<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>charles-baudelaire &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/charles-baudelaire/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "charles-baudelaire"</description>
	<pubDate>Fri, 05 Sep 2008 08:39:38 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Charles Baudelaire Fleurs Du Mal: A une passante (To a passer-by)]]></title>
<link>http://caravanofdreams.wordpress.com/?p=60</link>
<pubDate>Tue, 26 Aug 2008 13:42:35 +0000</pubDate>
<dc:creator>seeker2008</dc:creator>
<guid>http://caravanofdreams.wordpress.com/?p=60</guid>
<description><![CDATA[Hello Guys
            The mind works in weird ways. After the last post and talking with]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Hello Guys</p>
<p>            The mind works in weird ways. After the last post and talking with a friend I remember how much I used to enjoy poetry. Now I feel since everyone has become a poet when they aren't folding turtle necks at the gap or making you a fancy overly priced drink at Starbucks poetry has hit a low. I think what changed it for me was that  someone gave me their poems to read after hearing that I was an avid reader, and of course not to hurt feeling ( I hate seeing people unhappy) I tortured myself to read the whole thing and provide commentary. Now the only poems I read are on cereal boxes. But anyways here is one of my favorites. It builds on the theme started in the last post.</p>
<p><strong>À une passante</strong></p>
<p>La rue assourdissante autour de moi hurlait.<br />
Longue, mince, en grand deuil, douleur majestueuse,<br />
Une femme passa, d'une main fastueuse<br />
Soulevant, balançant le feston et l'ourlet;</p>
<p>Agile et noble, avec sa jambe de statue.<br />
Moi, je buvais, crispé comme un extravagant,<br />
Dans son oeil, ciel livide où germe l'ouragan,<br />
La douceur qui fascine et le plaisir qui tue.</p>
<p>Un éclair... puis la nuit! — Fugitive beauté<br />
Dont le regard m'a fait soudainement renaître,<br />
Ne te verrai-je plus que dans l'éternité?</p>
<p>Ailleurs, bien loin d'ici! trop tard! <em>jamais</em> peut-être!<br />
Car j'ignore où tu fuis, tu ne sais où je vais,<br />
Ô toi que j'eusse aimée, ô toi qui le savais!</p>
<p>— <em>Charles Baudelaire</em></p>
<p><strong>To a Passer-By</strong></p>
<p>The street about me roared with a deafening sound.<br />
Tall, slender, in heavy mourning, majestic grief,<br />
A woman passed, with a glittering hand<br />
Raising, swinging the hem and flounces of her skirt;</p>
<p>Agile and graceful, her leg was like a statue's.<br />
Tense as in a delirium, I drank<br />
From her eyes, pale sky where tempests germinate,<br />
The sweetness that enthralls and the pleasure that kills.</p>
<p>A lightning flash... then night! Fleeting beauty<br />
By whose glance I was suddenly reborn,<br />
Will I see you no more before eternity?</p>
<p>Elsewhere, far, far from here! too late! <em>never</em> perhaps!<br />
For I know not where you fled, you know not where I go,<br />
O you whom I would have loved, O you who knew it!</p>
<p>— Translated by William Aggeler</p>
<p>What really separated Charles le Chauve ( just joking) with his passer-by?</p>
<p>here is a cool video to help illustrate:</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/vUFJFx0U1Qo'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/vUFJFx0U1Qo&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Europa, Rusia, Georgia y Gringolandia.  Por Max.]]></title>
<link>http://maxalvarez.wordpress.com/?p=2453</link>
<pubDate>Wed, 20 Aug 2008 16:34:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>maxalvarez</dc:creator>
<guid>http://maxalvarez.wordpress.com/?p=2453</guid>
<description><![CDATA[ ¿Qué pretendían los gringos animando a dar un paso en el vacío al impresentable y títere Saaka]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-size:16pt;font-family:Garamond;"><span> </span>¿Qué pretendían los gringos animando a dar un paso en el vacío al impresentable</span> <span style="font-size:16pt;font-family:Garamond;">y títere Saakashvili? Hay que tener muy mala entraña y contar con un desprecio total a la vida de miles de personas para azuzar y dar alas a un loco –en vez de colocarle la camisa de fuerza- sin tener en cuenta las muertes que podría provocar esa conducta canallesca, tan solo para comprobar como respondería Rusia al reto. Los europeos asistimos como meros comparsas, con un cuajo de sangre que asusta, a los siempre dañinos tejemanejes de Gringolandia, sin darnos cuenta que dependemos del gigante gasístico para el suministro de tan primordial elemento ¿Qué sería de nosotros si de repente deciden los rusos cerrarnos el grifo? ¿Volveríamos a la cocina de carbón para calentarnos? Algo que sobradamente merecemos por calzonazos. ¿Estos gringos no estarán acaso intentando resucitar la guerra fría para justificar sus crecientes gastos militares?</span></p>
<p><span style="font-size:16pt;font-family:Garamond;color:maroon;"><span> </span>No sabemos defendernos y asistimos de brazos cruzados, impasibles, como los usanos instalan defensas de misiles balísticos en Checoslovaquia y Polonia, jugando contra nuestros intereses sin darnos por enterados, que mientras más avance el cerco contra Rusia, habrá más misiles crucero apuntando a las principales ciudades Europeas, contra los que los parapetos y espanta pájaros, colocados por los yanquis son totalmente ineficaces. Somos unos irresponsables, nos embarcamos en una guerra perdida de antemano como la Afganistán, para complacer a los orates de los usanos, cuando estamos hasta los cataplines de guerras y conflictos, y nos importa una higa esas estrategias neoconservadoras de hegemonía mundial. </span></p>
<p><span style="font-size:16pt;font-family:Garamond;">El gandul y corrupto del Saakashvili, que se las tiene de demócrata cuando todos sabemos que dirige un Estado policial gracias a la ayuda y complicidad de Washington, trata de colarse en la OTAN para que lo defendamos entre todos y respondamos de su conducta criminal ¿Cómo si no tuviésemos bastante con soportar la cruz de los calostros internos, para embarcarnos también en defensa de impresentables externos? Los franceses acaban de recibir una buena pedrada en Afganistán y lo triste es que no escarmentamos, ahí seguimos dispuestos a incrementar nuestros problemas, admitiendo en el aborto de la OTAN a Georgia.</span></p>
