğinin güzelim baharını;
Kendi dinç varlığınla görürsün pencerende
Kırışıklara rağmen, şu altın yıllarını.
___İstersin ki varlığın unutulsun ve bitsin,
___Bir kuru başına öl, izin de ölüp gitsin.

Shakespeare

Gözlerim ressam rolünü aldı ve kabartma çizgilerle,
Güzelliğinin biçimini gönlümün levhasına çıkardı;
Bedenime gelince, o da bu resmin çerçevesi oldu işte;
Malum, resmin konumundan bilinir usta ressamın sanatı.
Seni olduğu gibi yansıtan resim nerde diyorsan,
Ressamın içine bakıp hünerini orda görmelisin;
Camlarının parlaklığını senin gözlerinden alan,
Göğsümdeki sergide asılı resme ulaşmalısın.
İşte bak, gözler gözler için neler yapıyor!
Gözlerim senin şeklini çizdi, seninkilerse,
Gönlüme açılan birer pencere; güneş de bayılıyor
Onlardan içeri bakmaya, sen varsın diye içerde.
Ama gözlerin sanatında yine de bir eksiklik var:
Gördüklerini çiziyorlar yalnız, yüreği tanımıyorlar.

Shakespeare

Korkudan sahnede eli ayağına dolaşıp,
Rolünü şaşıran kötü bir oyuncu misali;
Ya da azdıkça içine sığmayan öfkesi taşıp
Kendi yüreğini zayıf düşüren çılgın biri gibi,
Unutuyorum, kendime güvenim olmadığından mutlaka,
Tam olarak söylemeyi aşk oyununun sözlerini
Ve aşkımın yükü öylesine ağır geliyor ki bana,
Kendi aşkımın gücü karşısında eziliyorum sanki.
O halde, ne demek istediğimi bakışlarım anlatsın,
Konuşan gönlümün sessiz sözcüsü olsun onlar;
Aşkımı onlar açığa vursun, derdime çare arasın;
Öyle ki, hiç kalsın yanında, durmadan konuşanlar.
Ah, sessiz aşk neler yazmış, öğren artık okumayı,
Aşkın sırrına ermişler bilir gözleriyle duymayı...

Shakespeare

Yaşlısın deseler de bana, inanmam aynalara,
Gençlik ve sen aynı yaştasınız ya!
Ama zamanın yol yol izler açtığını görürüm de sende,
Anlarım, er geç bana da gelip çatacak ölüm.
Seni baştan ayağa saran şu güzellik var ya,
Yüreğimin en gösterişli örtüsü de o işte benim.
Göğsünde yaşadıkça yüreğim, yüreğinse ben de arttıkça,
Kim der ki, nasıl diyebilir ki, senden yaşlıyım?
Yeni doğmuş yavruyu sakınır gibi ebesi,
Taşıdığım yüreğin üstüne ben nasıl titreyeceksem.
Nasıl sakınacaksam kendimi, kendim için değil, senin için;
Öyle sakin işte sen de kendini, ey sevdiğim!
Geri gelir sanma yüreğin, benim yüreğim öldükten sonra;
Bana vermiştin onu, unutma, geri almamak üzere bir daha.

Shakespeare

Kırk yılın kışı, güzel alnını kuşattı mı,
Kapladı mı yüzünü derin çukurlar artık,
Gençliğinin kibirli, süslü giyim kuşamı
Beş para etmez olur, hırpani yırtık pırtık:
O zaman sorarlarsa güzelliğin nerdedir,
Dinç ve şen günlerinin hazinesi ne oldu;
Dersen yuvaların çökmüş şu gözlerdedir,
Bencillik utancıyla israfa övgüdür bu.
Kavuşur güzelliğin çılgınca alkışlara
“Benim güzel çocuğum beni kurtarır,” dersen
“Ve yüzümü ağartır ben yaşlandıktan sonra,”
Güzelliğinin onda sürdüğünü göstersen.
___O, sen yaşlandığında yeniler varlığını,
___Soğuktan donan kanın duyar ısındığını.

Shakespeare

Düşünüyorum da, dünyada büyüyen ne varsa,
Bir an tutunabiliyor yetkinlik noktasında;
Şu koca sahnede sergilenen tüm oyunlarsa,
Gizliden gizliye hep yıldızların etkisinde.
Bakıyorumda, bitkiler gibi çoğalıyor insanlar,
Aynı gökten açılıyor ya da kapanıyor yolları;
Gençlikte kabarıyor, inişe geçince sönüyorlar,
Silinmeye başlıyor akıllardan gösterişli günleri.
O görkemli gençliğin geliyor gözlerimin önüne;
Savruk zaman belki çöküşle tartışmaya girdi bile,
Gençlik gününü, karanlık geceye döndürsek mi diye.
Ama sevgin uğruna zaman'la savaşı sürdüren ben,
Yeniden aşılıyorum sana, o ne götürürse senden...

