A autora

Naceu o 19 de novembro de 1969 en Kobe. Saíu da súa cidade natal e agora vive na prefectura de Tama. Debutou en 1989 na revista Shukan Shônen Champion da editorial Akitan Shôten. Trátase dunha debuxante de banda deseñada coa capacidade de fundir doadamente manga para mozos e mozas.
Outro dos seus mangas coñecidos fóra do Xapón e editado en España, Kizuna, pertencente a Norma Editorial.

A barbarie

O lóxico e máis sinxelo é comezar polo máis grave e desolador, o abusivo e esaxerado prezo do tomo; chega e basta para disuadir ata o máis devoto defensor da lingua para afastalo da súa compra. Para esgrimir motivos polos que non debería custar un exemplar en lingua galega 8,90€ non preciso tirar nin da arte, nin do xénero, nin da presentación, nin do contido, nin do mercado... factores todos eles que tras unha análise detida comprobaremos que contribúen o seu abaratamento; mais chega con aludir ó reducido espectro poboacional a quen vai dirixida a obra para decatarse da desconsideración e do descoido cara ese sector do público, que non o esquezamos son os galegofalantes. Algún esperará que caía nun desatino e me deixe levar por un posible fervor na defensa do idioma, blah, blah, blah,... pois non, non me corresponde a min facer: nin os estudos de mercado: nin as estatísticas dos galegofalantes da comunidade; nin o seu nivel social, económico, profesional, etc; nin o número de afeccionados a esta arte que se expresan na lingua natural de seu país; nin a masa de novos individuos que se poderían ou poderán captar ca iniciativa; nin a repercursión do prezo no público galegofalante en xeral... e valorar se con todo isto é razoábel e rendíbel dispoñer ese prezo de venda. A miña postura está manifestamente en contra.

A edición

Podería calificarse de frouxiña, máis incluso que de sinxela; cun tamaño máis próximo a un pequeno caderno de notas, comparado cos habituais tamaños e estándares dos mangas editados fóra do Xapón. Mais non se pode obviar a comodidade e conveniencia da feitura, posto que as súas cortas dimensións permiten un maior acomodo tanto para a súa carga, como para a súa colocación.
Todo nel, pódese dicir, que garda un aspecto coidado, diáfano e discreto; sen motivos rechamantes, nin excesivos elementos desproporcionados.

O debuxo, de trazo limpo e agradable, moi empregado neste tipo de xénero, onde destacan os personaxes pola súa finura e elegancia, rezuma gracilidade, suxestión e seducción cando as escenas suben os graos de erotismo. Que todo hai que dicilo tampouco son para asustarse nais e pais :P Así mesmo, os continuos devaneos e algaradas permiten axilidade e presteza á acción, sen enleantes estancamentos; o que permite unha maior vivacidade ó desenvolvemento da historia.

Rematado o primeiro capítulo, o autor deléitanos a partires do segundo, en diante, a modo de introducción, con retranqueiras alusións e anécdotas referidas sobor a elaboración da obra que temos entre mans, describindo acontecementos e sucesos que provocaron determinadas aplicacións e decisións. Tamén nos serve como orientación para coñecermos algunhas das facetas e actitudes do mesmo.

ISBN: 978-84-8289-048-7
Formato: 105 x 150 mm.
Páxinas: 200
Encadernación: Rústica con lapelas
Prezo: 8.90€
Mostra: Volume 01

A historia

Conta como un rapaz que asiste por vez primeira ó instituto, Atsushi Arisawa, decide escoller como opción un mediocre e problemático centro educativo de sencundaria para poder estar preto da persoa que máis aprecia dende a súa infancia, Masami Shibata, un neneiro que se ocupou del cando non era máis ca un cativo.
Logo, por suposto, como acostuma ocorre neste tipo de traballos que se mergullan no xénero do shônen ai, prodúcense distintos tipos de algaradas, enredos e equívocos nunha atmosfera repleta de sensibilidade e algarabía, onde se mesturan os contraditorios sentimentos xuvenís, cos animosos e desenfreados pillabáns adultos aproveitándose da súa inxenuidade e confusión.
Polo que Atsushi terá que lidar cun antigo compañeiro da escola, suxeito baixo xuramento a un compromiso adquirido por el mesmo cando eran cativos, Kouji Inagaki; aturar a Masayoshi Shibata, o irmán lagarteiro de Masami Shibata; e ollar perplexo para as artimañas da enredante Yuriko Hayase.

