Lees verder: Kucharek doet zich voor als Matt

Wij zijn verhuisd naar onze nieuwe website: www.devriendenvanmatt.com.

I'm happy I got to see My Chemical Romance one last time before they're going to go under for a year or two and write a new record.
I'm happy I met their rhythm guitarist, Frank Iero, one of my heroes, and got to hug him (met him twice, got 3 autographs, and one hug).
I'm happy I got a badass t-shirt that says "MIKEY FUCKIN WAY" on it (he's the bassist).
I'm happy I made a new friend[s]
I'm happy Bob (the drummer), Ray (the lead guitarist), Frank and Mikey all waved to me.
I'm angry that I sort of got hurt last night.
I'm angry that, Gerard (the lead man), and Mikey looked at my cousin and I, crying and struggling to breathe on the backsteps of the Rialto Theatre, and didn't do a damn thing, such as, hmm, I don't know, care?
I'm angry that I believed everything they said about it's all for the fans, and that they love meeting the fans, and that the fans are all oh so fucking important to them when it's obviously not entirely true.
I'm angry/happy/sad I still love them, and look up to them
I'm sad that they don't seem to care anymore
I'm disappointed in their show; for a fond farewell, I would've expected them, knowing their music, and their performances quite well, to have gone out with a bang
I'm disappointed that 4/5 of the band sees fit to smoke nearly the entire time
I'm disappointed Gerard felt the need to smoke and sing at the same time
I'm angry at Billy Talent
I'm disappointed in my own naivety
I'm sad that I'm thinking all these things about them
I'm sort of accepting their actions, sort of...
I don't know.
I just feel...odd.

So the concert?
Didn't quite live up to my expectations.
Could've been better.
I can no longer listen to Billy Talent
without bad memories.
I am however, interested in Drive By. They were really good.

Hmm. Why do famous people do the things they do? Why do they go all crazy with their addictions, to the point of public annoyance? My friend and I had a conversation earlier, via text. We were discussing My Chemical Romance's chain smoking, and all their various other antics. We both said we were somewhat disappointed, and wished they would quit. She asked me why I thought people like them did it. I told her that they think, as famous rockstars, they can get away with anything. They also think that because they have so many followers and worshippers that adore their every move, they begin to believe they're invincible. Nothing can stop them, ever. And apparently, that gives them license to treat the fans less than admirably.

Last night, while crying and trying to ignore the visible discomfort in my ribs, hands and legs, I looked up at the stars. And then I realized how bullshit almost everything about life is. Even later, my brother's girlfriend said, "Isn't it sad how as soon as we're born we're dying?" And yeah, it is. But when the bullshit realization hit me, it was because I could BARELY see the stars through the lights of The Rialto. They were just the faintest pinpricks, and I realized that everything you love in life, everything you treasure, will usually let you down or fail you in some way. I needed those stars, I needed to make a wish upon them to heal the breaking things inside me. But I couldn't. So I just wished upon myself instead.

And I didn't even really make a wish. I made a promise.

My ultimate dream is to make music. I want to stun people into grasping their chests to make sure their heart is still beating, and I want to make people eye the clouds in the sky, and smile, thinking how curious it is they're alive at all. I want to breathe new life into people, I want to make them think, wonder, create, BE. All of this with music. A friend of mine, a new crew member we have yet to introduce to this site, we have HUGE astronomical dreams of making this sort of inspiring and hopeful music, because the both of us are pretty messed up, emotionally. And so this is something that has brought us together as the best of friends.

So my promise. I promised myself that if/when I get famous, if/when I get like MCR, I am going to treat every fan with respect and friendship and interest, as if they were my own family or friends. I promised I will never make those fans feel as I did last night, dejected and alone. I will always care, always want to know about them, who they are, and I always want to know what my music has done for them, good things, you know? I will always care, and I will always love them, and I will never give them reason to hate me, or feel disappointed in me.

It seems stupid. After all, if I get MCR famous, I'll have a hella lot of fans right? So how can I seriously listen to them all, meet them all, love them all? Well for starters...I won't ignore them on MySpace, no matter how big I get it, or how many messages there are in my inbox. No way. I am going to rise above the common cliche that all famous people are douchebags, and help save lives. With music. And love.