<p><span style="font-size:16pt;font-family:Garamond;color:maroon;">A nosotros nos temblarán las canillas ante el poder de los gringos, pero a los rusos no les asusta ni produce el más mínimo tembleque esas ínfulas. Si son incapaces de controlar cuatro desarrapados muertos de hambre en Iraq y Afganistán como pretender vérselas con un país armado y poderoso como Rusia. Podrán timar a sus ciudadanos con la propaganda, pero el resto del mundo como que no se la traga, quizás los dirigentes europeos comprados y pagados, simularán creerles, pero que no se llamen a engaño, dudo mucho que la gran mayoría de los habitantes de la vieja Europa –vistos los precedentes- pasen a creer alguna de sus numerosas y cotidianas mentiras. </span></p>
<p><span style="font-size:16pt;font-family:Garamond;">Permitid que me ría de la pretendida superpotencia –se erige en violadora y en el colmo de los despropósitos, se constata que es impotente- es el hazmerreír de la comunidad internacional, cuando no una farsa en bancarrota, dirigida por unos imbéciles roba elecciones, que pretenden intimidar a un igual, un país –ahora sin la disculpa de ser comunista- que tiene tantas y tan poderosas armas como ellos. Son unos manirrotos fracasados, todo lo que intentan se vuelve en su contra. Se cubrieron de gloria en Iraq, antes en manos de suníes seculares, que representaban una barrera para Irán, se la dejaron después de la invasión y ocupación por Gringolandia, servida en bandeja de plata a manos de los chiíes religiosos aliados de Irán. </span></p>
<p><span style="font-size:16pt;font-family:Garamond;color:maroon;">En Afganistán avanzan los talibanes y no solo eso, como consecuencia de su debilidad están en camino de que su correveidile en Pakistan sea apartado en cualquier momento del poder –ya se consumó- Israel después de la última guerra perdida contra las milicias en el Líbano, se encuentra cada día más cuestionada. Los títeres instaurados hace décadas en Egipto y Jordania cada día que pasa se muestran más tambaleantes, amenazando un trágico descalabro en cualquier momento. Chávez se permitió ridiculizar en la ONU –el año pasado- al Obush II y recientemente le otorgó la medalla de oro a la borrachera, vistas las fotos de su actuación en China. Estos días los titulares del periódico Pravda se permiten carcajearse en sus mismas barbas del inepto presidente usano. ¿Cuál será el siguiente paso? </span></p>
<p><span style="font-size:16pt;font-family:Garamond;">Hay que tener el rostro como el pedernal para permitirse exigir a los rusos, como hace el amigo Obush –conociendo su currículo- conminarlos desafiante, al abandono atropellado de Georgia cuando sus legiones llevan cinco años ocupando y masacrando Iraq y sus habitantes. O como manifiesta el zoquete del Solana, cuando en todo este tiempo no ha tenido ni el más mínimo gesto de decencia y delicadeza, aunque solo fuese de afearles la conducta o sacarles los colores a los gringos, en cambio se permite regañar a los rusos como fiel mandado y perfecto lameculos que es.</span></p>
<p><span style="font-size:16pt;font-family:Garamond;color:maroon;">Pregonan alborozados los falsimedios, que los excomunistas rusos asesinaron a cerca de cincuenta civiles en Georgia, pero como no podía ser menos olvidan interesadamente que previamente esos caros aliados de los gringos, dieron muerte a más de mil cuatrocientos civiles osetio-rusos. Seguramente los rusos estaban avisados de los aviesos planes del Saakashvili –ya que no tardaron ni veinticuatro horas en responder- pero eso no oculta que el desencadenante del conflicto fue Georgia. Por cierto que las aguerridas tropas georginas –entrenadas por asesores usanos y judíos- hicieron su genocida incursión como el que va a un baile de disfraces o a una fiesta de moros y cristianos, con sus relucientes correajes y armas sin estrenar, que les habían suministrado los gringos, en un alarde de valentía descargaron su potencial de fuego segando la vida de cientos de indefensos civiles, pero en cuanto vieron que llegaban los rusos y que la cosa se ponía seria, abandonaron el campo de batalla y las armas, huyendo con el rabo entre las piernas como alma que lleva el diablo.</span></p>
<p><span style="font-size:16pt;font-family:Garamond;color:maroon;"> </span></p>
<p><span style="font-size:16pt;font-family:Garamond;color:blue;">El libro de hoy va de poeta francés. Léanlo aquí mismo, no llega ni a treinta páginas:</span></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/baudelaire-charles-poemas-en-prosa.doc">Poemas en prosa   Charles  Badulaire</a></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/1-lenin.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2482" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/1-lenin.jpg" alt="" width="900" height="1184" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/2-russia.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2481" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/2-russia.jpg" alt="" width="900" height="957" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/3-lenin_4.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2480" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/3-lenin_4.jpg" alt="" width="900" height="675" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/4-50.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2479" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/4-50.jpg" alt="" width="900" height="714" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/5-phpthumb_generated_thumbnailjpg.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2478" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/5-phpthumb_generated_thumbnailjpg.jpg" alt="" width="900" height="637" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/6-rusia26.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2477" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/6-rusia26.jpg" alt="" width="900" height="731" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/7-rusia.