A obra

Composta por dez tomos, volumes ou tankôbons, como se designan acotío ás edicións xaponesas, a súa publicación no país nipón pola compañía Be-Boy, respaldada por las editoriais Biblos e Mediation, prolongouse no tempo ó longo dunha década (1993-2002). Entrambas datas, 1994, concebiuse e materializouse o proxecto animado homónimo da obra, Kussatta Kyoushi no Houteishiki, aprobado e supervisado pola autora, restrinxido a dous episodios, de media hora de duranción, reunidos no formato audiovisual coñecido como OVA.

A tradución

Partindo da premisa de que encontro a lectura áxil, sinxela e cómoda, para a comprensión e o entendemento, non podo deixar de sinalar que os elementos e sufixos xaponeses sempre deberían conservar o seu uso natural e primitivo, sen omisións nin más sustitucións. Refírome ostensíbelmente o emprego indiscriminado dalgúns guións (-) ou falla de capuchóns (^), xa que unha vez decidido acertadamente o emprego dos nomes orixinais, empregalos dentro da maior corrección posible na súa forma orixinal. Á marxe deste nimio detalle, o meu parecer, os puristas xulgarán con maior énfase probabelmente estas e outras matizacións que eu poida esquecer por descoido. Encontrei moi ameno e entretido o contido, tanto no emprego de determinados vocábulos como expresións propias do idioma, tendo en conta o pouco que gusto do xénero.

Conclusións

Oxalá mereza a pena o risco e a inversión, aínda que o dubido fondamente; porque se á crítica situación do idioma, lle engadimos o grave contratempo do prezo, máis a frouxa publicidade ofertada, por non mencionar, por descontado, o pouco tirón dun título e un xénero menores entre o reducido e moi exixente grupo de afeccionados á BD, seméllame preocupante os poucos réditos que poidan acadar de tan loubada empresa. Mentres, aqueles que xa puideron gozar do primeiro tomo e quedaron satisfeitos co labor, terán a posibilidade de seguir mercando a obra en próximas datas, posto que xa foi anunciada dende a web oficial da editorial Cumio a saída á venda do segundo volume deste manga xaponés.

Abur!!

(Hai uns meses a xentiña da Academia Galega do Audiovisual puxose en contacto conmigo para que escribira este artigo sobre a película de Javi Camino, destiñado á publicación na súa revista. Mentras sae da imprenta ou a colgan na rede aproveito e subo o texto aquí. As seguintes liñas son previas á nova de que o filme 100% galego fose premiado no festival italiano de Fearment...)

A xeito de liturxia ou mantra falsario, en cada acto relacionado co audiovisual galego (moito premio, moita gala e ata... embaixador! para tan exigua produción) repítense as palabras lapidarias de Chano Piñeiro: "Facer cine en Galicia é posible; facer cine en galego é necesario". Quenes, por capacidade e medios, o poden facer, rara vez se prestan a tamaña fazaña.

Non é o caso de Javi Camino, cineasta compostelán que ven de dar a luz a impactante Maldito Bastardo! (2008)

Desenvolvemento de conceptos e personaxes da súa anterior curtametraxe (escrita en colaboración co guionista David Gómez), a demencial A Consulta do Doutor Natalio (2004), Maldito Bastardo! é unha fabula grotesca e surrealista en clave gore. A adscrición ao xénero non é gratuita, xa que este ten as súas orixes no Grand Guignol francés, coa que o filme de Camino comparte teatralidade e exceso (que a súa espectacular  estrea fose no Teatro Principal da capital redondea a comparación). Pero non fai falla irse de guais máis do preciso. O referente máis próximo e a inefable A matanza canibal dos garrulos lisérxicos do malogrado Toñito Blanco, co que ademáis comparte actor, Juanillo Esteban, protagonista absoluto e histriónico de Maldito Bastardo! e xa definitivamente actor de culto. Se Toñito miraba de fronte ao Tobe Hooper de La matanza de Texas (1974), Javi Camino se achega tamén a Sam Raimi ou ao Stuart Gordon de Re-Animator (1985). En ámbolos dous casos levando a acción aos vértices máis escabrosos da nosa identidade nacional (A matanza do porco, Paulino de Chantada, etc, etc...) aínda que no caso de Javi Camino introducindo aínda máis frikadas.

Gravada en minidv ao longo dun par de anos cun equipo técnico exiguo que nunca superou as catro persoas, un orzamento ridículo para incluso unha curta (e absorvido basicamente pola maquillaxe) e cun reparto ao que xunto a Juanillo atopamos a Tamar Novas e Pilar Miguélez, Maldito Bastardo! logrou encherse ata as grandes pantallas cunha subvención da Consellaría de Cultura. Grazas a unha interesante promoción a través da rede nos foros e webs especializados e xunto a súa distribución en dvd e exhibición en festivais internacionais, sen dubida Maldito Bastardo! vai a ser a película independente máis coñecida do ano alén o planeta Galiza.