Shakespeare

Bir an sevinç duyarken, korkuyorum sonra hemen,
Haydut yıllar çalar götürür diye hazinemi;
Bir an, başbaşa kalmaktan öte bir şey istemezken,
Sonra diyorum ki, alem niye görmesin sevincimi?
Bazan, sana baka baka kendime çektiğim ziyafetle,
Doydum sanırken, bir bakışın açlığıyla ölüyorum sonra,
Senin bana verdiğin ya da verebileceğinden öte,
Ne bir şeyden zevk alıyorum, ne de çabalıyorum almaya.
İşte böyle, her gün hem açlıktan ölüyor, hem tıkanıyorum;
Ya oburca her şeyi yiyorum, ya da hiçbir şeye dokunmuyorum.

Shakespeare

Sana önceden yazdığım dizeler yalan söylüyordu;
Seni bundan daha çok sevemem diyenler hani;
Ama o zamanlar aklım bir türlü almıyordu,
İçimdeki alevin daha da parlak yanabileceğini.
Oysa zaman, kralların fermanını bile değiştirir,
Yeminler arasına girer, milyonlarca oyunuyla,
Kutsal güzelliği karartır, sivri niyetleri köreltir;
Nice dik başları değişimin çarkına uydurur sonunda;
Heyhat! Ben de zaman denen zorbanın korkusuyla,
'En çok şimdi seviyorum seni,' diyemez miyim;
Aşkımdan kuşku duymadığım, en emin olduğumda,
Geleceği unutup, o güne taç giydiremez miyim.
Aşk bir bebek olduğuna göre,
Hayır, bunu diyemem,
Büyümesini sürdüren şeyi,
Büyümüş gibi göremem.

Shakespeare

Gençliğin günden güne kalırken gerilerde
Bir yavru yaratırsan alsın diye yerini,
Dinçken can verirsen o körpe can ilerde
Senden göçen gençliğe varıp yaşatır seni.
Böyle sürecek akıl, güzellik ve başarı;
Yoksa cinnet, yaşlanmak, çürümek var yeraltında:
Hiç kimse düşünmese gelecek kuşakları,
İnsanlık sona erip giderdi üç batında.
Dünya çoğalmak için doğmayanlarla dolu,
Kaknem, kakavan, kaba: kısırlıktan bitsinler;
Yaradan vermiş sana en iyiyi, en bolu,
Bu cömert armağana cömertçe karşılık ver
Seni kendine mühür yapmış, bunu böyle bil:
Sen de eşler yap diye, ölüp git diye değil.

Shakespeare

Io sono come il ricco che, con la sua benedetta chiave,
può aprirsi innanzi il suo dolce, rinserrato tesoro,
ch’egli però non desidera rimirare ad ogni istante,
per non smussare la punta delicata di un piacere infrequente.

Perciò sono le feste così solenni e così rare,
perché, ricorrendo di rado nel lungo giro dell’anno,
come pietre preziose sono disposte sparsamente,
o come i gioielli principali in un monile.

Così il tempo che ti contiene è per me come uno scrigno,
o il guardaroba che la sontuosa veste cela
per fare un istante speciale specialmente benedetto,
rivelando di nuovo il suo splendore imprigionato.

Beato te il cui valore è tale che, quando ti si possiede si esulta,
quando sei assente si spera.

William Shakespeare, Stratford 1564 - 1616

was a series of salad days

better judgement left green

on the vine never to ripen

now has come autumn

and with it burning leaves

world winding down to

winter's embrace of death

would that naivete could

blaze along with the foliage

smudging the air with dusky

scents and smoke screens

will ice lock up summer's anger

freezing its bitter life away

'tis a consumation devoutly wished

although i do like salad

What are you worth as hamburger or steak?

Me?

As hamburger: at 98 cents per 100 grams about $852.60 U.S.

As steak: at $2.48 per 100 grams about $2,157.60 U.S.

I'll stick to grinding the numbers for now.

note: maybe someone can make a widget for blogs about this! That would be useless too!

double note: I think using the pound as currency would have been more appropriate.

triple note: I know there are bones and other stuff worth less, but some parts are worth more. It probably evens out. I was just looking for a medium figure here.

quadruple note: who ya calling chicken?

quintuple note: Hey! That tickles!

http://humor-blogs.com/

 Pensamento do dia: "Há horas em que não se quer ter sentimentos."

scene:
bar, williamsburg brooklyn. Me, drinking and uncharacteristically uncomfortable.

Up comes boring hipster, complete with 'ironic' kangol, vintage wash jeans, and overpriced, used plaid-flannel shirt. He asks to see my tattoo. (This is immediate grounds for looking up with an annoyed look on  my face.)