Writing this has made me feel a lot better. Now, however, I have to go. I still have a lot of laundry to do, and a couple things of homework. It was amazing, I did all my homework last week, except a science worksheet, but I got a late pass for it anyways. Ha! So yeah...it was kind of weirding me out. It was like I was doing everything I never normally do: Get up earlier, wear my contacts, eat lunch, do my homework, pay attention in class, clean up my room, get to bed on time...it was freaking me out. Now, though, I've slipped back into my lazy procrastination state. Yay me. I'm gonna head off now. Hope everyone is having a lovely time doing whatever they're doing. Sorry for you having to listen to me whine. :]

I saw a falling star last night on the drive home from The Rialto...
They say that if you tell someone your wish, it won't come true
But I'm not telling, and you're not listening
I'm typing, and you're reading:
I wished that all the members of My Chemical Romance, especially Gerard, find whatever happiness they're looking for at the moment, whatever thing that's been eluding them, that essential answer people are searching for their entire lives, and that the joy/awe/completion it brings them is eternal and infinite. No joke. Those were basically my exact same words, I just added in the slashes, and the no joke and everything.

And you know what?
I really, really mean it, even after having them break my heart.

Cavendish powered through the front runners, outpacing Sebastien Chavanel and Gert Steegmans to the line. The man looked like a freight train. It was fun to read all the Twitter activity congratulating Cavendish.  I've been wondering why he and the team haven't been contesting for the Green jersey. In a post race interview he said that the team felt that it was plenty enough to contest the finishes. Adding intermediate sprints into the equation would dilute the focus and jeopardize they’re chances for stage wins. Well, there is always next year.

Other noteworthy finishers include Eric Zabel, who continues to consistently get in there. Today he ended up 4^th. Oscar Freire was able to hang on for 5^th while the green giant, Thor Hushovd managed to salvage seventh.  Robbie McEwen ended up in 11^th place.

As for the rest of the race, it was a by the numbers stage on basically flat terrain. The heat and wind were the most serious impediment. A two man break got away at 40km from the start which included Arnaud Gerard and Samuel Dumoulin. They built up a lead of over 3:30 minutes and held on till about the 10km to go mark. Team tactics were in play for the intermediate and final sprints. Columbia put on an excellent show, towing their man Cavendish into superb position to contest. He did not disappoint.

Sad Note: Tour officials announced that Riccardo Riccò of Saunier Duval-Scott had tested positive for EPO after Stage 4. He apparently was using a new type of EPO called Continuous Erythropoiesis Receptor Activator or CERA. Now it is off to the police station and a summer of questions. I guess Saunier Duval-Scott was not able to justify remaining in the tour. The team pulled out just before the stage began.

Stage 12 Video Recap: http://tinyurl.com/59r9kc

Stage Recap Articles

Velonews: http://tinyurl.com/6qq23j

Cycling News: http://tinyurl.com/5ul2db

Versus: http://tinyurl.com/56tr3c

Bicycling: http://tinyurl.com/5zmfvn

Stage 12 Results:

Overall Results:

Natürlich gibt es auch hierzu einen kleinen, sehr feinen, Trailer zu bewundern. Welcher, zugegebenermaßen, nicht der Neueste ist. Aber zwei Wochen sind doch noch kein Alter?! Wie auch immer - Film ab!

My Chemical Romance es un grupo con una trayectoria corta en el ambito musical, pero sus canciones y estilo han pegado muy fuerte. Son la clase de grupo que al crear sus nuevas rolas, mantiene la expectativa sobre su performance. En esta ocasión les anuncio la salida de su material compilatorio llamado The Black Parade is Dead, que es la versión sin censura del disco original y con el plus que viene un DVD con sus presentaciones.

Como les dejo en el scan, contiene las canciones ya conocidas y en el DVD se incluyen las versiones actuales de sus exitos de su disco previo. Recuerdo cuando vinieron a México, fue un buen concierto, las chicas se morian por el famoso Gerard. Y cada nota era acompañada de un estruendo en el escenario, buenos recuerdos. Si no compraron el disco, esta es una buena opcion sobretodo por los extras. Como regalo para las fans les dejo tambien un par de imagenes y una pequeña entrevista con Gerard.

