Is er niemand die mij goede rieten kan verkopen? (bij voorkeur Vandoren nr. 3 of 3.5) Misschien zal ik toch die andere negen stukjes hout eens gaan proberen.

Het was een heerlijke avond. Prachtige enscenering alleen ... zo jammer dat het orkest achter het decor zat. Als muzikant wil ik natuurlijk altijd graag weten wie er in dat orkest meespeelt. De arme schepsels doen zo hun best en dan worden zelfs niet eens in het programmaboekje genoemd, terwijl er over de zangers een hele biografie geschreven wordt.

Rossini heeft ooit gezegd: Opera zou prachtig zijn, zonder zangers. En dat is een gevoel dat ik de hele opera heb meegedragen. De zangers waren niet slecht, integendeel. Iedereen leefde zich in in zijn rol en zong de sterren van de hemel. Maar die muziek van Puccini, die is zo mooi. Ik had uren naar het orkest kunnen luisteren. Alhoewel ... (ja, zelfs het orkest komt er niet vanaf zonder wat kritiek) ... de cello’s speelden met veel te veel vibrato, hetgeen toch wel een beetje stoorde als ze solo speelden. En dan de klarinetten, ik was beschaamd in hun plaats. Bij het begin van de beroemde slotaria E lucevan le stelle is er eerst een hele grote klarinetsolo. Die werd zoooo scherp gespeeld, en bovendien nog slecht geïntoneerd ook. Oké, het was al de 25e voorstelling, maar moet je daarom stoppen met mooi te spelen (en dan heb ik het ook over andere dingen dan die ene solo)? Ik dacht het niet. Ik vond het zo jammer, die ene solo heeft de hele magie van de avond gebroken.

Het zal wel weer aan mij liggen zeker, ik zal wel weer te kritisch zijn? Maar ... dat betekent nog steeds niet dat ik het niet goed vond. Ik heb een hele leuke avond gehad en begin nu al uit te kijken naar volgend jaar.

Naast heel erg veel bladmuziek, die je onmiddellijk kan downloaden, vind je er ook artikels over de klarinet, grepentabellen en video's met klarinetmuziek.

Bezoek de site, zoeken en downloaden van de bladmuziek!

Ongeluk 1: Er had mij niemand verteld dat het de hele dag zou gaan regenen, dus ik had mijn leuke schoentjes aan (die vanachter open zijn). Ik kwam dus al met natte voeten op school aan, en daarna moest ik nog eens terug de regen in om een broodje te gaan halen. De hele dag heb ik dus met mijn natte schoenen rondgelopen.

Ongeluk 2: Nadat ik ‘s middags veel te lang in het koffiekot was blijven hangen (en ik had niet eens kleingeld voor koffie) besloot ik toch maar even te studeren. Eenmaal in mijn klas kreeg ik het aan de stok met mijn pupiter. Wil een mens eens studeren, zit je eerst een kwartier te prutsen om die pupiter hoger te krijgen. Ach ja, het zal wel weer aan mij liggen.

Ongeluk 3: Nummer drie was één van die dingen die ik mezelf nooit zal vergeven. Al is het gelukkig toch niet slecht afgelopen. Na het klasconcert van klarinet wilde ik mijn trein nog halen. Zo stom als ik ben neem ik zonder nadenken mijn klarinetkist op, die nog niet toe bleek te zijn. Een paar stukken van mijn bes-klarinet de grond op. Was dat even schrikken! Gelukkig is er niets mis met het instrument. Alle kleppen sluiten nog normaal, er zit alleen een heel klein krasje op een van mijn tonnetjes. Vanaf nu altijd drie keer controleren of ik de kist wel gesloten heb.