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2476" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/7-rusia.jpg" alt="" width="900" height="733" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/8-turquia_istambul_igrexa_santa_sofia_532dc640.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2475" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/8-turquia_istambul_igrexa_santa_sofia_532dc640.jpg" alt="" width="900" height="675" /></a></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/9-rusia-desfilewcc925fc4-1db2-11dd-983a-000077b07658.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2473" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/9-rusia-desfilewcc925fc4-1db2-11dd-983a-000077b07658.jpg" alt="" width="900" height="556" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/10-2mundo52.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2472" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/10-2mundo52.jpg" alt="" width="900" height="637" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/12-saakashvili.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2471" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/12-saakashvili.jpg" alt="" width="900" height="600" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/13-guerra_medio.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2470" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/13-guerra_medio.jpg" alt="" width="900" height="662" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/14-normal_georgia_mzkheta_2138_0.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2469" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/14-normal_georgia_mzkheta_2138_0.jpg" alt="" width="900" height="896" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/15-saakashvili_cheese.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2468" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/15-saakashvili_cheese.jpg" alt="" width="900" height="782" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/16-tbilisi-streets10.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2467" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/16-tbilisi-streets10.jpg" alt="" width="900" height="600" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/17-trekking_en_georgia_0.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2466" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/17-trekking_en_georgia_0.jpg" alt="" width="900" height="602" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/18-trekking_en_georgia_1.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2465" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/18-trekking_en_georgia_1.jpg" alt="" width="900" height="629" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/19-trekking_en_georgia_2.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2464" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/19-trekking_en_georgia_2.jpg" alt="" width="900" height="675" /></a></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/20-_44906960_georgrocketsafp466b.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2462" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/20-_44906960_georgrocketsafp466b.jpg" alt="" width="900" height="579" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/21-9b7050d9e26258579e5cfb27bfe20cfa.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2461" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/21-9b7050d9e26258579e5cfb27bfe20cfa.jpg" alt="" width="900" height="599" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/22-10ossetia2-600.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2460" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/22-10ossetia2-600.jpg" alt="" width="900" height="495" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/23-710606bin1.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2459" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/23-710606bin1.jpg" alt="" width="900" height="606" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/23-710606bin.jpg"><img class="alignright size-full wp-image-2458" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/23-710606bin.jpg" alt="" width="900" height="606" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/24-georgia.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2457" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/24-georgia.jpg" alt="" width="900" height="630" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/25-georgiapic_top.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2456" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/25-georgiapic_top.jpg" alt="" width="650" height="365" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://maxalvarez.files.wordpress.com/2008/08/26-knaapo-su-33-1.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-2455" src="http://maxalvarez.wordpress.com/files/2008/08/26-knaapo-su-33-1.jpg" alt="" width="900" height="600" /></a></p>
<p style="text-align:center;">
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Plagios]]></title>
<link>http://albertochimal.wordpress.com/?p=317</link>
<pubDate>Tue, 19 Aug 2008 02:22:02 +0000</pubDate>
<dc:creator>Alberto</dc:creator>
<guid>http://albertochimal.wordpress.com/?p=317</guid>
<description><![CDATA[[Revisión cerca de las 7 de la noche: el software de comentarios ha detectado varios con nombres di]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="background:#FFFFD0;">[Revisión cerca de las 7 de la noche: el software de comentarios ha detectado varios con nombres distintos pero que provienen de la misma dirección IP, es decir, son de la misma persona. Ninguno será publicado: quienquiera que sea deberá identificarse primero.]</span></p>