Un eficaz exemplo de cómo o amor ao cinema e a atitude punk do DIY pode acadar os éxitos (público, difusión) que a nosa non-industria dificilmente acada.

www.malditobastardo.net

www.javicamino.blogspot.com

www.youtube.com/watch?v=dIK5uT3f5-4

Am Samstag auschecken um 10.00 und dann zu KP Winter das Boot abholen. Alles läuft prima und die 38er Cruiser ist ein richtig kleiner Luxus-Dampfer. Micro, Brugstrahlruder und Teakholzdeck, Diesel Heizung usw. Alles was ein angehender Frührenter so braucht.

Gegen 14.00 checken wir dann los in Richutung Antraix. Ca 20sm von Pastilla bei leicht belöcktem Himmel und Gewittern am Horizont.

Abends dann anlegen im Stadthafen (11.71EUR also 1 EUR pro Meter :)) Lecker Dorade im Restaurate La Galego - sehr zu empfehlen, netter Service und sehr lecker Essen und trinken.

Eu vivín en Lesington e en San Francisco o medo e o desconcerto dos norteamericanos tras os atentados do 11-S: profesores cancelaron en masa a súa intervención en congresos; os restaurantes estaban baleiros e sobraban entradas para calquera espectáculo. Miles de kilómetros afastábanos do lugar dos atentados, pero o medo extendeuse como unha nube velenosa.

Os estudiantes ollaban para min como para unha heroína polo simple feito de seguir cumprindo os meus compromisos. E pedíanme consello: ¿que podemos facer, como debemos actuar fronte ao terrorismo? Eu respondín coa que foi a miña norma en tantos anos de convivencia con esa lacra: facendo a vida normal.

O medo que nos leva a pecharnos na casa, a intentar evitar o lugar onde pode estalar o coche bomba, é un triunfo para os terroristas, o primeiro paso que leva a aceptar «o que sexa» con tal de que non sigan matando. Pero o terrorismo é unha cadea sen fin. A contribución dos cidadáns á loita antiterrorista pasa por aguantar o medo e aceptar o papel de vítimas posibles.

audioguiasgratis.com: como dice la propia web "[ ... existen otras audioguías, pero ... o no son gratuitas o no están en español]", así se presenta esta web que nos ofrece audioguias gratuitas de todo el mundo.

Gracias a "Caasi" que me hace llegar esta web en un comentario de un post anterior.

Dividida en tres grupos: Extremadura, España y Resto del mundo.

Página web: [audioguiasgratis.com]

Pode-se sentir saudade de muita coisa:

• de alguém falecido.
• de alguém que amamos e está longe ou ausente.
• de um amigo querido.
• de alguém ou algo que não vemos há imenso tempo.
• de alguém que não conversamos há muito tempo.
• de sítios (lugares).
• de comida.
• de situações.
• de um amor. A expressão "matar a saudade" (ou "matar saudades") é usada para designar o desaparecimento (mesmo temporário) desse sentimento. É possível "matar a saudade", e. g., relembrando, vendo fotos ou vídeos antigos, conversando sobre o assunto, reencontrando a pessoa que estava longe etc. "Mandar saudades", por exemplo no sul de Portugal, significa o mesmo que mandar cumprimentos.A saudade pode gerar sentimento de angústia, nostalgia e tristeza, e quando "matamos a saudade" geralmente sentimos alegria."
• Texto retirado da Wikipedia. Preciso dizer mais alguma coisa????

A vida profesional dun deportista é curta e o seu futuro incerto se non se trata dunha primeira figura nun dos poucos deportes que dan cartos. Unha das rapazas do equipo de natación sincronizada dixo que adestraban doce horas diarias e que a única coñecida de todas elas era Gemma Mengual, a única que podería dedicarse no futuro a algo relacionado coa natación.

¿Como se vai integrar na sociedade esta xente que dedicou tantas horas e tantos anos a unha disciplina específica? ¿Hai na Administración Pública ou na empresa privada postos de traballo para eles? Non só para os medallistas, senón para todos os que tiveron que facer un esforzo denodado para chegar a participar. ¿Considera a nosa sociedade que o seu esforzo ten unha dimensión social, que contribúen a dar unha imaxe de España que nos afecta a todos e que por tanto a sociedade está obrigada a facilitar a súa integración? ¿Ou pénsase que a satisfacción persoal de gañar ou de participar é premio dabondo para eles, e que polo tanto é cousa súa o que van facer no futuro?