Ongeluk 4: Ik was zo ondersteboven van bovenstaand ongeluk dat ik op mijn weg naar buiten bijna uitschoof op de trap (kwam door de leuke, maar natte schoentjes). Ik herinnerde mijzelf eraan dat ik niet te hard moest lopen over de natte Brusselse kasseien. Al mocht het ook niet te traag gaan, want dan zou ik mijn trein missen. Ik was onderaan de Kunstberg (4 minuten voor het vertrek van mijn trein), ik nam de draai, er kruisten mij twee mensen, ik ontwijk ze en schuif uit. Ik ben maar een lichtgewicht, dus als ik val ik het meestal niet zo hard. Maar ik had op mijn rug twee klarinetten en een laptop, hetgeen toch wat extra gewicht geeft. Ik heb mijn trein nog gehaald, maar zit hier nu wel te schrijven met een enorme blauwe plek op mijn rechterbil en spierpijn over mijn hele rechterbeen.

Stuurt iemand me op de volgende donderdag de twaalfde alsjeblieft een sms-je als het gaat regenen?

Deze week heb ik een nieuwe stap moeten zetten. Ik verhef zelden of nooit mijn stem, gewoon omdat ik dat in de meeste situaties geen gepast gedrag vind. Toen de leraar me in het begin van de week vroeg om met luide stem HEY te roepen klapte ik helemaal dicht. Ik durfde gewoon niet, maar daar heb ik me nu dus overgezet.

Scampavie is de uitroep die me heeft geholpen. Ik heb zeven jaar woord (dictie en toneel) gevolgd in de academie. Meestal speelde ik er het sulletje, de halvegare, het oude vrouwtje of iemand van het secretaressentype. Maar één keer moesten we allemaal een stuk voordragen uit Het mirakel van kindeke Jezus. Ik kreeg een gedeelte voorgeschoteld waar Jozef en Maria te horen kregen dat ze zo snel mogelijk naar Egypte moesten vetrekken. Alles moest dus vrij luid en met veel gebaren voorgedragen worden. Ik herinner me dat ik het daar toen ook moeilijk mee had. Mijn lerares heeft me toen bij iedere zin uitgebreide instructies gegeven hoe het moest overkomen, en op een bepaald moment lukte het mij gewoon.

En met kindeke Jezus in mijn hoofd zeg ik nu gewoon HEY, maar wel alleen nog maar als iemand het mij vraagt.

Vandaag was het weer repetitie bij het koor. De dirigent had een simpele spiritiual uitgekozen, zodat we eens goed aan de afwerking konden werken. Het schaatsidee kwam hier ook goed van pas. De dirigent legde het echter uit aan de hand van een voetbal: je schopt tegen een bal en die gaat aan het rollen, tot hij er genoeg van heeft, en dan kan je opnieuw schoppen.

Zelf vind ik het schaatsidee het beste. Ik heb namelijk absoluut geen balgevoel en zou in de eerste plaats al naast die voetbal schoppen. En ten tweede kun je zelf nog steeds vanalles doen terwijl die bal daar rolt. Je maakt dus niet zelf die glijdende beweging (en ik zie het niet zitten om mezelf met een bal te vergelijken). Geef mij dus maar een paar schaatsen of inline skates en ik word een prima muzikant. 

Vorige week kreeg ik van mijn oudste vriendin (die eigenlijk het jongste is, zoals eerder al vermeld) al een boekenbon cadeau. Ik heb in de boekhandel een prachtig boek uitgekozen. Het heet Partituur en het is een verzameling collages gebaseerd op muzieksymbolen. Heel leuk en inspirerend om door te bladeren.

Vandaag kreeg ik van een vriendin op school het meest lachwekkende, maar tegelijkertijd ook het meest originele cadeau dat iemand ooit voor mij bedacht heeft: een krop sla. De vriendin, die zelf een fastfoodmens is, noemt mij vaak al lachend konijn, omdat ik graag groenten en allerlei soorten slaatjes eet. Aanschouw dus hier mijn geweldige sla.

