<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>narrativa &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/narrativa/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "narrativa"</description>
	<pubDate>Mon, 07 Jul 2008 10:06:34 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Numero di serie per numero di ripetizioni.]]></title>
<link>http://resuscito.wordpress.com/?p=460</link>
<pubDate>Mon, 07 Jul 2008 07:57:25 +0000</pubDate>
<dc:creator>Caino</dc:creator>
<guid>http://resuscito.wordpress.com/?p=460</guid>
<description><![CDATA[
L&#8217;episodio &#8220;Personal Demons&#8221; di Twlight Zone, il quarantacinquesimo tratto dalla ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><img class="aligncenter" src="http://www.hotmoviesale.com/dvds/3273/1/Twilight-Zone-80s-Season-1.jpg" alt="http://www.hotmoviesale.com/dvds/3273/1/Twilight-Zone-80s-Season-1.jpg" /></p>
<p>L'episodio "Personal Demons" di Twlight Zone, il quarantacinquesimo tratto dalla prima serie della nuova versione andata in onda tra il 1985 e il 1986, non è il primo momento in cui si fa riferimento esplicito alla scrittura come materia crepuscolare, come una zona d'ombra in equilibrio tra l'assurdo e l'orrore.<br />
"Ai confini della realtà" in tutte le sue edizioni e versioni è stata una serie di culto, fucina di attori e registi [Bruce Willis o Wes Craven] ma soprattutto un momento visivo di valorizzazione della qualità immaginifica e narrativa di molti autori [Bradbury, per dirne uno].<br />
E' da notare che al di là della zona d'ombra che dava il nome alla serie, quando invece "twlight zone" in verità indica un istante nella fase di atterraggio di un aereo in cui il pilota non vede l'orizzonte e perde punti di riferimento con il "reale", è perlopiù una serie fatta di storie, basata sulla voglia di raccontare, di mostrare idee. Incollando una regia con degli attori ad una sceneggiatura, il reale tentativo era sputare idee. Non era importante la durata dell'episodio che oscillava tra gli 8 e i 25 minuti.<br />
Non c'era l'attaccamento ad un preciso istante creativo, ma c'era l'attaccamento all'intero processo.<br />
In parole povere, non stavano girando "Lost" con l'intento di farlo durare il più possibile, ma stavano girando una cinquantina di Lost per ogni stagione.<br />
Questo approccio, scrivendo, raccontando, ai giorni nostri si sta perdendo.<br />
Ci si sta attaccando alla riuscita del proprio "masterpiece". Il capolavoro che se non va bene, al massimo ti lascerà fare il tuo solito lavoro.<br />
Ma come si legge spesso, "la pratica ti rende perfetti", e nessuno ha abbastanza tempo per fare pratica con la dozzina di capolavori che vorrebbe scrivere.</p>
<p>Nell'episodio citato all'apertura del post, tradotto come "Demoni personali" in italiano, uno sceneggiatore si trova nella disperazione di non riuscire a scrivere "qualcosa di veramente originale" da almeno vent'anni. Successivamente, mentre è di fronte alla propria macchina e osserva dei bambini, spunta un nanetto sfigurato, incappucciatto e con unghie disumane. Il protagonista scappa, ma il nanetto si moltiplica e iniziano a dargli la caccia. Lui urla e si dispera e nessuno vede i mostri che gli stanno rovinando la vita.<br />
I nanetti distruggono qualsiasi cosa gli appartenga.<br />
I nanetti ridono e prendono di mira la sua macchina, il suo divano di casa, tutti i suoi manoscritti.<br />
Con i loro artigli e le vene varicose sui palmi delle mani.<br />
Alla fine dell'episodio, 12 minuti e qualche secondo, il protagonista si ritrova costretto ad arrendersi.<br />
Chiede: "Cosa volete da me?"<br />
E il nanetto dice che per fare in modo che scompaiano, lui deve scrrivere una storia su di loro.<br />
La scrittura è ancora questo.<br />
Ossessione allo stato solido.<br />
Isolamento, ma soprattutto ripetizione.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La niebla (fragmento)]]></title>
<link>http://sanmillano2008.wordpress.com/?p=161</link>
<pubDate>Mon, 07 Jul 2008 05:41:27 +0000</pubDate>
<dc:creator>Lorena Sanmillán</dc:creator>
<guid>http://sanmillano2008.wordpress.com/?p=161</guid>
<description><![CDATA[La mañana es lisa. 
Me pongo el uniforme gris.
Salgo del Cubo y, afuera, el Abuelo Viento acaricia ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">La mañana es lisa. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Me pongo el uniforme gris.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Salgo del Cubo y, afuera, el Abuelo Viento acaricia mis cabellos. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Allá están los edificios, sobre </span><span style="position:relative;top:3pt;">la Loma</span><span style="position:relative;top:3pt;"><span> </span>Larga.</span><span style="position:relative;top:3pt;"><span> </span>Más allá, </span><span style="position:relative;top:3pt;">la Sierra</span><span style="position:relative;top:3pt;"><span> </span>Madre</span><span style="position:relative;top:3pt;">, a mi derecha las Mitras y, detrás de mí, sobre mi espalda, el Cerro de </span><span style="position:relative;top:3pt;">la Silla.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Nuestros Padres y Nuestros Abuelos dan Sus pasos a mis pies.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Ellos nos han dado Su Sangre.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Bajo al río y camino sobre sus piedras, sobre su lecho seco. Mi sangre golpea fuerte y el viento silba. La cuerda de algodón del llavero cuelga sobre mi rodilla, sobre mis botas de montaña.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Lo cruzo y asciendo.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Llego a estos edificios del Gigante Blanco que me mira. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Llego ante la reja, el guardia me mira.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Que entre.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Y los otros vigilantes bajan sus armas y abren la reja. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Detrás de mí la cierran.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Continúo mi marcha hacia los blancos edificios.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;">Volteo hacia esos muros verdes cerca de la entrada, y miro sus manchas de sangre, sus pequeños trozos de carne en descomposición. Una ráfaga levanta centenares de moscas. Ese árbol muere cerca del muro ametrallado. Lo observo con mis ojos cubiertos con mi cabello y las sombras sobre mi cara.</p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Sigo por el estacionamiento; en el suelo hay manchas púrpuras que antes fueron rojas, entre los escombros y las ruinas de los automóviles. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Un cementerio podrido.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Los cuerpos no han sido retirados. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Allá, lejos, alguien agoniza.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Alguien.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Camino hacia allá, pero un sonido metálico, corto, me detiene. Un fusil se prepara. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Giro, despacio: que el soldado no dispare. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Que no venga esa bala.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Que no venga.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Comienzo a sudar y mi corazón late fuerte. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Aprieto las quijadas.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Veo al soldado: es un joven alto. Su cara sudorosa y fría, sombreada por la visera de su abollado casco, es plateada. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Un muro de metal. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">¿A dónde?</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Yo lo miro.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Él continúa apuntándome. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Una estatua. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Un muro de piedra.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Alguien agoniza.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Alguien agoniza.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;">Nada.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:1cm;line-height:200%;text-align:right;margin:0;"><span style="position:relative;top:3pt;"><strong>Felipe Montes</strong></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[narrativas]]></title>
<link>http://betharr.wordpress.com/?p=172</link>
<pubDate>Mon, 07 Jul 2008 00:10:39 +0000</pubDate>
<dc:creator>betharr</dc:creator>
<guid>http://betharr.wordpress.com/?p=172</guid>
<description><![CDATA[                  Narrar! habilidade dos literatos! Não a minha, infelizmente. Me]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>                  Narrar! habilidade dos literatos! Não a minha, infelizmente. Meu EU narrador molha a camiseta pra chegar manquitó a lugares comuns. Para a postagem de hoje iria precisar de um motivo e um mote. Então vamos lá:</p>
<p>                  O mote: herança. O motivo: fotografar (ainda e sempre) e mostrar. Herdei da <a href="http://sabadasfeiticeiras.blogspot.com"><strong>magamiga </strong></a>um MP3 com suas músicas favoritas. Acomodei o dispositivo e saí a cata do animal humano em seu descontraído ir e vir dominical. Não me fiz de rogada. Disparei o flash como se turista fosse na captura dos pontos significativos da concretude urbana e saí ilesa da empreitada.</p>
<p>               O objeto herdado (MP3) possibilitou isolamento de mim mesma, digo, pensamentos censurantes sobre minha despudorada ação ficaram amenizados e obtive esta simplória amostra que ora vos apresento. Ah, o Grimp - o do post anterior - se tornou meu amigo e tem me dado dicas sobre esta peraltice. Sigo os passos de quem está adiante. Aprender, eu preciso.</p>
<p>                 <img class="alignnone" src="http://farm4.static.flickr.com/3041/2644212578_514f3ddc53.jpg?v=0" alt="" /></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Burkina Faso (11)]]></title>
<link>http://josesala.wordpress.com/?p=127</link>
<pubDate>Sun, 06 Jul 2008 23:47:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>josesala</dc:creator>
<guid>http://josesala.wordpress.com/?p=127</guid>
<description><![CDATA[&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;- Vamos a pescar a ese viejo – dijo Fredy -. El cebo será Carol.