Cando xa non poidan competir nos Xogos terán que competir na vida diaria, que participar na carreira do mercado de traballo, e moito me temo que partirán con retraso. Sempre terán ao seu favor o espírito de sacrificio e a súa constancia para vencer as dificultades, pero é triste que teñan que partir de cero e que non lles sirva o que fixeron ata agora para o futuro.

Desde Turgalicia nos ofrecen esta completa audioguia de la Catedral de Santiago.

Hace un recorrido completo por el exterior: plaza de las Platerías, Plaza de la Quintana, Plaza de Azabachería, Plaza del Obradoiro y otro recorrido por el interior desde el pórtico de la gloria hasta la tumba del santo.

Podemos descargar la audioguia completa en un archivo zip que incluye un mapa con los puntos explicados en la audioguia.

Sitio oficial: Turgalicia

Página de la audioguia

Audioguia en galego

A primeira reacción será pensar que hai mulleres que merecen o maltrato que reciben. E, nembargante, o máis seguro é que sexa unha vítima que padece unha variante do síndrome de Estocolmo, que leva aos secuestrados a xustificar aos seus secuestradores. Pode que haxa tamén medo ás represalias, pero é posible que se trate sobre todo dunha dependencia psicolóxica que se dá nalgunhas mulleres e que as leva a sentir que, pase o que pase, aquel é «o seu home» e elas deben poñerse sempre da súa parte. O que se agocha no fondo desa dependencia é moi complexo para analizalo neste pequeno comentario. O que quero resaltar e que, malia as aparencias, esa muller é unha vítima e como tal debería ser tratada.

O buscador máis jallejo

www.jujel.es

Até o 4 de setembro, está aberto o prazo para matricularse no Celga 4 que se desenvolverá na Asociación de Uruguaios "25 de Agosto" (praza do Comercio, 2, baixo). O curso comezará o luns 15 de setembro. O horario será de luns a xoves, das 18.00 ás 20.30 h.

O prazo para inscribirse nos Celga 1, 2 e 3 amplíase até o 12 de setembro.

O Celga 1 desenvolverase na Asociación de Veciños Oza-Gaiteira-Os Castros (r. da Mercede, 51, baixo) e comezará o xoves 25 de setembro, en horario de luns a xoves, das 18.00 ás 20.00 h.

O Celga 2 realizarase na Asociación de Veciños Agra do Orzán (r. Entrepenas, 38, baixo). Comezará o xoves 25 de setembro e realizarase en horario de luns a xoves, das 10.00 ás 12.15 h.

O Celga 3 terá lugar na Asociación de Veciños Atochas-Monte Alto-Torre de Hércules (Campo de Marte-Biblioteca Pública). A data de comezo será o xoves 25 de setembro e desenvolverase os luns, martes, mércores e venres, das 19.00 ás 21.30 h.

A duración dos cursos Celga 1, 2, 3 e 4 é de 75 horas.

Pódense inscribir nos Celga en calquera dos tres rexistros do Concello da Coruña:

-Rexistro de María Pita (praza de María Pita, s/n)

-Rexistro da Franxa (r. Franxa, 20)

-Rexistro do Fórum Metropolitano (r. Río Monelos, 1)

Tamén no Rexistro do Edificio Administrativo de Monelos (praza Luís Seoane, s/n)

Os Obradoiros de interculturalidade e lingua dirixidos a inmigrantes, de 20 horas de duración, realizaranse todos os sábados, de 12.00 a 14.00 h, nos locais da Asociación AMESPA (r. Ramón Cabanillas 2, entrechán A). Comezarán o 20 de setembro. Para se inscribiren, poden chamar ao Servizo de Normalización do Concello (981 184 259) ou a AMESPA (881 912 349). Estes obradoiros consisten nunhas nocións moi básicas de galego, ademais dun achegamento a cuestións básicas non só da nosa cultura, senón tamén do funcionamento na Administración pública galega.

Vin reverdecer vagoas que xa maduraran,
cos mesmos ollos cos que perdera a esperanza de ver,
vin xogar ó día coa noite no recreo ó atardecer,
sorindo da man, esquecendo que xa non se amaban.

Dixolle o día "ven comigo, noitiña querida"
"a donde queiras" contestou ela,
perderonse polos campos do millo na noite estrelecida,
e volveron a ser romance de cantares de lua chea.

Vinos mencer abrazados, asubiando coma o vento,
dicen que non se mollaron ainda que lles chovia,
vinos voar sen ás cara os confís do espacio e do tempo,
e xa nunca foi distinta a noite do día.