La festa va ser genial: parelles, amics i familiars varen acompanyar al Jordi i a l'Hug en la festa de comiat abans que demà dia 25 de Juny de 2008 es doni la sortida oficial a aquesta aventura a la que ells ja s'han ocupat de donar-li la notorietat que es mereix.

I és que desde les nou del vespre, quan varem arribar a la precisosa massia situada al peu de la muntanya, al municipi de Canet de Mar, ja es respiraba l'ambient de festa que la iniciativa provocava en tots els assistents.

Un jardi impressionant donava cabuda a una cinquantena de persones, begudes a dojo, menjar, coca de Sant Joan (boníssima!) música i una improvitzada i moguda ;) sala de ball, fou l'escenari en el que es va celebrar una festassa que segur va motivar -encara més - a aquesta parella d'aventurers a acomplir el seu repte: 80 dies, catorze mil quilòmetres: dos motoristes dispossats a omplir de gom a gom les seves motxiles amb una infinitat d'experiències que els quedaran enganxades a la pell per tota la vida!

I així fins molt tard - o molt aviat! - mentre el Sol s'impacientava darrera les muntanyes i demanava ja el seu torn, mentre la música continuava amb algunes peces més encertades que d'altres!, mentre tot això passava nosaltres seguiem ballant més cansats però resistint-nos amb totes les nostres forces a deixar de moure el cos!!

Arribaba a casa acompanyat per la llum de dia i no sé perquè em va venir al cap la imatge dels dos protagonistes ruxant-se amb cava davants les seves bemabés i agraïnt (gracies a vosaltres!) a tots els assistents la seva presència... suposso que em encantar la espontaneitat i l'alegria que desbordàven... va ser genial!!!

Doncs res nois, no he tingut la ocasió de conèixe-us massa - a tu una mica més Jordi - però em va fer molta il·lussió poder compartir amb vosaltres aquest moment i desde aquest racó volia posar un grà més de sorra en aquesta ampolla de bons desitjos, ànims i la certessa que res no serà igual per a vosaltres quan torneu a trepitjar la vostra terra.

Aquesta aventura ja es tota vostra: gaudiu-ne cada dia, i cada segón. Perquè per cada quilòmetre que li esgarrapeu a l'asfalt o al desert en tindreu un de més que afegireu a la carretera de la vostra vida, la que realment recordareu sempre!

Som-hi, ho aconseguireu!

So some ov my friends (lesser proficient wid all the game's happenings) enquired about their absence from the on-goings in Austria-Switzerland....

Well here's hw i replied:

As 4 de English team.......bakwaaaaaaaaas!

They have sum ov the gr8st players??? Who-the Cheque books playing in the EPL??

Probably only Rooney (wud recv 1 red card in every tourn.), Gerrard, Terry n Ferdinand (on sum days) r the sumwhat decent players they've gt.....otherwise

Michael Owen(is he injured??)
Joe Cole(keep doin the show)
Beckham(set pcs., else posin 4 da cams by the sidelines)
Ashley Cole( o Cheryl, were r u??)
endless list....(don't even talk of the goalkeepers)....

+

they wunt have made to the knockouts frm any ov the grps, Austria wud've defeated them.....only teams they cud've beaten wud be....Greece, Swiss, Czech(maybe,on their best day), India if they cud get a Euro membership....lolzzz

It involved several parts, most of which I don't recall. However, I remember three parts. One where I was a bassist in the group My Chemical Romance. (I love that band). The weird thing is that I don't know how to play bass guitar. Very odd. In my dream, we were apparently performing on stage (but sometimes it seemed and felt like we were just rehearsing). I had no idea at first how to play and I was a little worried...and I even started out holding the bass the wrong way! After a second or two and telling the crowd that I was messing around, I held it properly (which, actually, in my dream, it was the proper way, but if I were to hold it like that in real life, it'd be wrong). Every note I hit worked perfectly with the songs we played (none of which I remember, sadly. They seemed familiar though. Maybe we played 'Helena'?). Somehow, my chords and notes were always in harmony and sounded perfect with the group. I think I might have even sung a bit with them too. It was an incredible experience!!