<p>El año pasado se dio una discusión <a href="http://www.lashistorias.com.mx/index.php/archivo/dos-cuentos-de-ricardo-bernal/">acá</a> sobre un presunto caso de plagio: la cosa no llegó a nada porque la escritora acusada borró los textos (publicados en su propio blog) por los que se afirmaba que había robado el trabajo de otro escritor, y éste, por su parte, prefirió no pelear. <span style="text-decoration:line-through;">Ahora, en la misma página se han dejado dos <a href="http://www.lashistorias.com.mx/blog/?p=230#comment-43266">nuevas acusaciones</a> de plagio contra la misma persona.</span> [Los enlaces correspondientes se borraron por accidente en una etapa reciente de la reparación de <em>Las historias</em>, pero las acusaciones se encuentran archivadas en los blogs de quienes las formularon: <a href="http://todomepasa.com/blog/2008/08/19/mexicana-plagia-poema-y-lo-publica-como-cuento-en-argentina/">aquí</a> y <a href="http://cmcorp00.blogspot.com/2008/08/el-plagio-de-sandra-becerril.html">aquí</a>.]</p>
<p>Mientras el asunto se ventila (y si no llega más allá de los blogs no pasará de una polémica sin consecuencias), sólo quiero comentar una idea que leí al paso en uno de los sitios involucrados: para minimizar la importancia de las acusaciones de plagio en general, alguno de los defensores de la parte acusada arguyó que "lo que se publica en la red es de todos".</p>
<p>No es así: lo que se publica no es "de todos". No de <em>esa </em>manera.</p>
<p>Me explico:</p>
<p><!--more--></p>
<p>No estoy en contra de que se difunda la información por Internet. No sólo sería absurdo: me parecen una maravilla los sitios que acopian y difunden textos, imágenes, video, música, etcétera. Algunos se dedican a la piratería, otros llevan demasiado lejos sus intereses mercantiles, pero lo importante es el potencial de la red: ésta, al menos por el momento, es lo más cercano que hay a un medio de comunicación y difusión al alcance de cualquier persona, como lo fue la radio en sus primeros tiempos o la misma imprenta de tipos móviles. Es un medio que está muy lejos de ser totalmente "libre" o "igualitario" (pensemos en la situación de China; pensemos en las grandes poblaciones por debajo de la línea de pobreza extrema), y casi todo lo que se publica es basura, claro, pero en el resto hay muchísimo de valor, y además la posibilidad de encontrar puntos de vista diversos y plurales sobre gran cantidad de asuntos, una cantidad enorme de informaciones prácticas, una infinita variedad de obras artísticas, etcétera.</p>
<p>Por otra parte, <em>nada de esto tiene que ver con el plagio</em>. El plagio no depende del medio: el plagio es atribuirse el trabajo intelectual de alguien más. Punto.</p>
<p>No hay un plagio cuando se reproduce algo citando la fuente: cuando Roberto Bolaño transcribe, por ejemplo, unas cuantas palabras de Baudelaire para citarlas (reconociendo quién las escribió) como epígrafe de su novela <em>2666.</em> Tampoco hay plagio cuando se crean variaciones sobre obras previamente existentes o se utilizan personajes de historias conocidas en nuevas historias: cuando se escribe <em>fan fiction</em>, por ejemplo (los "años perdidos" de Anakin Skywalker, digamos, o el secreto amorío gay de Harry Potter y Draco Malfoy), o cuando <a href="http://www.alltooflat.com/about/personal/sean/2008/01/comics_time_batman_by_josh_sim.html">Josh Simmons</a>, un monero estadounidense, escribe y dibuja <a href="http://joshuahallsimmons.com/batman.html">su propia versión de Batman</a> sin la autorización de la DC Comics; es obvio que ninguno de ellos podría atribuirse exitosamente la invención de los personajes que emplea, y de hecho ninguno lo hace. (La persecución de que son objeto en ocasiones los autores de <em>fan fiction </em>y otros semejantes es una cuestión totalmente distinta.)</p>
<p>No: plagio es lo que sucede cuando, por ejemplo, <a href="http://www.literaturas.com/v010/sec0704/polemica/polemica.htm">Alfredo Bryce Echenique</a> toma enteros artículos escritos por otras personas, les cambia una o dos comas y los publica con su nombre. Plagio es lo que sucede cuando <a href="http://www.elmundo.es/elmundolibro/2000/10/16/anticuario/971721383.html">Ana Rosa Quintana</a> toma trozos extensos, perfectamente reconocibles, de libros de Danielle Steel y Ángeles Mastretta y los inserta (o permite que un redactor los inserte), sin comillas ni nada, cambiando sólo algunos nombres, en una novela firmada por ella, <em>como si realmente se le hubieran ocurrido a ella.</em> En casos así no hay matices que valga invocar, explicaciones ni justificaciones posibles: es evidente, para quien conoce el texto original y sabe que vino antes del plagiado, que el plagiario está robando. No se trata de nada relacionado con la difusión ni el "libre acceso" de las obras plagiadas; quienes plagian acostumbran publicar lo que roban, con la intención de que otros lo conozcan y lo crean obra original de los plagiarios.</p>
<p>Hay peores infamias que ser un plagiario, por supuesto, pero se trata de una infamia. Es una acción deshonesta: tampoco hay matices. De los casos que conozco, además, resulta que la personalidad del plagiario tiene varios rasgos desagradables y en especial un ego enorme, que parece llevarlo a creer que puede aprovecharse de quien sea con toda alevosía y que su mera fuerza, su reputación, las ventajas de que disponga (los palgiarios roban muchas veces textos de autores menos conocidos que ellos) le permitirán salirse con la suya.</p>
<p>Me alegra cuando no es así, cuando no se salen con la suya, por razones gremiales: el único orgullo al que cualquier escritor puede aspirar es el de su propio esfuerzo, y plagiar es por lo tanto una forma de autoengaño. Pero también me alegra por esto: el plagio es un insulto a cualquier lector posible de la obra plagiada.</p>
<p>Cuando un plagiario roba un texto de X, es como si dijera "puedo hacerlo porque mis lectores son ignorantes: jamás han leído a X"; cuando es descubierto e intenta defenderse, es como si dijera "puedo hacerlo porque mis lectores son estúpidos: me creerán a mí y no a la evidencia".</p>
<p>No sé ustedes, pero a mí no me gusta que me digan "ignorante" ni "estúpido".</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Charles Baudelaire]]></title>
<link>http://dearestunknown.wordpress.com/?p=58</link>
<pubDate>Tue, 19 Aug 2008 00:37:17 +0000</pubDate>
<dc:creator>dearestunknown</dc:creator>
<guid>http://dearestunknown.wordpress.com/?p=58</guid>
<description><![CDATA[Be drunk&#8211;that is your sole concern.