As pelexas entre mulleres non son ningunha novidade. Dona Emilia Pardo Bazán describe con detalle unha entre xitanas na súa novela Insolación , e na Carmen de Merimée, o protagonista masculino, don Xosé, coñece á muller de quen se namorará perdidamente na liorta, con navallada incluída, que ela ten cunha compañeira. Nos dous casos os celos son o motivo e nos dous casos trátase de mulleres de clase social baixa. Nestas loitas cada unha das contendentes tiña un coro que animaba á súa candidata e consolaba e recollía á que resultaba vencida.

A novidade na noticia que comentamos está na idade das rapazas, unhas adolescentes; en que son estudantes nun instituto, e sobre todo en que, en sentido estrito, non era unha pelexa senón unha agresión. O que as amigas gravaron nos móbiles e despois colgaron en Internet é unha secuencia de golpes, patadas e puñadas contra outra rapaza que apenas se defendeu e que non recibiu ningunha axuda. O coro, berrando «¡mátaa, mátaa!», estaba a favor da agresora. Que quixeran dar difusión dun acto tan covarde e tan cruel dá idea da catadura moral das participantes. E tamén do ambiente de moitos centros de ensino. Ou se lle pon remedio, fomentando a disciplina e o respecto aos mestres, ou acabarán convertidos en escolas de delincuentes.

(Somos de la sexta, sexta división.)
A musiquinha ficou ecoando na minha cabeça a cada tecla batida. Espanha é um assunto que me intriga. Não gratuitamente. Muitos de nós, brasileiros - melhor, não tenho autoridade para falar por todos os brasileiros, digo então, paulistanos, melhor - então, muitos de nós, paulistanos, acabamos por interessar-nos por um país estrangeiro, geralmente pelos aspectos positivos. Vejos os descendentes de italianos, que se vangloriam do que a Itália é hoje. Mas e a Itália que os seus antepassados deixaram? Essa simplesmente não existiu. No meu caso, sou descendente de espanhóis, mas que me atrai na Espanha, não é a Espanha como ela é hoje, integrada na União Européia, é a Espanha de antes, a perdição da Europa, a Escandinávia do Magreb. Quero saber da Espanha histórica, real e sangrenta, que teve sua república dilacerada.
Minha ligação com a Espanha é mais do que sangue, é história, coisa que supera qualquer carga genética.
(Negras tormentas agitan los aires, nubes oscuras nos impiden ver.)
Minha história começa quando Francisco Franco, o oficial baixote e atarracado subleva as guarnições espanholas do Marrocos. Pois é, meu avô estava lá, às vésperas de acabar o serviço militar. Teve de ficar os três anos da guerra com o Franco. Os que não estavam de acordo? Bem, caso falassem, terminavam crivados de balas. Meu avô, galego como Francisco Franco, foi um dos "moros" que subiu do Marrocos a Espanha, aos quais gritaram e cantaram "¡No passarán!"; e passaram. Meu avô não gostava do Franco, mas era apolítico, tanto que não ia com a cara do Azaña também. Não sei se ele estava presente à tomada de Madri. Infelizmente, são detalhes que ele levou consigo para a cova antes que a minha curiosidade despontasse.
(Cara al sol con la camisa nueva, que tú bordaste rojo ayer.)
Sei que, quando foi depois do 1º de abril de 1939, quando a maioria das tropas foi desmobilizada, largaram meu avô mais outros na Extremadura; ele e mais um grupo de galegos (o número varia de acordo com quem conta a história, entre quatro e oito) subiram até lá a pé.

[continuará...]

A xente ten a idea de que os beneficios da lectura son exclusivamente espirituais ou mesmo culturais, ou que é un maneira inofensiva e barata de pasar o tempo. Pero hoxe sabemos que ler favorece incluso unha resposta inmunitaria a moitas doenzas, sempre que a lectura sexa un pracer, claro. As lecturas impostas, vividas como unha obriga por tantos estudantes, son outra fonte de estrés. Pero cando un lle colle gusto a un libro, comeza a producir endorfinas, e esta curiosa hormona favorece a resposta inmunitaria e aumenta as defensas contra a enfermidade.

Galicia é pioneira na aplicación desta teoría. En Santiago, no Policlínico da Rosaleda, están levando á práctica un proxecto chamado Literapia , no que participan médicos, profesores e escritores, e no que se utiliza a lectura como instrumento curativo non só para doenzas psicolóxicas senón para aliviar a dor física. Nel participan dous colegas meus, ben coñecidos no mundo da cultura: Blanca Roig e Darío Villanueva. Á vista disto, coido que meter na maleta do verán uns cantos libros pode aliviar moitos males presentes e futuros. Eu xa teño preparado un bo montón deles.