&nbsp;]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>&#160;&#160;&#160;&#160;- Vamos a pescar a ese viejo – dijo Fredy -. El cebo será Carol.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Cómo? – dijo esta.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Y para tenerlo bien a mano, nos alojaremos aquí.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Y quién pagará los gastos? – dijo Cristina.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Se paga cuando te marchas. Y no nos moveremos de aquí hasta que tengamos el dinero.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;La ceremonia de la boda se celebró en la suite del viejo. El mayordomo hizo de testigo junto con una limpiadora del hotel. Y breves como son estas cosas, pronto los recién casados quedaron a solas en la suite. Continuaron relajándose con Martini blanco. Poco después decidieron bajar a la calle y en el hall del hotel, Carla reconoció a Carol, a Cristina y a Fredy.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¡Eh! - les dijo.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¡Carla!- dijo Cristina -. Y está con el viejo, Fredy.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Se acercaron para saludar.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Os presento a mi marido - dijo Carla.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Marido? - dijo Carol.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Carla se volvió hacia el viejo con una amplia sonrisa color carmín y le susurró:<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Puedes prestarme unos pavos, mi amor? Son parientes.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;El viejo hizo una seña y un hombre le entregó un fajo de billetes grandes a Carla. Ella guiñó un ojo y se lo pasó a Cristina con disimulo.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Esto para empezar – dijo -. Estoy casada con un viejo multimillonario al que le quedan semanas de vida.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Morris conoció la noticia de labios de una camarera del hotel y empezó a entender el negocio que se traían entre manos. No le gustó. Aquello no era el tipo de noticia que se le puede servir a un tipo como Johnny Beltorino a la hora del desayuno. “Acaba de casarse en secreto con un viejo podrido de pasta. Fin del mensaje”. No. La prima estaba en juego y había que ser suave, por lo que decidió ocultar a Johnny el detalle de la boda por un tiempo. Hasta que se le ocurriese cómo decírselo. Aprovechó para irse a dormir unas horas. Al día siguiente, en la piscina del hotel Continental, Fredy se untaba crema solar factor no muy alto.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Parece que Carla se emplea a fondo con el viejo - soltó.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Parece - dijo Carol.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Ha sido una suerte increíble que Carla fuera a enrollarse justo con un proxeneta que trabaja para el viejo - dijo Cristina.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Una suerte merecida - dijo Fredy -. Ten, úntate.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Y más suerte aún – dijo Carol - que el viejo decidiera quedársela para él. Si no, ya estaba en Malasia.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Un bon partit]]></title>
<link>http://kokamuskes.wordpress.com/?p=324</link>
<pubDate>Sun, 06 Jul 2008 21:28:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ramon</dc:creator>
<guid>http://kokamuskes.wordpress.com/?p=324</guid>
<description><![CDATA[Mai se m’havia acudit comparar una novel·la amb un partit de tennis, però el títol i l’avinen]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div><a href="http://kokamuskes.files.wordpress.com/2008/07/india.jpg"><img style="float:right;cursor:hand;margin:0 0 10px 10px;" src="http://kokamuskes.files.wordpress.com/2008/07/india.jpg" border="0" alt="" width="152" height="241" /></a><span style="font-family:verdana;">Mai se m’havia acudit comparar una novel·la amb un partit de tennis, però el títol i l’avinentesa de Wimbledon m’hi han portat gairebé sense voler. Parlo d'un llibre llarg, llarg. I bo, bo, com el partit d’aquesta tarda. <strong><em>Un buen partido </em></strong>(Anagrama, 2003), de <strong>Vikram Seth</strong>, és una obra fascinant, que ens passeja per la India en un viatge panoràmic, que recorre llocs, costums, creences, música, gastronomia, història i política. Ho fa de la mà d’uns personatges admirablement treballats, amb humor i sentiment, i sentit dramàtic. Una gran novel·la, en tots els sentits (en el físic també, parlem de força més de mil pàgines!).</span></div>
<div><span style="font-family:Verdana;"><a title="http://www.flickr.com/photos/clodreno/2624558362/" href="http://www.flickr.com/photos/clodreno/2624558362/" target="_blank">Foto</a></span></div>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["O profesor de vegliota", escrita no límite]]></title>
<link>http://xerais.wordpress.com/?p=526</link>
<pubDate>Sun, 06 Jul 2008 16:36:07 +0000</pubDate>
<dc:creator>xerais</dc:creator>
<guid>http://xerais.wordpress.com/?p=526</guid>
<description><![CDATA[Manuel Veiga confesou na presentación d&#8217; O profesor de vegliota que escribiu esta novela no l]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:left;"><a href="http://xerais.files.wordpress.com/2008/07/xg00145901.jpg"><img class="alignleft size-medium wp-image-527" style="margin-left:10px;margin-right:10px;" src="http://xerais.wordpress.com/files/2008/07/xg00145901.jpg?w=100" alt="" width="100" height="154" /></a><a href="http://www.xerais.es/cgi-bin/html_generados/aut_ilus_100008998_44.pl">Manuel Veiga</a> confesou na <a href="http://xerais.wordpress.com/2008/06/25/xerais-na-feira-do-libro-de-vigo/">presentación</a> d' <a href="http://www.xerais.es/cgigeneral/ficha.pl?codigo_comercial=1331250&#38;origen=2&#38;obrcod=1849394&#38;id_sello_editorial_web=13"><em>O profesor de vegliota</em></a> que escribiu esta novela no límite, na fronteira do que se podía dicir ou do que se podía pensar sobre a cuestión da desaparición da lingua. "Creo que os grandes libros nacen cando o autor explora os límites, cando trata de chegar aos límites e facer as preguntas máis extremas sobre a sociedade e sobre as súas propias ideas e crenzas. Creo que a mellor literatura nace para explorar o extremo."</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Revista de verano: Manual de navegación de la Esgueva]]></title>
<link>http://elcolmocolectivo.wordpress.com/?p=82</link>
<pubDate>Sun, 06 Jul 2008 12:09:00 +0000</pubDate>
<dc:creator>javifrescura</dc:creator>
<guid>http://elcolmocolectivo.wordpress.com/?p=82</guid>
<description><![CDATA[
 


Porque quizás escribir durante un viaje, escribir un viaje, sea la forma de narración más i]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://elcolmocolectivo.files.wordpress.com/2008/07/manual-de-navegacion-de-la-esgueva-copy1.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-85" src="http://elcolmocolectivo.wordpress.com/files/2008/07/manual-de-navegacion-de-la-esgueva-copy1.jpg" alt="" width="500" height="283" /></a></p>
<p> </p>
<div></div>
<p><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;"></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span>Porque quizás escribir durante un viaje, escribir un viaje, sea la forma de narración más instintiva, puede que resulte el modo más intuitivo de narrar para poetas. Aunque algunos os empeñéis en no escribir (en verano).</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span>Pero para que no haya miedos, al agua o a las alturas, no queremos proponer un libro de viajes, ni siquiera una guía, sino un manual de navegación de esta Esgueva nuestra, cuyo parecido con la literatura llevó un día a construir una facultad de letras en sus orillas. La Esgueva discurre canonizada entre cemento, pero también subterránea, por sus siete ramales invisibles, que se niegan a la norma del cauce.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span>Escribid vuestras instrucciones para viajar en sus aguas subterráneas o a la luz del día, vuestros viajes, los viajes de otros, reseñas que naveguen entre líneas, ejercicios de estilo de bolina, no importa el medio de transporte. La única condición es la fatal obligatoriedad de hacerlo. Y para quienes alegan que no saldrán de Valladolid, alegamos a esta prédica un ejemplo, sin salir de Valladolid.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span>Y para los contoneantes amantes de amores platónicos tampoco hay excusa. Cuentan, y nosotros como buenos cuentistas nos lo hemos de creer, que la Esgueva es el único río femenino de España.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span>Buen viaje a todos</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span> <a href="http://elcolmocolectivo.files.wordpress.com/2008/07/por-mi-no-vuelvas.pdf">por-mi-no-vuelvas</a></span></p>