To ease the pain as Time&#8217;s dread burden weighs down ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Be drunk--that is your sole concern.<br />
To ease the pain as Time's dread burden weighs down upon you and crushes you to earth,<br />
you must be drunk without respite.<br />
But drunk with what?<br />
With wine, with poetry, or with virtue, as you please.<br />
And if sometimes on the steps of palaces,<br />
or in the green grass of a ditch,<br />
or in the dreary solitude of your room,<br />
you should awaken and find your drunkenness half-over or fully gone,<br />
ask of wind, wave, star, bird, or clock, of all that moves, sighs, flies, or speaks, what time is it.<br />
And wind, wave, star, bird, and clock will answer,<br />
it is time to be drunk, to throw off the chains and martyrdom of Time,<br />
be drunk, be drunk eternally.<br />
With wine, with poetry, or with virtue, as you please.</p>
<p>~Charles Baudelaire</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Daily How To 109]]></title>
<link>http://littlecornerofmyworld16.wordpress.com/?p=682</link>
<pubDate>Fri, 15 Aug 2008 00:31:35 +0000</pubDate>
<dc:creator>littlecornerofmyworld16</dc:creator>
<guid>http://littlecornerofmyworld16.wordpress.com/?p=682</guid>
<description><![CDATA[Watching: &#8216;Alice Doesn&#8217;t Live Here Anymore&#8217;
Reading: It baffles me that this has t]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Watching: <a href="http://www.amazon.com/Alice-Doesnt-Live-Here-Anymore/dp/B000286RO8/ref=sr_1_1?ie=UTF8&#38;s=dvd&#38;qid=1218760168&#38;sr=1-1" target="_blank">'Alice Doesn't Live Here Anymore'</a></p>
<p>Reading: <a href="http://medbuzz.wordpress.com/2008/08/14/serve-the-customer-dont-just-take-the-order/" target="_blank">It baffles me that this has to be taught to people</a></p>
<p>Thinking: Well, that was stressful!</p>
<p>How to Annoy Me: See that I am struggling with heavy bags and make no attempt to help me.</p>
<p>How to Charm Me: Dance with me in the back. Nothing makes me smile like dancing.</p>
<p>Quote of the Day: Dancing can reveal all the mystery that music conceals. - Charles Baudelaire</p>
<p>Random Quirk: I prefer to watch movies/tv with the subtitles on.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Charles Baudelaire : À celle qui est trop gaie]]></title>
<link>http://clipa.wordpress.com/?p=1308</link>
<pubDate>Wed, 13 Aug 2008 05:17:33 +0000</pubDate>
<dc:creator>Luminita</dc:creator>
<guid>http://clipa.wordpress.com/?p=1308</guid>
<description><![CDATA[Ta tête, ton geste, ton air
Sont beaux comme un beau paysage;
Le rire joue en ton visage
Comme un v]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Ta tête, ton geste, ton air<br />
Sont beaux comme un beau paysage;<br />
Le rire joue en ton visage<br />
Comme un vent frais dans un ciel clair.</p>
<p>Le passant chagrin que tu frôles<br />
Est ébloui par la santé<br />
Qui jaillit comme une clarté<br />
De tes bras et de tes épaules.</p>
<p>Les retentissantes couleurs<br />
Dont tu parsèmes tes toilettes<br />
Jettent dans l'esprit des poètes<br />
L'image d'un ballet de fleurs.</p>
<p>Ces robes folles sont l'emblème<br />
De ton esprit bariolé;<br />
Folle dont je suis affolé,<br />
Je te hais autant que je t'aime!</p>
<p>Quelquefois dans un beau jardin<br />
Où je traînais mon atonie,<br />
J'ai senti, comme une ironie,<br />
Le soleil déchirer mon sein,</p>
<p>Et le printemps et la verdure<br />
Ont tant humilié mon coeur,<br />
Que j'ai puni sur une fleur<br />
L'insolence de la Nature.</p>
<p>Ainsi je voudrais, une nuit,<br />
Quand l'heure des voluptés sonne,<br />
Vers les trésors de ta personne,<br />
Comme un lâche, ramper sans bruit,</p>
<p>Pour châtier ta chair joyeuse,<br />
Pour meurtrir ton sein pardonné,<br />
Et faire à ton flanc étonné<br />
Une blessure large et creuse,</p>
<p>Et, vertigineuse douceur!<br />
À travers ces lèvres nouvelles,<br />
Plus éclatantes et plus belles,<br />
T'infuser mon venin, ma soeur!</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[A filosofia enquanto crítica literária. O Baudelaire de Benjamin, e vice-versa]]></title>
<link>http://bartolote.wordpress.com/?p=593</link>
<pubDate>Sat, 09 Aug 2008 12:53:29 +0000</pubDate>
<dc:creator>Rebeca Bartolote</dc:creator>
<guid>http://bartolote.wordpress.com/?p=593</guid>
<description><![CDATA[
I. Crítica e reflexão românticas
 
 Há uma frase de Novalis que talvez seja a mais freqüenteme]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:13pt;font-family:TT1132O00;"><strong>I. Crítica e reflexão românticas</strong></span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Há uma frase de Novalis que talvez seja a mais freqüentemente convidada a participar dos textos de Walter Benjamin. Ela aparece em pelo menos quatro de seus trabalhos.</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">1 </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">A frase diz que “Toda obra de arte tem um Ideal </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">a <em>priori</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">– tem uma necessidade em si de estar </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">aí</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">’”</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. A sua recorrência é muito significativa, e nos arriscaríamos a dizer que ela poderia ser citada em praticamente qualquer dos ensaios benjaminianos. Sobretudo naqueles que fazem de uma obra de arte, em especial da literatura, tema privilegiado. Sua tese sobre a crítica de arte no primeiro romantismo pode nos dar pistas para saber por que a frase é importante. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Nesse livro, Walter Benjamin reúne, seleciona e às vezes quase modifica uma série de fragmentos de Friedrich Schlegel e Novalis, procurando dar forma a um assunto certamente importante entre os abordados por esses autores, mas não o único. Benjamin expõe o projeto de sua própria atitude de crítico por intermédio de sua leitura dos românticos. Certos postulados que Benjamin extrai da obra dos românticos podem nos ajudar a compreender o gesto filosófico desse pensador que posteriormente não escreveu nenhum tratado sobre a obra de arte em geral, mas apenas ensaios, longos ou curtos, sobre obras ou grupo de obras. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Em outro trecho de Novalis citado por Benjamin, lemos que “Recensão é complemento do livro. Alguns livros não precisam de recensão alguma, apenas de um anúncio; eles já contêm a recensão”</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. “Recensão” é o termo português, hoje em desuso, utilizado para traduzir o muito semelhante usado pelos românticos para designar, por exemplo, a famosa crítica de F. Schlegel sobre o romance </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">Wilhelm Meister</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, de Goethe. Naquela “recensão” Schlegel afirmava que “Felizmente ele [<em>o </em></span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">Meister</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">] é precisamente um destes livros que julgam a si mesmos”</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Esta afirmação contém um princípio. Crítica vem do grego<em> </em></span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">krínein</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, que significa isolar, separar, destacar o particular.</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">2 </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">Para os românticos de Iena, só merece ser criticado aquilo que já contém, em sua própria particularidade, um “germe crítico”. Em outros termos, livros como o </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>Meister</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">de Goethe já sabem identificar a si próprios, já possuem uma clara noção da necessidade de estarem “aí”, de seu “ideal </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">a</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">priori</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">”, de sua diferença para com outras obras. Aparentemente, então, nada mais simples que o trabalho da crítica. Uma determinada frase da tese benjaminiana, caso citada isoladamente, parece confirmar essa pretensa simplicidade: “A crítica é, então, diante da obra de arte, o mesmo que a observação é diante do objeto natural”</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">*</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Mas o que é observar? O sentido dessa ação é desenvolvido no contexto da teoria romântica do conhecimento. Afinal, diz Benjamin, para a crítica “valem todas aquelas leis que existem no geral para todo conhecimento de objeto”</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">*</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Que leis são essas? Um fragmento de Novalis diz algo sobre observar um objeto natural: “Em todos os predicados nos quais nós vemos o fóssil, ele nos vê”. Ao comentar esse fragmento, Benjamin diz: “Podese compreender adequadamente esta atenção sobre o observador apenas como um sintoma da capacidade das coisas de verem a si mesmas”</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">.</span></p>
<p class="MsoNormal"><!--more--></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"><span> </span>Mas o “fóssil” “nos vê” porque, de certo modo, vê a si mesmo. O nosso olhar sobre ele retoma este auto-conhecimento em germe no próprio fóssil. Mais que medir essas afirmações com as réguas do bom senso, devemos aproveitar o que têm de mais proveitoso. Uma coisa, diz Benjamin, nada mais é que “uma forma inferior entre as infinitas formas do si mesmo [...] Novalis não se cansou de afirmar esta dependência de todo conhecimento objetal com relação a um auto-conhecimento do objeto”</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">*</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Muitas trilhas se abrem aqui. Para nós, todavia, o importante está em uma das conseqüências desse modelo de conhecimento, e que vem a ser justamente a idéia de que a reflexão, iniciada em uma coisa, natural ou não, pode ser retomada para além dela, que o ver a si mesma de uma coisa pode se dar com mais intensidade quando re-apropriada pelo ver a si mesma de outra, que o emissor do brilho não é o mais apto para perceber seu próprio reflexo com nitidez. Como a reflexão de uma coisa continua na outra, a realidade pode ser vista como uma rede de reflexões que se potenciam infinitamente. Isso evidencia, ao menos, que não é fácil recobrir a noção romântica de reflexão com a de pensamento representativo, pois no modelo cartesiano do pensamento que pensa a si mesmo, ou do Eu fichteano, movimentos fechados na dinâmica de auto-espelhamento, reside o primeiro grande ponto de discordância dos românticos com o pensamento moderno de sua época. Podemos tentar usar a própria noção de crítica como um esclarecimento parcial disso.