Another part of my dream involved me having a Halloween party in the woods near my house. It was really cool...we had entertainment (maybe MCR, lol), refreshments, strung-up lights in the trees, costumes, etc.. It was so much fun, and very magical feeling. Truly a great night with good friends!

The other part of my dream was where I saw a good friend of mine who I haven't even known very long, but who I might not ever see again (due to distance) at my old high school. I like him a lot in real life, and I miss him. In my dream, I ran up to him, hugged him, and started to walk to my car with him, and we talked. It was so nice. Finally, he turned to me, and told me he had something for me...and he kissed me. I kissed him back (we kissed on the cheek), and we hugged. We knew we were right for each other. It was really an amazing feeling, and upon waking up and realizing I might not ever see him again made me pretty sad.

-----

Potential contributing factors...

1. MCR - I listen to them a lot now, and talk about them with my friends a fair amount. I've become pretty obsessed with some of their videos, too.

2. Performing - I've always wanted to be in a performing band (I've been very close a few times, but things never work out with the bands I join :().

3. Party - I've hung out with my friends a little recently, and wanted to do more before I left for the summer.

4. My friend - I've been thinking about him a lot lately, and how much I miss him. He's a good guy.

5. Kiss - I sometimes wonder what it'll be like to finally kiss a guy and know that we're considering each other 'boyfriend' and 'girlfriend.' Interesting.

-----

Interpretation...

I should stop worrying about messing things up, or not trying things because I think I won't like them or would mess them up. Like Nike's motto: Just do it! I'll probably have fun and like it a lot, and maybe do well at it, if I try it and practice.

And I should hang out with my friends more...I always have fun with them, so why do I avoid them so often?

I miss my friend! It's almost that simple. I sometimes wondered what would have happened if we were closer (in distance). Sometimes I consider e-mailing him and telling him how I feel...but I couldn't do that now. :) If he likes me like I like him...it'd make things even harder, knowing we can't see each other. Awesome.

And now, as little boys grow up, he finally does the good thing: he is moving to Amsterdam. As sad as I am to see friends moving out from Amsterdam, I am very happy to see him and his friend moving to Amsterdam.

He is one of my very best and closest of friends and I really would like to thank him for being a friend.

G, here's to you, Cheers!

Gerard, originally uploaded by Stewart Leiwakabessy. 7th June, 2008 -- ©Stewart Leiwakabessy ]]> http://iwaslike.wordpress.com/?p=165 Sat, 17 May 2008 16:46:40 +0000 sayseal http://iwaslike.wordpress.com/?p=165 Semaine très occupée entre rapport de stage, paper d'environ une infinité de mots sur creating war heroes, devoirs habituels, interviews indécrochables et articles pour obstyles!

Mardi soir j'étais aux Gérard du cinéma avec Baptiste (je conseille son blog, il a fait un stage à Europe 1 juste après le scandale "Pascal-Sevran-est-mort---ou-pas") et Jean-Baptiste. On a bien rigolé on a bu du champagne et mangé des petits fours bizarres.

ça a donné ça pour obstyles:

20h15, mardi 13 mai. Dans la petite salle de cinéma du Club Marbeuf, 8ème arrondissement de Paris, c’est le bazar. Normal, c’est la cérémonie des Gérard, le rendez-vous second degré et mauvais goût du cinéma français qui couronne chaque année les pires films français, à la manière des razzies awards américains.
A peine 15 minutes avant le coup d’envoi, le maître de cérémonie Frédéric Royer jette un coup d’œil à ses fiches alors que deux types sont encore en train de sprayer «Cérémonie des Gérard du cinéma 2008» sur le décor – littéralement – en carton.

«C’est un budget Michel Gondry», explique pince sans rire «l’envoyé spécial» de la cérémonie à Cannes, en vrai-faux duplex depuis son téléviseur en carton. Par terre, des parpaings sprayés à la peinture dorés attendent les lauréats des Gérard, mais aucun gagnant ne viendra les récupérer ce soir.