He sees that look, and it registers, but still.....he soldiers on past it. He repeats the question. "Can I see your tattoo??" A little more insistent.
So, I stick my arm out, trying not to invite the next question, the inevitable: "Cool. What does it mean?" He studies my arm for a few seconds. Then he continues to stand there....looking for some sign, some indication that I want to engage him in conversation. I don't. I give him nothing. Nada. Zip. Zilch. In fact, I'm already back to pretending to look busy, texting away.

Then he (surprise!) asks what it means. I give a semi-silly answer and say that it doesn't mean anything. I say life isn't always full of deeply personal, Miami-Ink-esque reasons. I say I got it because, just because. I say things don't always have to mean something.
We then become stuck in semantics, Kangol-Douche and I. I say the 'meaning' is nothing, the aesthetic is everything. He counters that there has to be some 'meaning'.  This guy is really starting to annoy me. I give him the vibe that says as much.

He lingers there for a minute, like a bad smell. Then he slinks off. But not before looking back a few times, expectantly, hoping for some sign that I really DO want to talk to him. Or better yet, 'get' with him.
No such luck. He shuffles away, into the darkness.

Ten minutes later, I look up, and guess who it is? Kangol-Douche is back.
This time it's personal. This time he brought 'tude.

I decide to stop being nice. I make him repeat all of his questions a minimum of 3 times. Unfortunately, this is not a deterrent for the likes of him. He asks where I'm from. After the third time, I answer, "Lower East Side". He looks like he just wet himself. He really does get excited and almost yells in my ear, "That is AWESOME! I wish I was from the lower east side!". He asks me (three times) if I grew up there. I say yes. He bangs out another sincere quotable. "Shit! I wish I grew up there! That would be so AWESOME!"
I look up at him with a mixture of pure hate, disgust, and exasperation. Is he thinking I mean the lower east side of Brooklyn? Why is he so excited? Is he fucking with me? Why won't he go away? Why is he standing so close? Agggh!

I ask where he's from. I have to ask... just have to....I have to know where to NOT ever go.
He says he from Idaho. I think he's joking for a minute.....but his big eyes, and fawning nature make me pretty sure he's telling the truth. Also, he's in a hipster bar in Williamsburg wearing a kangol hat, trollng for girls with tattoos, looking all of 25 years old. Idahoan, indeed.
He goes off on a boring tangent about how he hates Idaho (no shit,...really?). All the while I am shooting furtive glances to my friend who has abandoned me to the night.

Finally, I realize Kangol-Douch is STILL talking, and I start to visibly, obviously, pack up my things, getting ready to go. I tell him goodbye, and scramble over to my friend. I look back and see the Idahoan scanning for his next target.

I'm irritated, annoyed, and ready to go home now. 30 minutes ago. Sadly, I take it out on my friend, through a series of passive-agressive lunges, and overtly sarcastic volleys. We part ways after a uncharacteristically "weird", terse exchange.

I get lost, horriby lost, while searching for the subway. The subway I didn't even have to take. The subway I wanted to take because I was being stubborn, bull-headed, and angry at myself for feeling things I have no right to feel.

When I finally find the train stop, I'm tired and sad. I know that waiting for the train is going to take forever at this hour. It's not even the right stop. It's the J, and I need the F. Shit.

But it gives me a lot of time to think about the night. I started thinking about how self-righteous I can be, how hot and cold I can run, how flawed I am. I start thinking about that smart-ass answer I gave Kangol-Douche, about how things just are- how you don't always need to find meaning. You don't have to label something to appreciate it, see value and beauty in it. I started to see how blind I was to that very same principle.

I had started to feel something I wasn't comfortable feeling. I had started to think about things I wasn't comfortable thinking....so I was setting up to throw the baby out with the bathwater.
After thinking about this at the Marcy Ave J stop......at 5 am......I felt sad. I had so self-righteously believed that I let people be people, flaws and all. I had always thought I let friends and lovers be themselves, and that I didn't punish or judge them for it. But, thats exactly what I had done that night to someone. I had judged-- and judged pretty harshly at that. I had felt confused so I used that as an open door for acting in silly ways.

And Kangol-Douche only brought a mirror up to my self-righteousness. That humbled my little red wagon, for sure.

As an aside, I've committed a horribly mortifying academic faux-pas. I quoted this classic villanelle. When a friend fo mine asked who wrote it, I wrongly attributed it to Shakespeare, and not Dylan Thomas. It's been bothering me ever since. Who's the douche now, huh? That would be me. I think the reason I said Shakespeare is because I heart Dr. Who, and there was a Dr. Who episode involving Shakespeare wanting to use a line from Thomas' poem. Anyway, if I wasn't a nerd before, I'm pretty sure the Dr. Who reference just convinced you.

I'm going to read a comic book and go to bed!