<div></div>
<p><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;"></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"> </p>
<p> </p>
<p></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"> </p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["Os nomes do traidor", a presentación]]></title>
<link>http://xerais.wordpress.com/?p=524</link>
<pubDate>Sun, 06 Jul 2008 09:52:02 +0000</pubDate>
<dc:creator>xerais</dc:creator>
<guid>http://xerais.wordpress.com/?p=524</guid>
<description><![CDATA[A presentación d&#8217; Os nomes do traidor, a novela de Xurxo Sierra Veloso, na Feira do libro de ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:left;"><a href="http://xerais.files.wordpress.com/2008/07/xg00147801.jpg"><img class="alignleft size-medium wp-image-525" style="margin-left:10px;margin-right:10px;" src="http://xerais.wordpress.com/files/2008/07/xg00147801.jpg?w=100" alt="" width="100" height="152" /></a>A presentación d' <a href="http://xerais.wordpress.com/2008/06/18/os-nomes-do-traidor-de-xurxo-sierra-veloso/"><em>Os nomes do traidor</em></a>, a novela de <a href="http://www.xerais.es/cgi-bin/html_generados/aut_ilus_100025407_44.pl">Xurxo Sierra Veloso</a>, na <a href="http://xerais.wordpress.com/2008/06/25/xerais-na-feira-do-libro-de-vigo/">Feira do libro de Vigo</a> resultou moi concorrida. O libro foi glosado pola xornalista Belén López que comezou a súa intervención recordando que a novela de Xurxo Sierra fora a súa primeira opción cando foi membro do xurado do premio Xerais no ano 2007. "Sóubome a gloria cando a lin, porque reivindico o sentido do humor para a literatura galega. <em>Os nomes do traidor</em> ten unha estrutura fantástica e un final apoteósico. É unha novela refrescante, reconfortante porque reivindica o pracer da lectura. Recómendoa!", comentou a xornalista de <em>Diario de Pontevedra</em> na súa intervención.</p>
<p style="text-align:left;">Pola súa banda, Xurxo Sierra Veloso comezou a súa intervención salientando que a palabra clave da novela é identidade. "Dende nenos sempre xogamos a ser outras persoas. Todos aspiramos nun momento determinado a comezar as nosas vidas de cero, a poder agasallarnos unha nova vida, que comece dende o principio, conseguir unha nova identidade. O protagonista da miña novela é unha persoa corrente, é un home que leva unha vida gris que muda radicalmente un día cando se lle ofrece a posibilidade de adoptar unha nova identidade, mais que non lle vai solucionar o problema, a agrisalla que o acompaña." Con respecto á forma da novela, Sierra comentou que "pensei que lle viña ben o multiperspectivismo, unha fórmula que na novela galega tivo brillantes antecedentes como <em>Scórpio</em> de <a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/Ricardo_Carvalho_Calero">Ricardo Carvalho Calero</a>".</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Burkina Faso (10)]]></title>
<link>http://josesala.wordpress.com/?p=126</link>
<pubDate>Sat, 05 Jul 2008 22:14:53 +0000</pubDate>
<dc:creator>josesala</dc:creator>
<guid>http://josesala.wordpress.com/?p=126</guid>
<description><![CDATA[&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Al día siguiente, después de comer, el mayordomo entró en la suite del vi]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>&#160;&#160;&#160;&#160;Al día siguiente, después de comer, el mayordomo entró en la suite del viejo:<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Aquí la tiene, señor – dijo.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Gracias, Jaime – dijo el viejo -. Señorita, ha habido un error. Le ruego que disculpe a esos bárbaros, si es que se lo merecen. En cualquier caso, considérese mi invitada a partir de ahora.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Carla soltó una risita que cautivó al viejo. Morris se había zampado una hamburguesa dos calles más arriba, en un chiringuito para turistas, y ahora se frotaba las manos con un kleenex mientras regresaba al hotel. Y no paraba de repetirse que aquel trabajo no se le iba a estropear. No, no, no. Necesitaba encontrar a Carla Beltorino, llegar hasta el final. Necesitaba ese dinero. Se deshizo del kleenex y entró en el hotel.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Cómo te llamas? – preguntó el viejo.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Carla.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Te gusta Santa Pétula, Carla?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;En la suite del hotel Continental hacía calor. El viejo hizo una seña y el mayordomo sirvió Martini blanco. Una oliva en el fondo de la copa de cóctel y una rodaja de limón. Carla cogió el limón y empezó a mordisquearlo. El viejo sonreía. El mayordomo apretó un botón y la luz disminuyó en intensidad y cambió de blanco a rojo fresa muy suave. Una atmósfera erotizante. El viejo se recostó en el sofá.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿De dónde has dicho que eres, Carla?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Carol, Cristina y Fredy caminaban por la avenida Cuatrigenio, muy cerca del hotel Continental, cuando al doblar una esquina se toparon con dos polis.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Quiero denunciar una desaparición - dijo Fredy.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Los policías le miraron en silencio mientras se lo llevaban las chicas, iniciando mentalmente la cuenta atrás. Si llegaban a cero detendrían a aquel moreno por cachondearse de la autoridad.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Y en la suite del hotel:<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Haz venir al juez, Jaime. Voy a casarme con esta joven.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Sí, señor.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Mientras Jaime telefoneaba, Carla se arrimó al viejo.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Otro traguito, mi amor? ¿qué dices?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Oh, sí, Martini. Con un chorrito de ginebra y...<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Carla se alejaba tambaleándose sobre sus tacones camino del mueble-bar de la suite.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Relájate, pichón - decía -. Preparo Martinis como nadie.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Dando la espalda al viejo y a Jaime, sacó el frasquito de cristal donde guardaba el veneno en forma de polvo marrón. Echó una pizca en el Martini, lo removió y después fue a entregárselo al viejo. Entretanto, Fredy había llevado engañadas a Carol y a Cristina al hall del hotel Continental.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[De onde vêm as malas? ]]></title>
<link>http://aqueiva.wordpress.com/?p=119</link>
<pubDate>Sat, 05 Jul 2008 18:40:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>Marco Aqueiva</dc:creator>
<guid>http://aqueiva.wordpress.com/?p=119</guid>
<description><![CDATA[por Ana Luiza Burlamaqui da Penha
___________________________

Em uma  casa que vivi por um longo t]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;"><a href="http://aqueiva.files.wordpress.com/2008/07/_bags.jpg"><strong><img class="aligncenter size-medium wp-image-118" src="http://aqueiva.wordpress.com/files/2008/07/_bags.jpg?w=300" alt="" width="300" height="219" /></strong></a>por<strong> <span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;"><em>Ana Luiza Burlamaqui da Penha</em></span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;"><strong><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;"><em>___________________________</em></span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;">E</span></strong><strong><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;">m uma  casa que vivi por um longo tempo, havia uma mala de couro grande fazendo as vezes de cofre. Guardava-se tudo de considerada importância, desde promissórias fotografias em sépia dos parentes, dinheiro curto, presentes surpresas. </span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;">Eu, no silêncio dos que dormiam, corria para ela, a desvendar, a remexer, a virar e depois   receber reprimendas. De tempos em tempos, a parentela passava e chegavam mais,  eram estas de passagem,  algumas cheirosas de roupas lavadas em açudes, outras de perfumes. Todas bem arrumadas, há uma ciência também nesse proceder.  </span></strong></p>