Oké, nu weten jullie ook alweer dat ik een konijn ben. Maar weet je ook al dat ik Sneeuwwitje ervan verdenk een klarinettiste te zijn? Wordt zij niet omschreven als een meisje met een witte huid en bloedrode lippen? Zal ik je even uitleggen hoe dat komt. Het kind studeert zoveel klarinet, dat ze nooit buiten komt en dus niet kan bruinen in de zon. Bovendien heb ik vanavond gemerkt dat je van veel en intensief spelen van die bloedrode lippen krijgt. Nu nog mijn haar zwart verven en dan kunnen jullie mij binnenkort ook Sneeuwwitje noemen in plaats van Konijn.

Hoe dan ook, vandaag was ik dus terug op mijn oude school. Veel goede herinneringen kwamen er niet naar boven, maar ik heb me wel goed geamuseerd. We waren met zijn vieren: ik, de vriendin die piano studeert, de vriendin die viool studeert en de zingende dochter van een lerares. Mijn programma bestond uit In Arcadie van Jules Demersseman en Hommage à M. de Falla van Bela Kovacs. Ja, ik weet het, niet meteen het soort programma dat ik goed onder de knie heb, maar het hoeft ook niet perfect te zijn als je voor een stelletje ongeïnteresseerde 16-jarigen speelt. We speelden tijdens het 3e, 5e en 7e lesuur en tijdens de middagpauze en daarna was het echt wel genoeg geweest. Best vermoeiend als je zo de hele dag bezig bent. 

De opbrengst van ons concertje gaat naar HGI for life (HGI staat weer voor Heilig Graf Instituut), een soort project zoals Studio Brussels Music for life. En zo heb ik vandaag ook eens iets voor het goede doel gedaan.

We hebben trouwens nog een leuke oefening gedaan. De man had me al een keer uitgelegd dat je een noot in het tweegestreept octaaf kunt spelen en als je dat de octaafklep loslaat kan je nog steeds diezelfde noot spelen. Nu deden we een oefening voor de noten in het driegestreepte octaaf. Ik moest een b’ spelen en dan proberen om alle harmonieken van die noot te spelen. Dat lukte vrij goed en het is een goede oefeningen voor de noten in het hoogste octaaf die je moet overblazen. Daar kan ik me dus de komende weken eens mee bezig houden.

Wist je trouwens dat het ontzettend moeilijk is om niet te denken. Tegen het einde van de les deden we een meditatie-oefening waarbij je (al zittend op een stoel) je hele lichaam moet ontspannen en dan enkel luisteren naar de geluiden rondom je en niet meer nadenken. Het was een poging om mijn negatieve gedachten bij het trekje in de Fantasia van Flor Alpaerts te laten verdwijnen. Het is niet helemaal gelukt, maar dat komt nog wel.

Na die twee uur les was ik dus zeker al goed ingespeeld, moest ik ‘s avonds nog een concert gehad hebben. Ik had inderdaad ook een concert, maar wel van het koor. Het gemend koor Den Blanckaert, waar ik al sinds september 2002 bij zing bestaat dit jaar precies 40 jaar (dat is 20 jaar ouder dan ik op zaterdag de 26e zal worden). Ter ere van dit jubileum hielden wij een concert waarop wij drie medleys van Broadway-songs brachten waar we de afgelopen jaren aan gewerkt hebben. Er waren ook twee gastkoren: het Pieter Jan Van Paesschenkoor uit Zonhoven en De Oosterster uit Veldwezelt.

Omdat ik nog niet terug was toen we moesten gaan inzingen in de kerk, heb ik thuis nog enkele volksliedjes gezongen. Maar toen wij rond half 10 moesten zingen was mijn stem natuurlijk al helemaal afgekoeld. Het begin van de eerste medley was bij mij dus ook niet zo schitterend, maar ik heb dat daarna allemaal weer goed gemaakt. Ik heb me enorm geamuseerd, misschien omdat ik nog een beetje in een klarinetroes was. Want ja, je moet aan mij niet vragen om te kiezen tussen klarinet spelen en zingen. Dat is geen eerlijke keus, want ik zal altijd kiezen voor klarinet spelen, wat de tweede mogelijkheid ook is.