Pas de Jean-Paul Rouve pourtant récompensé par le «Gérard du plus mauvais animal dans un rôle d’animal» «pour son rôle dans «Ce soir, je dors chez toi», ni de Régis Wargnier qui avait pourtant gagné le «Gérard du film où on sait pas si on s’en va, si on revient, ou alors quoi?» avec «Pars vite et reviens tard»… On ne verra pas non plus le grand gagnant de la soirée «Asterix aux Jeux Olympiques», sacré «Plus mauvais film de l’histoire du cinéma en 2007».

Pendant une demi-heure de show, les présentateurs enchaînent les récompenses grinçantes, les vannes potaches et les imitations des journalistes en période cannoise (avec lunettes de soleil et ventilateur qui fait bouger les cheveux bien sûr).

Bilan? Un moment ludique et pédagogique, où l'on apprend comment écrire un scénario de film français... Grâce à une super machine inventée par les organisateurs de la cérémonie: six rouleau de papier essuie-tout où sont écrits des bouts de phrases, montés sur des manches à balais. Ça donne des cadavres exquis pas gentils, comme ce «Clovis Cornillac joue au tennis avec Kad Merad, qui couche avec sa mère (jouée par Catherine Deneuve). Ils décident de faire le tour du monde et regardent tomber la pluie.»

Une soirée très sympathique où l'on rit beaucoup, avec à la sortie champagne, petits fours et auto-congratulations, un peu comme à Cannes en fait!

Pour regarder la cérémonie c'est ici,

Le tavole vengono dal myspace di "The Umbrella Accademy" e potete vederle tutte sul nostro forum andando qui

Allereerst worden we meegenomen naar het park in Lismore dat wordt onderhouden door de Lions Club. In dit stukje subtropisch bos ziet het letterlijk zwart van de "flying foxes", grote vleermuizen. Niet van die kleintjes, nee, dit zijn zogenaamde mega-bads (een centimeter of 50 lang).

Hele trossen van de beesten hangen er aan de bomen. Ze hangen er net bij alsof ze een zwarte cape om zich hebben heengeslagen. En hoewel ze er eigenlijk best akelijk uitzien, weten we wel beter. Tijdens een nachelijke wildlife rondleiding op de camping in Sydney hebben we geleerd dat het hele lieve en intelligente beesten zijn.

Ze stammen, net als de mens, af van de aap. En ondanks dat er hier vele duizenden flying foxes in het bos zitten, worden ze met uitsterven bedreigd. Ze hebben echter een heel belangrijke functie. Ze bevruchten de eucalyptes bossen op een vergelijkbare manier als bijen de bloemetjes bevruchten. Er is geen vogeltje of insect wat deze taak van de 'vliegende vosjes' kan overnemen! We willen dus graag wat aan positieve marketing voor de beestjes doen!

Het programma gaat verder bij de carboot sale, een grote (rommel)markt. Hier worden de goederen uit de achterbak (boot) van de auto verkocht (natuurlijk heeft iedereen tegenwoordig gewoon een kraampje). Van antiek tot organic chutney, van kleding tot verse eieren, eettentjes, muziekjes, het is hier allemaal te vinden.

De markt vindt plaats in de parkeergarage van het winkelcentrum, dus mocht het vandaag weer regenen dan is dat niet erg. Een goede locatie blijkt later, want ook nu komt het zo af en toe met bakken uit de lucht.

Natuurlijk kan Jeroen de verleiding, om wat te kopen, niet weerstaan. Hij valt als een blok voor een zogenaamde "pocket trumpet", een kleine mini trompet. De nationale parken zijn, komende weken, het bezoeken niet meer waard. Alle beestjes zullen massaal op de vlucht slaan bij het horen van de noeste pogingen om 'Zak eens lekker door' en 'Heideroosje' tot een goed en zuiver einde te brengen op het koperen instrumentje...