<p><strong><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;">E assim, elas foram preenchendo meu imaginário de criança onde só fui conhecer televisão aos quinze anos. Ontem, comprei uma bem pequena, de artesanato em recente viagem. Também como os parentes, comecei devagar sua arrumação, sem destino certo.  Não  me esperam em lugar nenhum. Será  minha utopia, a lembrança que estou só de passagem por aqui e que um dia irei.</span></strong></p>
<p><strong><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;">+++++++++++++++++</span></strong></p>
<p><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;"><em>Crédito de imagem: adaptação de foto de </em><a href="http://www.schiaparelli.com/leather2.htm" target="_top"><strong><span style="color:#0000cc;">www.schiaparelli.com/leather2.htm</span></strong></a></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[VITA DI UNA VITA SENZA VITA-PARTE SECONDA]]></title>
<link>http://bat2.wordpress.com/?p=21</link>
<pubDate>Sat, 05 Jul 2008 11:36:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>bat2</dc:creator>
<guid>http://bat2.wordpress.com/?p=21</guid>
<description><![CDATA[Aimone, così infine lo avevano chiamato, nel 1970 inizia la scuola elementare. I genitori lo accomp]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><strong><em><span>Aimone, così infine lo avevano chiamato, nel 1970 inizia la scuola elementare. I genitori lo accompagnano. Dopo duecento metri tamponano e Aimone sbatte la testa contro il parabrezza e si procura un leggero ematoma con un po’ di sangue. Non curanti proseguono il tragitto verso la scuola.<span> </span>Arrivano. “Scuola Elementare Rodolfo Valentino” è la scritta posta sul cancello. Aimone scende dalla macchina e si avvia in classe.</span></em></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><strong><em><span>Mentre va per il cortile verso l’aula un nugolo di vespe, attratte dal sangue dell’ematoma, lo assale. Aimone scappa pieno di tumefazioni dolentissime in quanto l’acido dei pungiglioni aveva preso la  Bastiglia nel sangue. </span></em></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><strong><em><span>“Buongiorno ragazzi, sono la vostra maestra” dice la stucchevole donna sedendosi alla cattedra. Passi, respiri affannosi. Arriva Aimone. E’ talmente orrendo che avvengono le reazioni più disparate: Il bambino al primo banco vomita sulla maestra, una bambina si terrorizza così tanto che viene presa da un attacco di epistassi e un bambino monegasco di nome Gunther Haugentager IV si alza dal suo posto e inizia a prenderlo a calci. </span></em></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><strong><em><span>Stranamente Aimone torna a casa prima della fine delle lezioni, tumefatto, infiammato e sanguinante. I suoi gli chiedono : Beh? Com’è andata?”</span></em></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><strong><em><span> </span></em></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;"><strong><span><em>FINE SECONDA PARTE</em> </span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span> </span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[MARIPOSAS EN EL ESTOMAGO de SIGARROSTEGUI, LETICIA]]></title>
<link>http://tiwanacu.wordpress.com/?p=206</link>
<pubDate>Sat, 05 Jul 2008 10:31:45 +0000</pubDate>
<dc:creator>Tiwanacu</dc:creator>
<guid>http://tiwanacu.wordpress.com/?p=206</guid>
<description><![CDATA[MARIPOSAS EN EL ESTOMAGO de SIGARROSTEGUI, LETICIA


Editorial: Lengua de trapo.
Tamaño: 15.0 x 22.]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class="segundo"><span class="tit_ficha"><strong>MARIPOSAS EN EL ESTOMAGO</strong> de </span><span class="autor2">SIGARROSTEGUI, LETICIA</span></div>
<div class="segundo"><a title="A leer!" href="http://clk.tradedoubler.com/click?p(17460)a(1469912)g(16185056)url(http://www.casadellibro.com/fichas/fichabiblio/0,3060,2900001263023,00.html?codigo=2900001263023)" target="_blank"><img class="alignnone" src="http://www.casadellibro.com/l/im/2/9788483810392+.jpg" alt="" /></a></div>
<div class="segundo">
<div><span class="tit_ficha2"><strong>Editorial: Lengua de trapo.<br />
Tamaño: 15.0 x 22.0 cm<br />
Nº de páginas : 192<br />
Lengua</strong>: CASTELLANO </span><br />
<strong>Encuadernación</strong>: Tapa blanda<br />
<span class="tit_ficha2"><strong>ISBN</strong>: 9788483810392 </span><br />
<span class="tit_ficha2"><strong>Nº Edición</strong>:1ª </span><br />
<strong>Año de edición:</strong>2008<br />
<span class="tit_ficha2"><strong>Plaza edición</strong>: MADRID</span></div>
<div>Mariposas en el estómago es el relato en primera persona de la fallida experiencia de una mujer para quedarse embarazada por medio de la fecundación in vitro. Esta «incapacidad» la convierte, de cara a los demás y a ella misma, en una mujer incompleta, en una paciente sin enfermedad alguna. Pero Mariposas en el estómago es también la historia del turbio y desesperado enamoramiento en el que se desliza la protagonista al tratar de llenar el vacío en el que se ve sumida. Las dos obsesiones, la de la maternidad junto con el opresivo entorno que genera, y la de un amor no correspondido en la misma medida, conducen esta lúcida exploración de los límites que uno está dispuesto a transgredir con respecto a sí mismo. De las cicatrices que nos dejan las heridas que nos inflingimos al traspasarlos.</div>
</div>
<p><a href="http://clk.tradedoubler.com/click?p=17460&#38;a=1469912&#38;g=17281718" target="_BLANK"><img src="http://impes.tradedoubler.com/imp?type(img)g(17281718)a(1469912)" border="0" alt="" /></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[LA GRAN BESTIA: VIDA DE ALISTER CROWLEY de SYMONDS, JOHN ADDINGTON]]></title>
<link>http://tiwanacu.wordpress.com/?p=198</link>
<pubDate>Sat, 05 Jul 2008 10:04:28 +0000</pubDate>
<dc:creator>Tiwanacu</dc:creator>
<guid>http://tiwanacu.wordpress.com/?p=198</guid>
<description><![CDATA[NOVEDADES EDITORIALES

LA GRAN BESTIA: VIDA DE ALISTER CROWLEY
de SYMONDS, JOHN ADDINGTON

EDICIONES]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<h2 class="segundo"><span style="color:#339966;"><strong>NOVEDADES EDITORIALES<br />
</strong></span></h2>
<div class="segundo"><a title="Leemos?" href="//impes.tradedoubler.com/imp?type(inv)g(16185056)a(1469912)" target="_blank"><span class="tit_ficha"><strong>LA GRAN BESTIA: VIDA DE ALISTER CROWLEY</strong></span></a><a title="Comprar ahora?" href="//impes.tradedoubler.com/imp?type(inv)g(16185056)a(1469912)" target="_blank"><img class="alignright" src="http://www.casadellibro.com/l/im/0/9788498411720+.jpg" alt="" /></a><span class="tit_ficha"><strong></strong><br />
de </span><span class="autor2">SYMONDS, JOHN ADDINGTON</span></div>
<div class="segundo">
<div class="edicion_ficha">EDICIONES SIRUELA, S.A.</div>
<div class="formato_ficha"><span class="npag">14.0x21.0 cm       864 pags<br />
</span></div>
<div id="segundo2"><span class="tit_ficha2"><strong>Lengua</strong>: CASTELLANO </span><br />
<strong>Encuadernación</strong>: Tapa blanda<br />
<span class="tit_ficha2"><strong>ISBN</strong>: 9788498411720 </span><br />
<span class="tit_ficha2"><strong>Nº Edición</strong>:1ª </span><br />
<strong>Año de edición:</strong>2008<br />
<span class="tit_ficha2"><strong>Plaza edición</strong>: MADRID</span></div>
<div>Edward Alexander Crowley (1875-1947), más conocido como Aleister Crowley, fue poeta, alpinista, viajero y escritor, pero también pintor vanguardista, drogadicto, bisexual y practicante de técnicas mágicas, herederas de la Hermandad Hermética de la Golden Dawn, que le dieron la aureola de satanista y mago negro que le valió el epíteto de «el hombre más perverso de Inglaterra». Crowley, que se hacía llamar a sí mismo «la Gran Bestia 666», fusionaría la tradición mágica europea con las enseñanzas del Oriente y con la magia sexual preconizada por la sociedad secreta conocida como O. T. O. (Ordo Templi Orientis), todo lo cual le permitiría fundar una orden de cuño propio, la de la Estrella de Plata. Creador de la ley «Haz lo que quieras», Crowley fue, en pleno siglo XX, uno de los más singulares avatares del no racionalismo en su vertiente operativa y mágica.</div>