Eu recomendaría sen dúbida o libro "O curioso incidente do can a media noite", de Mark Haddon. Pode que a moitos de vós nin vos soe, pero este libro acadou un grande éxito internacional, e está traducido a 35 idiomas (¡incluído o galego!). A historia é desenvolvida por Christopher, un neno autista, que nos deixa abraiados coa súa intelixencia e curiosidade, e ao mesmo tempo nos permite descubrir a súa lóxica aplastante fronte ao aparente desorde que o rodea. O libro achéganos ao mundo do autismo dende un punto de vista tenro e cariñoso, sen procurar ningunha inútil autocompaixón. O libro non gasta o tempo en descripcións puntuais, tan só os contínuos pensamentos de Christopher, na súa procura por atopar ao culpable da morte de Wellintong, o can da veciña. Un libro divertido que nos amosa canto podemos aprender dos que moitas veces consideramos cidadáns "especiais". Se buscades o libro en galego, que saibades que pertence á editorial "Rinoceronte Editora", que foi creada hai tan só 3 anos (en 2005), na localidade pontevedresa de Cangas do Morrazo (todo un descubrimento pra mín).

Espero que algún de vós (dun o espero máis que dos outros) gocedes tanto do libro como o fixen eu. ¿Algún de vós se anima a recomendarme un libro?

Karadzic tomou a aparencia física dun monxe e adoptou as maneiras que correspondían ao disfrace. En palabras dos seus pacientes era un home tranquilo, case místico, interesado en técnicas de meditación e na curación mediante a enerxía vital. E debeu de ter éxito porque vivía, ao parecer, do que gañaba exercendo nunha clínica privada. Parece un caso extremo de cinismo: o home responsable da morte de máis de oito mil musulmáns, dando consellos para mellorar a calidade de vida dos seus pacientes. Pero pode que non sexa cinismo. Descuberto e detido, Karadzic pediu afeitarse, recuperou a antiga imaxe e manifestou o seu desprezo polo Tribunal de A Haia. O arrepentimento é incompatible co seu carácter. Ordenar un xenocidio ou dar consellos como médico son dúas facetas dunha mesma personalidade perigosísima: a dun criminal fanático convencido de estar en posesión da verdade. Unha cadea perpetua é o mellor lugar para el.

Precisa ser lembrado aos autores de tal manifesto (e também àqueles todos que o assinaram, como Mário Vargas Llosa) que a presença do castelhano na Galiza, nas Astúrias, na Cantábria, no País Basco, em Leão e nos Países Catalães é fruto de uma imposição política, da época em que os povos eram mantidos sob o jugo tirânico de uma monarquia absolutista e centralizadora. É absurdo como no texto do manifesto, fala-se em democracia; como se fala em democracia, quando se cerceia o direito a viver na sua língua materna? Aproveito e cito Vicent Partal que, falando sobre o mesmo assunto no VilaWeb, lembrou-se de um perigoso precendente:

Neste sentido, o manifesto nos faz lembrar muito o famoso Memorandum publicado em 1986 pela Academia Sérvia de Artes e Ciências, memorandum que serviu de base ideológica a Misolevic e terminou por levar à guerra e à independência de todas, absolutamente todas as áreas não majoritariamente sérvias da ex-Iugoslávia e ao isolamento internacional da Sérvia. O memorandum, por exemplo, afirmava, contra a realidade, que os únicos que não tinham direito a usar a sua língua eram os sérvios que viviam em territórios 'bilíngües' e reclamava a primazia imposta do servo-croata sobre todas as outras línguas, e tudo aquilo que não fosse a afirmação dessa idéia era 'particularismo' e 'anti-democrático'.

Paralelo interessante. E é o que costumo dizer: você pode espoliar economicamente um povo, pode derrotá-lo em guerra, mas a maior humilhação possível, é obrigá-lo a usar uma língua que não é a sua. Bilingüísmo é uma opção, não uma obrigação. Penso em alguém da lista Migjorn (não me lembro exatamente quem, peço perdão) que disse: "Que diríam os suíços se alguém lhe visse com um manifesto desses". Já foi o tempo em que tínhamos de aturar Ortega y Gasset e Miguel de Unamuno batendo-se nas Cortes contra as línguas regionais.

E para finalizar, ponho abaixo o texto que publiquei hoje no Sete línhas sobre o inquietante assunto e uma visão particular.