Hoe dan ook, ik was vanavond dus aan het studeren, meer bepaald de Hommage à M. de Falla van Bela Kovacs op de la klarinet. Komende donderdag doe ik mee met een oud-leerlingenconcert op mijn vroegere school. Ik speel dan ook deze hommage, weliswaar met een stukje eruit geknipt (de jeugd van tegenwoordig kan zich zo lang niet concentreren op klassieke muziek). Nu, het begon al aardig te lopen, en wat deed ik nu vandaag ineens? Ik speelde in de voorlaatste maat de Flatterzunge op de bes’’ (klinkt als g’’), waar ik mij de afgelopen 2 weken aan heb zitten opjagen. Ik probeerde opnieuw en het lukte weer (gejuich en gelach). En zo leer ik steeds weer nieuwe dingen bij. Wie weet speel ik binnenkort ook nog eens die Flatter op de f’’’ in de North Sea Overture van André Waignein. Maar voorlopig ben ik al meer dan tevreden met de bes’’.

Ja, vandaag heb ik hem er toch maar bijgehaald, de sterke man waar ik het eerder al over had. Maar in principe had ik die niet nodig, had ik geweten dat ik het juiste gereedschap niet had.

Na dit werkje, waar ik toch weer trots op ben, moeten ze bij mij niet meer afkomen dat meisjes en techniek niet bij elkaar passen. Ik kan ook heel goed overweg met schroevendraaiers (als ik de juiste bij de hand heb) en olie (andere dan badolie, want daar kan ik dan weer niet mee overweg).

Hoe dan ook, het hoofdstuk Alexander, de Buffet RC, is nu definitief afgesloten. Het is nu al Toon en Bas wat de klok slaat.

  

Vandaag was dus de allereerste keer dat ik voor iemand anders speelde met mijn nieuwe klarinet. Het begon heel erg goed, ik stond versteld van mezelf. Maar het bleef niet lang duren. Ik heb de afgelopen dagen niet erg intensief gespeeld, en was nu redelijk vlug vermoeid. Ik merkte ook wel dat er nog heel wat aanpassingen moeten gebeuren. In het middenregister (voornamelijk bij f’ en fis’) heb ik vaak nog intonatieproblemen. Nu is het zo dat dit op deze Selmer zo goed als onmogelijk is, dus moet het probleem wel bij mij liggen.

Het afgelopen jaar ben ik vrij intensief bezig geweest met intonatie en ik had me volledig aan mijn instrument aangepast. Maar nu krijg ik ineens een geweldig instrument en moet ik dus al die aanpassingen terug vergeten. Ontspanning is volgens Freddy Arteel de hoofdregel. En lichtere rieten gebruiken. Daar kan hij weleens gelijk in hebben.

Ik heb enkele dagen geleden nog eens informatie over Vandoren mondstukken opgezocht op zo’n reclameblaadje dat in elk doosje rieten steekt. Daarop zijn de aangewezen rietsterktes voor mijn mondstuk (een B40) 2, 2.5 en 3. Ik speel nu nog steeds op 3.5, hetgeen het hoogste aangeraden nummer is bij mijn vorige mondstuk (een B45.), maar merk dat ik in periodes met wisselende weersomstandigheden erg moeilijk goede rieten vind. Dus, na de vakantie ga ik toch nog maar eens een doosje van nummer 3 proberen.

Dat ervaar ik nu met mijn ex-klarinet Alexander. Ik ben heel erg blij met Toon, het nieuwe exemplaar, maar ook Alexander was er één uit de duizend. Weliswaar niet de beste uit die duizend, maar we hebben toch hele leuke momenten samen gedeeld. En dus, bij wijze van afscheidsfeestje, ben ik hem nog een laatste opknapbeurt aan het geven, voor hij weer voor een hele tijd in zijn koffer gelegd wordt.