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"><span> </span>“Na medida em que a crítica é conhecimento da obra de arte, ela é o autoconhecimento desta”</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">*</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, diz Benjamin. Se a crítica é “observação” da </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>si-mesmidade</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">da obra, ela não é nunca a relação de um sujeito que observa desde um “fora” qualquer o que se encontra pronto “dentro” do objeto artístico. O movimento, para ser reflexivo no sentido romântico, precisa ter direção inversa. A obra de arte revela, através da crítica, sua vocação para ser retomada e continuada para além de si mesma. “Para os românticos”, diz Benjamin, “a crítica é muito menos o julgamento de uma obra do que o método de seu acabamento”</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Essa noção de acabamento deve ser perpassada pela de intensificação. Não se trata de acrescentar algumas peças que teriam faltado, mas sim de retomar, em outro registro, o discurso da obra sobre si mesma.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"><span> </span>Uma objeção recorrente do nosso comum senso ao discurso crítico residiria justamente na constatação de que uma crítica é algo fundamentalmente diferente de um romance, por exemplo. Criticar uma poesia seria, então, algo como fazer mímica a respeito de uma música, ou dançar a propósito de um quadro. Essa concepção entende a obra como um texto original, e a crítica como uma derivação não essencial e arbitrária. A posição defendida por Benjamin em seu livro sobre Schlegel não vê na heterogeneidade formal entre crítica e texto poético uma objeção. Ao contrário. Nos termos de Schlegel, toda crítica, mesmo heterogênea, deve ser “poética”. “Essa crítica poética [...] exporá novamente a exposição, desejará formar ainda uma vez o já formado [...], irá completar a obra, rejuvenescê-la, configurá-la novamente”</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Esta reconfiguração deve ser, do ponto de vista da si-mesmidade da obra, na condição de autoconhecimento dela, uma intensificação ou potenciação. A crítica legítima só acontece quando aquilo que a obra já consegue formular sobre si mesma é amplificado e desdobrado. Nessa transposição, perde-se justo aquilo que, em sua configuração original, constitui o </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>irrepetível</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">da obra, a sua forma singular, aquela seqüência de palavras que – por exemplo, em </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>As flores do mal</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">– está sempre ali, intacta, pronta para ser repetida como num ritual, por um novo leitor que se apresente. O paradoxo reside no fato de que a si-mesmidade<span> </span>da obra está menos em afirmações de caráter teórico nela contidas que no caráter único da sua forma. A escolha da palavra certa, aquela que depois se mostra insubstituível, já <em>é </em></span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">crítica</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"><span> </span>A possibilidade da crítica, todavia, apóia-se em uma característica da obra de arte: justo por apresentar uma identidade tão marcante, ela é um artefato que faz o seu observador </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">falar</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Mais que qualquer coisa, a obra de arte contém uma provocação à sua auto-superação e continuação no discurso de quem a observa. Por isso, talvez ela seja a mais fértil determinação que a reflexão é capaz de assumir. Em outros termos, o que distingue maximamente a obra de arte é o fato de que ela, apesar ou justamente por sua rigidez e precisão formal (aquilo que tanto a individualiza, a ponto de, por si mesmo, constituir uma espécie de consciência de si), necessita e fomenta sua própria destruição e renascimento através da crítica. Toda grande obra quer transcender a si mesma, deseja abrir mão de sua tão necessária autolimitação formal, e continuar sua reflexão alhures. No processo instaurado pela obra de arte, a reflexão está em seu elemento. A obra de arte, portanto, é o </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">Reflexionsmedium</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, o “medium-de-reflexão” por excelência. E a obra continuará sendo o foco da reflexão, mesmo depois do trabalho crítico, pois este não extrai dela nenhum segredo, nada semelhante a um referente privilegiado que se escondesse por trás da forma e que, uma vez descoberto, a deixaria reduzida à condição de uma casca vazia. Ao contrário, a obra, juntamente com suas críticas, constelase como um medium-de-reflexão cada vez mais forte. A obra passa a ser também suas leituras, as quais suscitam e intensificando jogo iniciado por ela mesma.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:13pt;font-family:TT1132O00;"><strong>II. A reflexão da mercadoria</strong></span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"><span> </span>É afinado com essa idéia que, por exemplo, o crítico João Alexandre Barbosa afirma, no texto de orelha da tradução brasileira de </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">Charles Baudelaire. Um lírico no auge do capitalismo</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, que “somente um hipotético e ingênuo leitor de Baudelaire [...] poderia afirmar que aquilo que ele diz de Baudelaire não é aquilo que ele leu de Walter Benjamin em Baudelaire”, pois “ler Baudelaire é necessariamente ler a leitura que se fez de Baudelaire e, por isso, é ler Benjamin”</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">3</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> “A Paris do Segundo Império em Baudelaire”, primeiro