</div>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Burkina Faso (9)]]></title>
<link>http://josesala.wordpress.com/?p=125</link>
<pubDate>Fri, 04 Jul 2008 21:34:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>josesala</dc:creator>
<guid>http://josesala.wordpress.com/?p=125</guid>
<description><![CDATA[&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Morris llevaba ya dos horas en el Continental. Antes de salir había escrito]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>&#160;&#160;&#160;&#160;Morris llevaba ya dos horas en el Continental. Antes de salir había escrito un e-mail al padre de Carla: “nada de particular por el momento”, le puso, “anoche fueron a Tempus, la discoteca de moda. Esta noche irán al casino del hotel Continental, a donde me dirijo”.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Una vez en el casino, Carla se acercó a aquel tipo:<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Perdone, señor. Perdone, ¿tiene... tiene fuego? Fuego, por favor.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Llevaba una minifalda color rojo. El rojo es un buen color.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Todo al rojo - dijo Carol.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Nanái - dijo Cristina.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Carol exhibía un creciente brillo de malicia en sus ojos.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- El rojo - decía.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Que no.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;En el casino se respiraba tensión. Y Carla con aquella minifalda roja y medias negras, los labios pintados, zapatos de tacón...<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Me da fuego, señor?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¡Hagan juego!<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Fuego, señor?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Dónde está Carla?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Fuego?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Creo que fue a comprar tabaco.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Qué?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¡A comprar tabaco!<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Fuego? ¿Fuego, señor?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- No te oigo, chilla más.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¡Tabaco! ¡ta-ba-co!<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Fueg...?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Minutos después Carla estaba en una habitación casi a oscuras con las manos atadas y su destino más probable era la trata de blancas. Los otros tres regresaron al piso después de mucho buscarla y preguntar a todo el mundo. Carol estaba histérica y la tomó con Fredy.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;– Por tu culpa la mafia ha secuestrado a mi Carla y la van a enviar a un club de Malasia - decía.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Venga, no exageres – decía Fredy -. Se habrá liado con algún macarra.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Mi Carla no es ninguna golfa heterosexual.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;– Tu hermana va a volver.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Carol estaba casi llorando.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Hermanastra – dijo -. Hermanastra y vecina.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Se sirvió un Martini doble. Fredy y Cristina se fueron a dormir. Fredy sabía que ahora más que nunca era necesario acercarse al viejo, porque era la única forma de recuperar a Carla. Y a falta de algo mejor, Carol tendría que ser el cebo.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;El olfato de Morris decía que Carla no había salido de allí. Pensó que formaba parte de algún plan y decidió no alejarse mucho, haciendo pesquisas aquí y allá, recopilando información para sí y para Johnny Beltorino, que no se explicaba qué narices estaba esperando para tomar un avión y reunirse con su hija, ahora que la había encontrado. Desde luego, su nombre no figuraba en el registro de la recepción, pero era el viejo truco de las identidades falsas. Su olfato seguía diciendo que no andaba lejos. Y su olfato no solía fallar.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[HORMIGA]]></title>
<link>http://elsin.wordpress.com/?p=55</link>
<pubDate>Fri, 04 Jul 2008 17:22:31 +0000</pubDate>
<dc:creator>sbroide</dc:creator>
<guid>http://elsin.wordpress.com/?p=55</guid>
<description><![CDATA[           
      Juan odia a Alejandra. Alejandra es la hormiga que vive con él. J]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="margin:0;">           <br />
      Juan odia a Alejandra. Alejandra es la hormiga que vive con él. Juan le da afecto y comida todos los días, pero la odia. Cuando se va al colegio, la deja en una cajita de fósforos sobre el escritorio y cuando vuelve le acerca alguna hoja seca que haya agarrado en el camino. Juan no lleva a Alejandra a la escuela, cree que si sus compañeros la conocen le van a tener asco y, por lo tanto, también a él.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;">            <br />
      Cada vez que Juan ve a Alejandra no puede pensar en otra cosa que en sus ansias de agarrarla, arrancarle una a una sus seis patas y sus dos antenas, reventarle los ojos con la punta de un escarbadiente, abrir su cuerpo con una trincheta para ver caer sus tripas mientras sigue viva, para finalmente separarle la cabeza de un tirón. Sí, así de tanto la odia.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;">           <br />
      Sin embargo, cuando Juan está en su cuarto, Alejandra siempre está a su lado y él le da de comer sin falta. Es que cuando Alejandra está comiendo y Juan está a punto de agarrar la trincheta y hacer lo que siempre planificó, se detiene a ver cómo ella manipula frenéticamente la hojita con sus flacas patas delanteras. Le sería muy fácil arrancárselas; “demasiado, diría él.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;">           <br />
      Entonces, siente que en lugar de cortarle las extremidades y la cabeza, tiene que pasarle con delicadeza la yema del índice por el lomo hasta que se quede dormida. No es que alguna vez lo haya hecho, no; pero siente que debería. Por las dudas le pregunta “¿cómo estás?” y se ríe de sus chistes malos; sólo para que no se sienta tan frágil.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;">           <br />
      Un día la seño lo retó por haberse quedado dormido en clase. Él estaba sentado en el banco cuando escuchó unos gritos. Levantó la cabeza y vio parada enfrente suyo la enorme figura de la “Gorda Susana”, como le decían a sus espaldas. Su tamaño era tal que tapaba los tubos de luz del techo y parecía ser de noche en el banco de Juan.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;">           <br />
      La Gorda Susana le agarró la oreja y lo arrastró hasta la oficina del rector. Mientras ella lo llevaba de la oreja, Juan traducía ese dolor en odio: odiaba a la Gorda Susana, odiaba al rector, odiaba a Alejandra, odiaba a sus compañeros, odiaba a sus papás y se odiaba a sí mismo.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span lang="ES-AR">           <br />
      Hace un tiempo que lleva una almohada cada vez que va al colegio para estar más cómodo. Después de firmar la amonestación ese día, volvió corriendo a su casa y se encerró toda la tarde a llorar mientras compartía hojas secas con Alejandra. “A una hormiga nunca le agarrarían de la oreja”, pensó. De todos modos, mientras la abrazaba, estaba conciente del odio que sentía por ella. Juan odia a Alejandra.<span style="font-family:Times New Roman;"></span></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["Festina lente", corre a modo]]></title>
<link>http://xerais.wordpress.com/?p=521</link>
<pubDate>Fri, 04 Jul 2008 17:11:33 +0000</pubDate>
<dc:creator>xerais</dc:creator>
<guid>http://xerais.wordpress.com/?p=521</guid>