Na de rommelmarkt gaat onze trip verder. We rijden via een 'scienic drive' naar Byron Bay. Wederom weet Gerard een plek waar 1000-en vleermuizen hangen. Vanaf de weg hebben we een perfect uitzicht op de bomen die volhangen. Ongelooflijk wat een gaaf gezicht! Dit is wel even wat anders dan de vleermuisgrot in de dierentuin...

Byron Bay is een toeristische plaatsje wat bekend is vanwege de goede surf -en duikmogelijken. En vanwege het feit dat dit het meest oostelijke punt van Australië. We eten er een ijsje, schuilen er voor nog meer regen en laten ons fotograferen door Gerard op het meest oostelijke puntje.

Pas als het donker is komen we weer 'thuis', we zijn heel de dag onder de pannen geweest. Gerard stookt het haardvuur op en Janna kookt een, wederom niet te versmaden, potje.En gisteren zijn we dan, na drie nachten in het heerlijke bed met uitzicht op de kangaroes, vertrokken naar Brizzy (Brisbane). We krijgen nog twee grote zakken macademianoten in de handen gedrukt. Die hebben we eerder met z'n vieren gepeld en gesorteerd waarna ze door Janna zijn geroosterd in de oven.

Ook heeft ze voor ons een lunchpakketje gemaakt. 'Dan hoeven jullie niet meteen naar de supermarkt te rijden'. Wat een schat!

Als we weggaan schrijven we nog snel een boodschap in het gastenboek. 'Lieve Janna en Gerard, mochten jullie ooit door Eindhoven komen, wij hebben misschien geen Creek maar wel een vijver (koeiendrinkbak). En verder, altijd zichtbaar, een enorme slang... onze enige echte tuinslang! --> Dus komt dat zien, komt dat zien!'

Ja havia oblidat aquesta sensació: la del cuc a l'estòmac esperant el tret de sortida, la dels ànims dels desconeguts mentre corres per la ciutat, la de les cames que et demanen parar alhora que el cor no et deixa fer-ho...doncs aquest any ha estat això multiplicat per dos!
Encara no s'ha publicat el vídeo d'arribada, però tant bon punt el tingui l'afegiré a aquest post...has estat de película!

06:58: Ja era dempeus: vestir-me amb l'equipatge de la cursa, esmorçar un bol de kellog's i pasar una estoneta llegint la premsa.

08:45: Assegut a l'andana de Verdaguer i bevent un brevatge que 'revitaliza cuerpo y mente', arriba en Gerard i posem rumb a la cursa.

08:51: m'ha fet molta il·lussió trobar-nos al Ferran que també anava a còrrer!; em recordat plegats com eren aquells llargs matins en un poliesportiu del centre de Barcelona ara fa uns anyets quan anàvem a jugar a bàsket...el que no sabia es que ara estaba tant lluny d'aqui!

09:15: Ja haviem deixat la bossa al guardaroba i arrencàvem l'escalfament. Aquesta mena de cites també s'aprofiten per dur a terme reivindicacions de tot tipus, així que enguany molts corredors duïen al front una cinta amb el leitmotiv "SOS TIBET", en al·lussió als fets que estant tenint lloc en aquest país.

09:45: Acabem d'estirar i possem direcció a la sortida. El Sol ens respectava, però ja es veia que seria un matí caluros. Música ben alta, 15000 persones a la sortida, sense deixar de moure's: nerviosos, com si el que anèssin a viure fos realment un repte important...amb ganes de menjar-nos barcelona a base de gambades de gaudir de l'esport i de la ciutat!

09:55: Es dóna la sortida per als minusvàlids.

09:56: Explota el 'Higway To Hell' dels AC/DC per la megafonía i aconsegueix possar a la gent 'ready to run'.

09:59.00: Es fa el silenci i comença a sonar la única, la inimitable, aquella que provoca l'excitació més intensa i et fa sentir que res és impossible !

Em fet la cursa plegats en 55 minuts, cap meravella... però ens hem promès que l'any que be arribaríem abans! ;)

El millor ha estat compartir el moment. Son d'aquelles coses que ún fa amb carinyo i que espera recordar tota la vida!

... i l'any que be més!