Manifesto pela língua incomum

Leio o que quero, quando se fala de notícias. Por isso, só sei o que quero saber. Nada de moças que somem em canais ou meninas volantes, e vê, que á imprensa muito lhe apraz esses assuntos. Fiquei matutando sobre um certo "Manifesto por la lengua común" que uns castelhanistas de meia-tigela querem impor a todas as Espanhas. Como se o castelhano já não fosse suficientemente imposto, querem acuar as línguas regionais; lembrei de alguém, vassoura em mãos batendo num cachorro. Por que temos de falar todos a mesma língua? Que há de mal? Gosto de falar português, gosto de escrever em catalão, gosto de pensar em italiano, gosto de fazer bilhetes em castelhano. Vargas Llosa que vá dormir e esqueça-me, faça-me o favor.

Estas son las inolvidables canciones de apertura y cierre en gallego, postead los links a las canciones en vuestro idioma en forma de comentario!

OPENING 1:

Oxalá os meus soños
foran todos realidade.
Foran todos realidade
porque teño pra repartir.
Doraemon pode facer
que se cumpran todos.
Co seu peto máxico
os meus soños serán reais.
Quixera poder voar polo ceo azul.
"Isto é o gorrocóptero."
Oh, oh, oh,
ti sempre gañas, si,
Doraemon.
Oh, oh, oh,
ti sempre gañas, si,
Doraemon.

OPENING 2:

Doraemon ten un peto máxico,
é o gato do espacio que chegou aquí.
Doraemon ten un peto máxico,
é o gato do espacio que chegou aquí.
E pode facer realidade tódolos teus soños;
robots e máquinas voadoras pode crear.
Só un desexo terás que pedir ó gato cósmico.
"Isto é o gorrocóptero."
Tódolos nenos corren tras del
buscando a ilusión, gañamos con el.
Doraemon ten un peto máxico,
é o gato do espacio que chegou aquí.
Doraemon ten un peto máxico,
é o gato do espacio que chegou aquí.
Doraemon, Doraemon, Doraemon.

ENDING:

Mira, mira as flores
brillando á luz do sol,
saúdannos dicindo "bos días amor".
Todos imos saltando
e cantámo-la canción,
lalalalá, lalalalalá,
lalalaió.
Tódolos nenos do planeta,
unidos pra intentar crear xuntos
un país de maravillas e de corazón
neste fermoso planeta
do gran universo.
Sómo-los nenos da Terra.
Xuntos creamos con moito tesón
unha cidade de marabillas,
plantas e amor.
É vivirás sen esquecerte
nunca desta ilusión.

♣

Ben, "Galicia Bilingüe", na sua teimosía, reclaman, berran, e rachan as vestiduras polos dereitos dos castelán-falantes; se o fan polos galego-falantes o fan sempre coa boca tan pequena e tan baixiño que non sei cómo se fan chamar "bilingüe". Eu pregúntome ónde estaban todos estes despois da chegada da democracia a España (prefiro non falar da ditadura porque escúdanse no feito que non había liberdade, que é curisosamente o que denuncian agora), digo, pregúntome ónde estaban, cando durante moitos anos seguían sen empregarse o galego nas aulas, aínda que a grande maioría foran galego-falantes. Pois probablemente dando clase.

Eu admiro moito a Savater. E xa o dixen, estou dacordo con moitos puntos do Manifiesto, exceptuándo algunha das súas reinvindicacións, que non teñen ningún sentido en Galicia. Creo que sería bo, que estes bos homes, que saben tanto, se apoien, cando menos, nun estudo fiable que lles diga cal é a incidencia dunha lingua e da outra nos diferentes ámbitos sociais. Non se pode facer unha denuncia porque catro (os de Galicia Bilingüe, por exemplo) digan que se están a cometer abusos. Primeiro hai que investigalo, demostralo con probas e despois denunciar.

Invítovos que leades o artigo de Savater, é moi bo. A ver qué pensades vós.

Uns cantan, outros pintan e moitos escreben un diario. Eu, sen embargo, escrébolle a un amigo, a ti que ao mellor nin o vas ler, non sei depende de ti, ben sabes que é o que estou a facer, non con detalle pero máis ou menos si, así que podes pedirme para lelo cando queiras, non é nada que me importe que saibas, senón non che diría nin unha palabra disto.