<description><![CDATA[Reproducimos, polo seu indubidable interese, a anotación de Cesare sobre a lectura de Festina lente]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Reproducimos, polo seu indubidable interese, a <a href="http://astuasbalas.com/2008/07/04/corre-a-modo/">anotación de Cesare</a> sobre a lectura de <a href="http://xerais.wordpress.com/tag/festina_lente/"><em>Festina lente</em></a> (unha novela que está tendo <a href="https://www.blogger.com/comment.g?blogID=933322375920213279&#38;postID=5124484944443860210">unha acollida máis que entusiasta entre os lectores</a>):</p>
<blockquote>
<p style="text-align:left;"><a href="http://xerais.files.wordpress.com/2008/07/picture-4.png"><img class="alignleft size-medium wp-image-522" style="margin-left:10px;margin-right:10px;" src="http://xerais.wordpress.com/files/2008/07/picture-4.png?w=203" alt="" width="203" height="216" /></a>Dime un bo <a href="http://www.filix.org/libros/autores/autor_neira.html">conselleiro</a>: tes que lelo. E entre a viaxe no avión e estas últimas horas alí a vai, unha novela moito máis ca fabulosa: <a href="../2008/05/21/festina-lente-a-novela-de-marcos-s-calveiro/"><em>Festina lente</em></a>, de <a href="http://alfaias.blogspot.com/">Marcos S. Calveiro</a>. Algo enredante no principio, faise máis lixeira e cativadora conforme a acción pasa ao primeiro plano e se desviste desas roupaxes de contextualización que a pexan un pouco. As aventuras do encadernador <a href="http://www.ambrosiocavaleiro.blogspot.com/">Ambrosio Cavaleiro</a>, a <a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/Verbo_dos_arxinas">fala dos arxinas</a> e a Compostela do XVI encaixan perfectamente no marco desa ficción sobre o pasado europeo que levamos anos lendo e ulindo. É esta unha novela pra traducir, pra exportar, que se pode vender nas librarías de Copenhague como se fora un <a href="http://www.sonypictures.com/homevideo/thedavincicode/index.html">código da vinci</a> (en bo), coma un pequeno <a href="http://www.ibs.it/code/9788845214219/eco-umberto/nome-della-rosa.html">nome da rosa</a>. Incluso ten un fermosísimo final, que releo sen fartura, e que dá pra unha segunda parte ou unha terceira do manuscrito de tres serpes unidas polo baixo, na historia de todas as épocas, adiante e atrás. Algunhas pegas hai, claro, en nomes de lugares, na <a href="http://www.culturagalega.org/noticia.php?id=12489">falta</a> dun <a href="http://e-spacio.uned.es:8080/fedora/get/bibliuned:ETFSerie7-1C27482D-2EE2-C7C5-40E3-964BB7C7BD13/PDF">mapa</a> da compostela da época, nunha <a href="http://transit.metrokc.gov/tops/bus/schedules/s277_0_.html">páxina</a> demasiado chea de franciscos ou nun lavanco que cae do niño cando os <a href="http://www.rspb.org.uk/wildlife/birdguide/name/m/mallard/">lavancos</a> fan os niños ao ras. Ou que nunha novela de encadernadores, o último caderniño se me <a href="http://www.pai.pt/financialdetailssearch.ds?detailsListingId=y%3APT_71303812_9999_22__1&#38;tab=financial">despegase</a>. Pero se eses son os males, moita é a bondade.</p>
</blockquote>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["A idade da auga", por Gonzalo Navaza]]></title>
<link>http://xerais.wordpress.com/?p=519</link>
<pubDate>Fri, 04 Jul 2008 15:42:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>xerais</dc:creator>
<guid>http://xerais.wordpress.com/?p=519</guid>
<description><![CDATA[O escritor Gonzalo Navaza presentou A idade da auga, o libro de relatos do escocés James R. Salter,]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:left;"><a href="http://xerais.files.wordpress.com/2008/07/xg00136001.jpg"><img class="alignleft size-medium wp-image-520" style="margin-left:10px;margin-right:10px;" src="http://xerais.wordpress.com/files/2008/07/xg00136001.jpg?w=100" alt="" width="100" height="153" /></a>O escritor <a href="http://www.galicia-hoxe.com/index_2.php?idMenu=86&#38;idNoticia=279543">Gonzalo Navaza</a> <a href="http://xerais.wordpress.com/2008/06/25/xerais-na-feira-do-libro-de-vigo/">presentou</a> <a href="http://www.xerais.es/cgigeneral/ficha.pl?codigo_comercial=1331245&#38;origen=2&#38;obrcod=1646220&#38;id_sello_editorial_web=13"><em>A idade da auga</em></a>, o libro de relatos do <a href="http://xerais.wordpress.com/2008/04/20/a-idade-da-auga/">escocés</a> <a href="http://www.xerais.es/cgi-bin/html_generados/aut_ilus_100020993_44.pl">James R. Salter</a>, <a href="http://www.anosaterra.org/index.php?p=nova&#38;id_nova=7291">escritos en inglés</a>, publicados orixinalmente en galego e <a href="http://xerais.wordpress.com/2008/06/05/a-idade-da-auga-critica/">ambientados na cidade de Vigo</a>. Navaza comezou a súa intervención salientando o feito de que estes oito relatos ambientados nun Vigo inundado de mar e de subxectividade, tiñan o valor engadido especial para os lectores galegos de tratarse dunha visión foránea que foxe do costumismo. Mais sendo isto importante, continuou Navaza, "o atractivo do libro de Salter está na cuestión técnica, na prodixiosa forma de contar, nunha subxectividade que se vai deformando sobre a paisaxe dunha cidade que ten algo de proteico, mais tamén de hostil. Esa caracterización da cidade viguesa, a grande protagonista do libro, aparece no texto de Salter ata os límites do pesadelo". "<em>A idade da auga</em> é un libro fantástico na medida que deforma outra realidade que non é nada realista (nin tampouco nada costumista), pero que está chea de detalles, que conforman a propia realidade. Cidade deformada pola hipérbole, pola subxectividade dos personaxes, de xeito que o lector acaba mergullado nunha cidade monstruosa. A paixón do individuo acaba deformando unha realidade que se vai transformando en fantástica".</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Narrativa vs. Jogabilidade -- um novo round]]></title>
<link>http://desdobramentos.wordpress.com/?p=25</link>
<pubDate>Fri, 04 Jul 2008 15:14:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>dr. strangelove</dc:creator>
<guid>http://desdobramentos.wordpress.com/?p=25</guid>
<description><![CDATA[Isso é pra gente aprender que a História é tudo, menos linear. Quando eu tinha certeza de que o c]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Isso é pra gente aprender que a História é tudo, menos linear. Quando eu tinha <em>certeza</em> de que o caminho mais promissor para os games narrativos eram os chamados "open world games" ou "sandbox games", dos quais o <em>GTA</em> é o grande emblema, eis que uma nova leva de defensores (gamers, jornalistas e pesquisadores) toma a posição contrária e, usando <em>GTA IV</em> e <em>Metal Gear Solid 4</em>, entre outros, como ponto de partida, começa a questionar essa narrativa de mundos abertos. Bom, na verdade, a polêmica está criada, porque, enquanto alguns defendem a narrativa que emerge do gameplay, outros voltam a dizer que não há nada de errado com longas seqüências não-jogáveis entrecortando o game, contanto que elas sejam boas (boas como filme, bem entendido).</p>
<p>De um  lado do ring, defendendo a narrativa como narrativa nos games: <a href="http://blog.wired.com/games/2007/11/review-why-assa.html" target="_blank">Chris Kohler, da Wired</a>, e <a href="http://gambit.mit.edu/updates/2008/06/sometimes_narrative_as_narrati.php#more" target="_blank">Geoffrey Long, do Gambit/MIT</a>. Do outro, odiando ter que largar o controle e achando que a narrativa tem que emergir do próprio jogo (como eu defendo há anos -- e o Roger concorda comigo): <a href="http://www.gamesetwatch.com/2008/06/opinion_marks.php" target="_blank">Justin Marks, na Game Set Watch</a>, e, bom, acho, <a href="http://weblogs.variety.com/the_cut_scene/2008/05/given-the-natur.html" target="_blank">Ben Fritz, da Variety.</a> </p>
<p>Como são textos jornalísticos, não se vai muito a fundo nas questões, mas dá pra pescar pelo menos dois pontos importantes, que recoloco aqui: 1) talvez de fato haja espaço para a diversidade e os híbridos game-cinema, com suas longas seqüências não-jogáveis, não sejam coisa do passado; ao contrário, talvez devam crescer nos próximos anos, aproveitando o potencial gráfico dos novos consoles (e alguma maturidade na relação roteiro cinema-game); 2) a forma dos open-world games talvez precise ser repensada, depois do estrondo causado na nossa sensibilidade pela franquia GTA e seus congêneres; talvez não baste ser um mundo aberto, o caminho narrativo precisa ser amadurecido (mas, enfim, eu também já disse isso: better autonomous characters!).</p>