Kleppen afdraaien en oppoetsen, overtollig vet van de afgelopen weken wegvegen, toongaten schoonmaken, afstoffen,... alles doe ik met de grootste zorg. Ik heb ondertussen al een heleboel gaatjes in mijn vel. Ik blijf steeds achter de veertjes hangen. Ik was weer even vergeten hoe scherp die kunnen zijn. Hoe dan ook, over enkele dagen ziet Alexander er weer als nieuw uit.

Morgen in de namiddag heb ik mijn eerste repetitie met Toon. Spannend! Over enkele weken speel ik mee tijdens een concertje op mijn vroegere school. Ik speel dan In Arcadie van Jules Demersseman, niet extreem moeilijk, maar best wel leuk. Het wordt even afwachten hoe het morgen gaat. Ik wordt begeleid door een vriendin die piano studeert en we hebben al een hele tijd niet meer samen gespeeld. Bovendien ben ik nog hard aan het werken aan mijn intonatie, want met een nieuwe klarinet is dat altijd weer even wennen. Benieuwd hoe dat gaat gaan.

Over klarinettisten worden weleens grappen gemaakt. Zie hier het bewijs.

• Wat de definitie van een nerd? Iemand met een eigen altklarinet.
• Wat is het verschil tussen een ui en een klarinet? Niemand huilt als je een klarinet in stukjes snijdt.
• Wat is erger dan een klarinet? Twee klarinetten.

Wanneer je je instrument een naam wilt geven kan je dat doen naar de volgende voorbeelden.

• Mickey voor een klarinet, omdat hij piept
• Minnie voor een Es-klarinet, omdat die kleiner is, maar ook piept
• Donald voor een fagot, omdat die kwaakt
• Kwik, Kwek of Kwak voor een hobo, omdat die kleiner is, maar ook kwaakt
• Goofy voor een saxofoon, maar die snap je wel als je Engels kent (behalve als je sax speelt)

Het eerste contact met mijn nieuwe klarinetten verliep vrij vlot, al moeten  we nog wel even aan elkaar wennen. Het afscheid van mijn vorige instrument, Alexander, is moeilijker dan ik gedacht had. We hebben zoveel samen meegemaakt. Ik had soms weleens een slechte dag (en hij ook af en toe), maar andere keren maakten we zoveel plezier. Hoe dan ook, nu kan ik weer met een schone lei verdergaan en keihard beginnen werken voor het toelatingsexamen in september. En daarbij zal ik trouwens ook hulp krijgen van de vorige eigenaar van mijn instrumenten. Hij had het ook moeilijk met afscheid nemen van zijn klarinetten en bood aan om me tot aan het examen af en toe les te geven. Die kans heb ik natuurlijk met beide handen gegrepen.

Hieronder zie je nog het resultaat van de fotoshoot die Toon en Bas (en hun koffer) al moesten ondergaan. Ik moet wel toegeven dat ik niet zo’n geweldige fotograaf ben.

Wenzel Fuchs. De la banda a la Filarmónica con el clarinete

Cuando Wenzel Fuchs (1963, Innsbruck) tocaba el clarinete por esos pueblos perdidos de los Alpes austriacos no imaginaba que acabaría formando parte de la mejor orquesta del mundo. Pero aquellas músicas de raíces populares que interpretaba con las bandas de viento por las localidades de los alrededores de Innsbruck hicieron calar en él una vocación que le acompañaría toda su vida. A los 19 años debutó como solista de la orquesta de la Volksoper de Viena y en 1993 ingresó en Berlín. Ya es de los veteranos, y ahora está volcado en la educación. Enseña en la academia de la Filarmónica, en la Universidad de Sakuyu (Japón) y en el conservatorio de Shanghai.

Del clarinet solista de la Filharmònica de Berlín també podem destacar la seua curta discografia (tinc problemes amb la connexió, quan puga penjaré la seua discografia).

Finalment, vos penge l'únic vídeo que he trobat al youtube on apareix com a solista. És un enregistrament molt cutre i cassolà, però no hi ha res millor. Si realment voleu veure'l en acció, podeu vore vídeos al youtube o en DVDs de la Filharmònica de Berlín dels últims anys.