"Risin' up, straight to the top
Have the guts, got the glory
Went the distance, now I'm not gonna stop
Just a man and his will to survive"

Survivor, Eye Of the Tiger. 1982

Actualitzat 14/04/2008 : Veieu-nos a l'arribada!! o descarregueu el vídeo!

De "slow-Bob" kampeerervaring was misschien niet heel feestelijk, de eerste week in Australië bevalt verder prima! Via de Great Ocean Road (klik hier voor de foto's) rijden we naar de Grampians, een National Park in het zuiden van Australië.

Op de camping, halverwege de Great Ocean Road, krijgen we van onze Australische buren (waarvan de opa uit Mierlo kwam, de meisjesnam van de buurvrouw was.... De Vries!) verschillende wild-watch-tips. Waar we het best koala's kunnen zien bijvoorbeeld. En ja hoor, de volgende dag ontdekken we er wel tien. Ze zitten gezellig met zijn allen in een rustig bomenstraatje. Iedere koala in een eigen boom. Er is weinig activiteit, koala's zijn nachtdieren, maar de meest ijdele wil best even voor ons poseren. Geweldig! Daar staan we dan... oog in oog met een koala :-)

Dat we in Australië voor een iets luxere camper hebben gekozen, blijkt deze eerste week al erg fijn. We krijgen namelijk behoorlijk wat regen op ons camperdak. En wij dachten nog wel dat Australië erg droog en warm zou zijn... Wat doet dat Hollandse weer hier? Erg relaxed dat we nu gewoon binnen kunnen koken en eten. En dat koelkastje... Hebben we al verteld hoe fijn het is om niet afhankelijk te zijn van camping-diepvriezen en koelelementen?

Verder stelt de camper ons in staat om 'vrij' te kamperen. Of te kamperen op hele basic campgrounds, een plek midden in het bos bijvoorbeeld. En dit komt goed uit want we zijn op weg naar de Grampians waar vooral veel simpele campgrounds zijn. De kangaroes komen daar zo langs je camper hoppen is ons verteld.

Maar op de campground die wij uitkiezen is geen kangaroe te bekennen. Wel een Nederlands echtpaar dat 25 jaar geleden naar Australië is geëmigreerd. Zij hebben ons Nederlands al opgepikt als we aan komen rijden. Maar zelf zijn ze ook duidelijk te herkennen. Achter op het busje, waarmee ze rondtrekken, staat namelijk een Gazelle damesfiets!

's Avonds hebben we een gezellig gesprek met Janna en Gerard bij het kampvuur. Zij zijn inmiddels doorgewinterde kampeerders en hebben allerlei handige tips voor ons. Erg leuk om te horen hoe zij wonen en leven in Australië. Wat een grote stap was dat 25 jaar terug! Ongelofelijk trouwens dat het maken van een kampvuur, midden in het bos, is toegestaan. Oke, alleen op de aangewezen plekken (vuurbakken) maar de Grampians zijn in 2006 enorm zwaar getroffen door bosbranden. Gelukkig maar dat Gerard een perfecte kampvuur-bewaarder is :-)

Na onze overnachting, in het kangaroeloze bos, volgt een hartelijk afscheid van Janna en Gerard. We krijgen een zak heerlijke macademianoten (uit eigen tuin) en een uitnodiging om hen later thuis op te zoeken. Wat ontzettend leuk! We zwaaien de vroege vogels uit en eten de eerste noten bij het ontbijt. Daarna gaan we op pad om de Grampians verder te verkennen. Met recht een nationaal park waardig (klik hier voor de foto's). En inderdaad... er zijn hier ontzettend veel kangaroes! We verlaten de Grampians na de nodige wandelingetjes, uitkijkpunten, kangaroes en emoes.

Na een uurtje rijden zien we prachtig gekleurde parkieten in een boom langs de weg. We willen de beestjes op de foto zetten dus stoppen we even. Na een halve minuut stopt er ook een grote Range Rover met een oude man en een tiener erin. Of we OK zijn? Als we uitleggen waar we naar kijken, wordt ons gemaand achter de twee, opa Jack en kleinzoon Alexander, aan te rijden. Zij weten nog wel een mooie plek met erg veel kakatoes.