<p>Olha, eu queria muito, mas muito mesmo achar uma Game House que tivesse um PS3 ou um Xbox360 para poder jogar o <em>GTA IV</em>. Esta vida de pesquisador brasileiro é sofrida, mesmo... Me resta tentar reerguer o lab do CS:Games, mas isso só depois da tese...</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Interruttore: una sceneggiatura ]]></title>
<link>http://sandover.wordpress.com/?p=122</link>
<pubDate>Fri, 04 Jul 2008 13:03:48 +0000</pubDate>
<dc:creator>sandover</dc:creator>
<guid>http://sandover.wordpress.com/?p=122</guid>
<description><![CDATA[Qualche tempo fa mi sono divertito a scrivere la sceneggiatura di un racconto di alessandro bacchett]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Qualche tempo fa mi sono divertito a scrivere la sceneggiatura di un racconto di <a href="http://www.alessandrobacchetta.com/">alessandro bacchetta</a>, il quale si è occupato anche di produrla/mixarla. Potete scaricarla  <a href="http://sandover.files.wordpress.com/2008/07/sceneggiatura-di-interruttore.doc">qui</a> .</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[VITA DI UNA VITA SENZA VITA]]></title>
<link>http://bat2.wordpress.com/?p=18</link>
<pubDate>Fri, 04 Jul 2008 12:51:04 +0000</pubDate>
<dc:creator>bat2</dc:creator>
<guid>http://bat2.wordpress.com/?p=18</guid>
<description><![CDATA[
Una mattina del 1965 a casa De Fumagalli, casata aristocratica del nord Italia, fervevano i prepara]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span><span style="font-size:small;"><em></em></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span><span style="font-size:small;"><em>Una mattina del 1965 a casa De Fumagalli, casata aristocratica del nord Italia, fervevano i preparativi per partire a Lugano. Lì Arnaldo Guelfo De Fumagalli e sua moglie dovevano essere iniziati dal conte Jaques Beauvisage per far parte della loggia massonica P1 (la P2 sarebbe subentrata nel “bel paese” decenni dopo), un titolo fondamentale se si voleva entrare nell’elite della prestigiosa nobiltà si S. Martino di Castrozza.</em></span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span><span style="font-size:small;"><em>Mohammed Hassan, il maggiordomo di casa De Fumagalli, stava caricando il portabagagli della macchina perché il signor Arnaldo Guelfo si era lussato il polso nel mettere in macchina una busta con dentro una bottiglietta portatile di Don Perignon e due tramezzini al caviale. Tutto era pronto. Erano lì per partire ma la signora Fannì Rosamunda Strepponi in Fumagalli accuso un piccolo malore. Arnaldo Guelfo era combattuto. Potevano andare lo stesso o no? Se fossero andati sarebbero stati iniziati o per il fatto che il motto della loggia “Solo i Forti possono entrare” avrebbero pensato di non iniziarli in caso di altri malori? Decise subito. Mandò al diavolo la P1 e restarono a casa. La signora De Fumagalli era incinta.</em></span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span><span style="font-size:small;"><em>Nove mesi dopo.</em></span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span><span style="font-size:small;"><em>I coniugi De Fumagalli, ancora incazzati neri per non essere membri della loggia, si precipitarono in ospedale.</em></span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span><span style="font-size:small;"><em>“Spinga spinga” diceva l’ostetrica mentre il futuro padre dava capocciate contro il muro.</em></span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span><span style="font-size:small;"><em>Prima uscì la testa, poi le braccia, le gambe e…..TUNMPF!</em></span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span><span style="font-size:small;"><em>Era sì uscito, ma nessuno se ne era accorto.</em></span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span><span style="font-size:small;"><em>I medici si precipitarono a prendere il bambino da terra il quale si era aperto una fontanella. La neomadre gridava. Il padre si affacciò dicendo:”Almeno arginate bene l’emorragia per quando lo devo prendere in braccio. Ho indosso un tweed quasi nuovo”</em></span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;"><strong><span><span style="font-size:small;"><em>FINE PRIMA PARTE</em></span></span></strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Entrevista a Manuel Veiga]]></title>
<link>http://xerais.wordpress.com/?p=516</link>
<pubDate>Fri, 04 Jul 2008 06:39:35 +0000</pubDate>
<dc:creator>xerais</dc:creator>
<guid>http://xerais.wordpress.com/?p=516</guid>
<description><![CDATA[
Faro da cultura publica unha longa entrevista con Manuel Veiga, a raíz da presentación d&#8217; O]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><a href="http://xerais.files.wordpress.com/2008/07/veigafarodacultura.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-517" src="http://xerais.wordpress.com/files/2008/07/veigafarodacultura.jpg?w=192" alt="" width="192" height="300" /></a></p>
<p>Faro da cultura publica unha longa entrevista con Manuel Veiga, a raíz da presentación d' <a href="http://www.xerais.es/cgigeneral/ficha.pl?codigo_comercial=1331250&#38;origen=2&#38;obrcod=1849394&#38;id_sello_editorial_web=13"><em>O profesor de vegliota</em></a>, que terá lugar o sábado 5 de xullo na Feira do libro de Vigo.</p>
<p><a href="http://xerais.files.wordpress.com/2008/07/veigafarodacultura.jpg">Premendo</a> sobre a imaxe, pode lerse u imprimirse o texto.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[O sapo na valise]]></title>
<link>http://aqueiva.wordpress.com/?p=116</link>
<pubDate>Fri, 04 Jul 2008 02:55:00 +0000</pubDate>
<dc:creator>Marco Aqueiva</dc:creator>
<guid>http://aqueiva.wordpress.com/?p=116</guid>
<description><![CDATA[
 
por Jair dos Santos Altério
____________________


Chegou chutando a porta e esbravejando marit]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;"><strong><a href="http://aqueiva.files.wordpress.com/2008/07/_cobra_sapo.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-121" src="http://aqueiva.wordpress.com/files/2008/07/_cobra_sapo.jpg?w=300" alt="" width="300" height="195" /></a></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;">por<strong> <em>Jair dos Santos Altério</em></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;"><strong><em>____________________</em></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;"><strong><em></em></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;"><em></em></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;">Chegou chutando a porta e esbravejando maritacas de indignação. Parecia mesmo acreditar que um urubu pousara em sua sorte. Vão-se as pombas dos pombais e a esperança não volta mais. Teria sido sugestão ou estaria ouvindo o crocitar de um corvo em eco: nunca mais, nunca mais. Com que impertinência me tratar feito cachorro sem dono. Só porque fiquei com a pulga atrás da orelha, ele tinha que dizer que, se o mar não está pra peixe, o melhor mesmo era eu tirar meu cavalinho da chuva. Que conversa fiada, serpente de peçonha é faca afiada. Para esta noite, só mesmo o açoite de um bom filé com fritas. Sou um vegetariano convicto. Mas na valise fechada coaxa outro sapo que terei que engolir amanhã.</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;">+++++++++++++++++</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;"><em>Crédito de imagem: </em><a href="http://www.fotoplatforma.pl/pt/fotos/5796/" target="_top"><span style="color:#0000cc;"><em>www.fotoplatforma.pl/pt/fotos/5796/</em></span></a></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10.5pt;font-family:Tahoma;"><em></em></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La cuarta mano, de John Irving]]></title>
<link>http://loslibros.wordpress.com/?p=63</link>
<pubDate>Thu, 03 Jul 2008 23:10:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>Toronaga</dc:creator>
<guid>http://loslibros.wordpress.com/?p=63</guid>