Pero, pensarás, por que a min? Moi sinxelo, porque estou farta de pintar cousas sen sentido, porque canto moi mal e aínda por riba non me desafogo e porque me parece unha estupidez escribirlle a unha cousa sen vida, que non pode entender o que me pasa ou deixa de pasar, un obxecto ao que non lle vai servir de nada o que lle conte. Non, prefiro falar con un amigo no que confío por máis que sexas un aproveitado, que me espertes ás 3:30 da mañá para preguntarme que significa unha palabra ou te portes coma un neno pequeno. Eu sei que es moi boa persoa porque creo que te coñezo bastante ben ou polo menos máis do que ti me coñeces a min porque aínda que non o pareza son máis cerrada ca ti, ou que dis? Fíxate, adoito falar pouco das miñas cousas, polo xeral so te escoito a ti e douche a miña opinión pero se te paras, non sabes de min máis do que ves cada día que non é pouco.

De todas formas iso non significa que non sexas importante, para nada, é o mesmo que cando ti te cansas de estar coa xente non quere dicir que eu desaparecera da túa vida, verdade? É simplemente a nosa forma de ser e hai que aceptala porque non podemos cortar a unha persoa en anaquiños segundo nos conveña e ademais os defectos poden converterse en virtudes dependendo da ocasión, resultan útiles algunhas veces, xa sabes, “non hai mal que por ben non veña”.

-------------------------------------------------------------

“Por que me aguantas?”, sempre preguntas o mesmo e non sei para que se xa sabes a resposta. Outra cousa sería se cho preguntase eu que, de momento que recorde,nunca che fixen esa pregunta e iso que non teño nin idea da contestación que me darías aínda que a imaxino, será máis ou menos igual á que che dou sempre pero moito máis esaxerada ou iso me parece a min, porque non son nin a metade de boa do que ti poidas pensar, pero, algo debo ter porque se non fose así no tería tan bos amigos como teño, non cres?

Din que quen ten un amigo ten un tesouro, que gran verdade! É certo que o ser humano precisa da soidade para pensar, descansar pero tamén necesita estar en compañía de persoas coas que divertirse, distraerse que miren dun e polas que coidar; estas, son os amigos.

O problema é atopalos, facelos ou como queiras chamarlle porque, como dis ti, se non fosemos desde un principio á escola, que? Como coñeceriamos á xente? Poderiamos parar a alguén pola rúa e falar, preguntarlle como se chama, que tal lle vai a vida , calquera cousa pero, tal e como é a nosa sociedade, se fixésemos iso, a persoa á que parasemos seguramente nos miraría con cara rara e nos diría “e a ti que che importa?”.

A pesar de que sexa difícil escoller as persoas que queremos ter cerca, vale a pena porque unha vez feito isto (home, tamén terás que encontrar a maneira de conservalos pero iso é fácil, so tes que ser ti mesmo tendo en conta ao outro,claro) podes estar seguro de que sempre terás alguén ao teu lado, alguén en quen podes confiar e que estará disposto a axudarte cando o precises por moi pesado que poida ser ou por moito que te queixes del, nunca te deixará tirado.

-------------------------------------------------------------

Así que a vida é coma un semáforo, eh? Moi bo! A ver, non digo que non sexa verdade pero faime graza que lle vou facer? Paréceme moi ben que foses ao orientador para saber como controlar o teu xenio e non sei se che serviría de moito (saberémolo pronto) pero ten razón no que che dixo, ai certas ocasións nas que ai que pararse, pensar ou máis ben reflexionar porque moitas veces a primeira cousa que nos vén á cabeza non é o correcto e, despois disto, actuar, pasar.

Isto está moi ben pero non todo é tan sinxelo e non estou intentando desanimarte pero eu creo que a vida é máis complicada ca un sistema de tres cores. A vida non espera e case nunca te deixa tempo de pensar tanto como se debería e obrígate a actuar antes de que os que veñen detrás de ti te pasen por riba. Pero tranquilo, ten solución: o único que has de facer é darlle caña ao teu semáforo interior, entendes?

----------------------------------------------------------

Pequeno estracto de Para ti J

Esta muller ten un fillo de dezanove anos que está destinado como soldado en Iraq, pero defende a intervención armada e o envío de tropas; seguiu adiante cun embarazo a sabendas de que a criatura sería diminuída mental; vai casar á súa filla de dezasete porque está empreñada de cinco meses. Eu respecto esa forma de pensar, pero non me parece admirable, máis ben temible como posible ocupante da Casa Branca.

O que si me parece admirable é que Palin predique co exemplo. O electorado de calquera parte está farto de promesas que non se cumpren e dunha falsidade que se manifesta nas actitudes de dobre raseiro: defender a honestidade e estar metido na corrupción ata as orellas; predicar a austeridade mentres se vive no luxo. Palin, pola contra, aplica en carne propia a súa ideoloxía belicista e ultraconservadora.

Iso esperta simpatías, pero non convén esquecer que a excesiva tenacidade, a aplicación sen concesións das propias ideas, está moi preto do fanatismo.