Een paar honderd meter verder opent Jack een hek. Alexander (13 jr) schuift van de bijrijders- naar de bestuurdersstoel en rijdt voor ons uit. Op een heuvelachtig veld staat, in het dal bij een riviertje, een caravan. De heren zijn aan het camperen met z'n tweeën. En omdat Jack gisterenavond zo'n mooi uitzicht over de bomen en de kakatoes heeft gehad, moeten we beslist even op de heuvels verderop komen kijken. Met zijn vieren stappen we in de Range Rover. Behoedzaam rijdt Alexander door het riviertje de heuvel op. Je kunt zien dat deze kleinzoon enorm geniet!

Inderdaad hebben we op de heuvel een mooi uitzicht maar de kakatoes zien we niet. Jack moet er om lachen... Nou, dan zijn ze later als gisteren, 'Let's have a cupper first'. En zo gezegd zo gedaan. We drinken gezellig thee en koffie in de caravan van de heren. Ondertussen worden we ook uitgenodigd om te blijven eten en om te blijven kamperen als we willen. De camper staat toch al op z'n plek... Het is een erg mooie plek en Jack en Alexander zijn erg aardig, dus waarom niet?

Terwijl Jack voor ons kookt, worden wij er nogmaals op uitgestuurd om kakatoes te kijken. Ondertussen zijn er inderdaad flink wat van de vogels teruggekomen van hun dagelijkse jacht naar wormpjes en zaadjes. Dit keer zien we er dan ook geen tientallen, maar honderden kakatoes. Hevig krijsend en zo nu en dan allemaal plotseling opvliegend. Een schitterend en indrukwekkend gezicht.

Bij terugkomst in de caravan serveren Jack en Alexander een 3-gangen 'mannen' diner. Cup-a-soup, macaroni met kaas (uit een zakje) en vruchten uit blik toe. Ze vinden het schitterend dat we er zijn. En wij vinden het schitterend om er te zijn. Met duidelijke pret in de ogen worden ons de nodige "cuppers" voorgeschoteld.

Ook Jack heeft een kampeertip voor ons. Ga nooit onder een 'Gumtree' staan. Van deze enorm kollosale boom kunnen, zonder reden of aankondiging, grote takken afbreken. Erg gevaarlijk dus. Een goede tip! Wel vragen we aan Jack waarom hij het latrine dan net onder een Gumtree heeft gegraven. Poepen in het wild is hartstikke relaxed, maar als er ieder moment een tak naar beneden kan komen 'zit' je toch net wat minder ontspannen... ;-)

Na een prima nacht zien we nog net, als we de gordijntjes van de camper openen, dat de kakatoes weer in grote zwermen vertrekken. En als we onze hoofd buiten de camper steken worden we gemaand voor ontbijt. Naast onze eigen muesli, macademianoten en yoghurt staan er ook 'baked beans' op het menu. En of we ook nog even de laatste vruchtjes uit blik opeten. Jack kijkt goedkeurend toe. We kletsen nog wat en dan is het toch echt tijd om te vertrekken. Alexander verheugt zich duidelijk op een dagje 'off road' met opa. Jack heeft echter alle tijd en wil ons nog best even de kangaroes op het land laten zien.

Maar we vinden dat we nu lang genoeg van de gastvrijheid van de heren gebruik hebben gemaakt. 'We gonna hit the road,...... Jack'. Nog wel even wat foto's maken natuurlijk. Jack vindt dat Jeroen maar even met Alexander een ritje in de Range Rover moet maken. Da's vast leuk voor een kiekje. Jeroen glimt en gaat graag een klein stukje rijden, onder goedkeurend toezicht van Alexander.. Zo'n V8 rijdt toch wel wat anders dan de eigen Land Rover...

En dan, na een laatste kopje thee, vertrekken we echt, op weg naar een volgende verrassende ontmoeting?

<!-- Top skor Liga Italia 2007/2008

-->

<!-- Top skor Liga Spanyol 2007/2008

-->

<!-- Top skor Liga Jerman 2007/2008

-->