<description><![CDATA[John Irving para mi gusto es uno de los mejores escritores americanos que hay actualmente y que  me]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong><img class="alignleft" src="http://www.arrakis.es/~dovalo/mano.jpg" alt="mano" />John Irving</strong> para mi gusto es uno de los mejores escritores americanos que hay actualmente y que  me atrapo con su novela  <em>El mundo según Garp</em> y con  <em>Príncipes de Maine, reyes de Nueva Inglaterra</em>, que a mucha gente le sonará más la adaptación cinematográfica con el nombre de <em>Las normas de la casa de la sidra</em>. Pues en esta otra novela <strong>La cuarta mano</strong>, Irving no defrauda ya que sigue investigando en el pesimista respecto a las posibilidades de la comunicación humana. La gente no se entiende, es difícil la comunicación entre ellos, tienen o tratan de tener intereses o sentimientos contrapuestos. Y aun cuando llegara a entenderse, eso no le sirve para conformar relaciones duraderas, o para hacer de esas relaciones una experiencia más feliz. La historia narrada más o menos es la siguiente:</p>
<p>Un periodista, Patrick Wallingford, que trabaja para una cadena de televisión y que retransmite toda clase de catástrofes, lo envía a un circo en la India, para que relate la noticia de la muerte de un trapecista en plena función. En el momento que está entrevistando al director del circo, con una jaula de leones al fondo, para hacer la entrevista más acorde con la situación, pierde la mano izquierda, cuando acerca el micrófono a los barrotes de la jaula buscando un momento de espontaneidad. El león lanza su zarpazo  por medio de dos barrotes y la mano del presentador acaba en la boca de un león. Esta escena es vista  en todo el mundo. Patrick pierde su mano pero al  mismo tiempo se convierte en una celebridad mundial.</p>
<p>Unos cinco años después del accidente un donante ofrece su mano izquierda a Patrick Wallingford. La suerte hace que este donante muera accidentalmente. Pero la esposa del donante quiere algo a cambio y, como es natural, lo consigue. El trasplante resulta un éxito. Pero la esposa del donante, que ahora será la madre del hijo de Patrick, quiere seguir visitando la mano de su marido. Patrick Wallingford no tiene la culpa de ser irresistible para las mujeres y todas las mujeres desean acostarse con él, algo que no resulta excesivamente difícil, aún dada su baja personalidad y su poca empatía por la vida sentimental.</p>
<p>Ficha:</p>
<p>Lengua: Castellano.</p>
<p>Editorial: Tusquets</p>
<p>Encuadernación: Tapa blanda</p>
<p>ISBN: 9788483101780</p>
<p>Edición: 1ª</p>
<p>Año: 2001</p>
<p>Otras obras que poseo del mismo autor:</p>
<p><strong>El mundo según Garp.</strong></p>
<p><strong>Príncipes de Maine, reyes de Nueva Inglaterra.</strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Burkina Faso (8)]]></title>
<link>http://josesala.wordpress.com/?p=124</link>
<pubDate>Thu, 03 Jul 2008 23:00:37 +0000</pubDate>
<dc:creator>josesala</dc:creator>
<guid>http://josesala.wordpress.com/?p=124</guid>
<description><![CDATA[&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Mientras, en la suite del hotel Continental:
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;- Me gu]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>&#160;&#160;&#160;&#160;Mientras, en la suite del hotel Continental:<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Me gusta el Continental – dijo el viejo -. Es como volver a casa.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Estoy de acuerdo con usted, señor. Y dicen que está haciendo buen tiempo.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- A propósito, ¿qué hay del asunto de Patterson?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Oh, pues... Verá, señor, hace dos días recibí una llamada de...<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Chssst. Nada de nombres mientras los botones revolotean por ahí.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Entiendo, señor. Discúlpeme. No tiene por qué preocuparse, nos estamos ocupando de ese asunto. Verá como pronto se soluciona.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Preocuparme? ¿acaso me ves preocupado?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Morris aguantaba muy mal el tunda-tunda de las discotecas. Se retiró al coche, al otro lado de la calle, no sin antes soltarle algo de pasta al portero para que le informase sobre la tal Jenny. Dentro del coche hacía calor. Abrió un dedo la ventanilla y se repantigó en el asiento. Aquello estaba para darle capetazo. Johnny Beltorino tenía que haberle hecho caso, coger el primer avión de la mañana siguiente y acudir con él al casino del hotel Continental. Él recuperaba a su hija y Morris percibía su dinero. Estaba harto de seguir a la gente. Puso en marcha la radio, después el coche y se alejó camino de su casa. En el fondo, Morris admiraba en ellos una cosa: su desparpajo. La de cosas que él hubiera hecho con la mitad de ese desparpajo.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;A las once de la mañana aquellos cuatro, que no se habían acostado, caminaban por la calle Tuétanos buscando dónde desayunar cuando pasaron junto a un sitio que olía a grasa frita, el “Asador De Costillas De Sam El Psicópata”. Entraron y se sentaron. Era pronto para la carne, así que pidieron cafés y se los tomaron con calma, con mucha calma, algo así como tres horas y media delante del mismo café y el mismo bollo mordisqueado. Cuando vieron que ya iba siendo hora de comer pidieron montones de carne y patatas con salsas de colores.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Me encanta comer - dijo Carla.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Con ese tipito nadie lo diría - dijo Cristina.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Bueno, hermanas - dijo Fredy -, centrémonos. Quiero explicaros un par de detalles antes de que nos plantemos esta noche en el casino.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Después de comer volvieron al piso para dormir unas horas. Fredy compró por el camino un traje de Gucci con dinero de Cristina. A las doce, los cuatro caminaban por el barrio Trash Metal vestidos para matar. Reían y bebían de unas latas de cerveza que Fredy había comprado en un drugstore y les iba dando a las chicas. Bebían y cruzaban la calle Requiebros por el famoso paso de cebra camino de sus sueños.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Next]]></title>
<link>http://bibliosort.wordpress.com/?p=692</link>
<pubDate>Thu, 03 Jul 2008 16:05:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>bibliosort</dc:creator>
<guid>http://bibliosort.wordpress.com/?p=692</guid>
<description><![CDATA[
Autor: Michael Crichton
Traducció d&#8217;Anna Camps i Jordi Cussà
Supervisió de la terminologia]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.flickr.com/photos/bibliosort/2634290732/" title="Reg. 17.098 - N CRI by bibliosort, on Flickr"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3264/2634290732_f438f1752a_m.jpg" width="156" height="240" alt="Reg. 17.098 - N CRI" /></a><br><br><br />
Autor: <b>Michael Crichton</b><br><br />
Traducció d'<b>Anna Camps</b> i <b>Jordi Cussà</b><br><br />
Supervisió de la terminologia a cura de <b>Tanit Guitart</b><br><br />
Edicions 62, 2007 - 478 pàg.<br><br />
Reg. 17.098 - N CRI<br><br />
<i>Més informació a la pàgina web de l'editor (<a href="http://www.grup62.com/" target="_blank">enllaç</a>)</i><br><br></p>
<p align="justify">
Amb la seva habitual habilitat per unir ciència i suspens, <b>Michael Crichton</b> apropa el lector al món de l'enginyeria genètica, un món vertiginós on res és el que sembla i on cada dia s'obren un munt de noves possibilitats. Però els descobriments científics també poden ser perillosos; barrejar gens de ximpanzé i ésser humà pot portar moltes conseqüències, com aviat descobrirà l'investigador Henry Kendall.<br><br />
Amb un ritme sostingut i una imaginació intel·ligent, aquest <i>thriller</i> científic retrata els fils opacs i multimilionaris que mouen els suposats descobriments genètics i ens planteja tot un seguit de qüestions ètiques, polítiques, científiques i filosòfiques, que ben segur definiran el futur del món.
</p>
<p align="justify">
Després de llicenciar-se en medicina per la Universitat de Harvard, <b>Michael Crichton</b> (Chicago, 1942) va començar de seguida la seva carrera com a escriptor, director i productor cinematogràfic. Traduïts a més de trenta llengües, els seus llibres s'han convertit en èxits de vendes arreu del món i sovint han estat adaptats al cinema. A <i>Parc Juràssic</i>, <i>Persecució sexual</i>, <i>Presa</i>, <i>The Andromeda Strain</i>, <i>Congo</i> o <i>Estat de por</i>, s'hi suma ara <i>Next</i>, un <i>thriller</i> científic de gran actualitat.</p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