dos ensaios benjaminianos dedicados ao poeta durante os anos 1930, é certamente um dos textos mais atípicos da literatura dita filosófica. Benjamin não apenas procura, em largos traços, realizar o ideal de crítica exposto na tese sobre os românticos, como constrói seu próprio texto como uma espécie de alegoria da estrutura da reflexão. Desde as primeiras linhas do ensaio, somos apresentados a uma série de figuras. Algumas são indivíduos históricos, outras, a maioria, tipos. O primeiro a surgir é o tipo do conspirador. “Rememorar a fisionomia [</span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">Physionomie</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">] de Baudelaire”, diz Benjamin, “significa falar da semelhança que ele exibe com esse tipo político”</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. A figura do conspirador, com a qual Baudelaire tem algo em comum, mas com a qual não se identifica de todo, não chega a ser fixada em uma imagem estática, pois logo em seguida temos diante dos olhos o seu desdobramento na figura do provocador, e depois na do delator, em seguida na de Blanqui, e, sem que nos demos conta, estamos às voltas com a figura do trapeiro, o coletor seletivo do lixo urbano. Até o fim do ensaio, não deixarão de surgir figuras como essas, apresentadas por descrições e também textos de época, compondo uma espécie de painel cinético que produz no leitor a sensação algo inebriante e contundente de estar diante do desfile de uma multidão compacta e variada. Todos são apresentados pelo texto como semelhantes a Baudelaire, mas apenas por um brevíssimo instante. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Durante a leitura, não temos tempo de nos acostumarmos aos traços de algum tipo ou indivíduo histórico que ajudem a recompor a “fisionomia” do poeta, pois os próprios textos da época que Benjamin cita para caracterizá-lo já remetem a uma outra figura. No espaço desse painel, encontramos um número relativamente pequeno de estrofes de poemas de </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">As flores do</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">mal</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, que surgem aqui e ali, sem que seja delimitado para elas um espaço hierarquicamente superior em relação a outros textos citados. Uma estrofe de soneto pode surgir logo após o trecho de um relato do “chefe de seção na central de polícia”</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Em uma leitura apressada, poder-se-ia dizer que Benjamin tentava então, nesse painel, “recriar” a época em que Baudelaire viveu, e que, ao fazê-lo, procurava então “explicar” a obra do poeta, enquadrando-a em um esquema de causa e efeito do tipo “tal sociedade, tal poeta”. Em outros termos, Benjamin estaria recriando o contexto histórico que teria originado tais textos. As fontes históricas, em sua riqueza e profusão, desvelariam o referente primeiro, que estaria na base da criação poética, a qual, com isso, estaria decifrada. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Uma dessas figuras urbanas da Paris de meados do século XIX deve ser aqui retomada, a fim de mostrar que a hipótese acima nos faz passar bastante longe da intenção do ensaio benjaminiano. Trata-se da famosa figura do </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">flâneur</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, cujas nuanças ocupam a maior parcela do ensaio. Esse nome identifica um tipo, ou antes, uma prática que esteve em moda no século XIX, a de flanar pelas ruas, testemunhando o fascínio exercido por uma nova experiência: a de poder passear anônimo na multidão e olhar para tudo e para todos com minuciosa curiosidade. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Não se trata, porém, de identificar o indivíduo Charles Baudelaire com a figura histórica do andarilho urbano, pois desse modo estaríamos apenas repetindo o esquema referencial. O ensaio não cansa de negar essa identificação, ao mesmo tempo em que insiste nas várias nuanças da figura desse andarilho observador. O </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>flâneur</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">é uma das faces que o poeta, </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">na leitura de</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">Benjamin</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, assume provisoriamente. Para utilizarmos aqui um termo caro a Schlegel e Novalis, a estrutura desse personagem chamado Baudelaire é </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">irônica</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Mas devemos olhar com particular atenção para a figura do andarilho porque, até certo ponto, sua prática é descrita, em primeiro lugar pelo próprio Baudelaire, em termos que podem ser aparentados a uma dinâmica que terminará se revelando reflexiva. Um poema em prosa de Baudelaire intitulado </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">As multidões</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, e parcialmente citado no ensaio, diz que “O poeta goza o inigualável privilégio de poder ser, conforme queira, ele mesmo ou qualquer outro. Como almas errantes que buscam um corpo, penetra, quando lhe apraz, a personagem de qualquer um. Para o poeta, tudo está aberto e disponível; se alguns espaços lhe parecem fechados, é porque aos seus olhos não valem a pena serem inspecionados”</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">*</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Caso levemos a sério essa possibilidade afirmada com tanto entusiasmo pelo texto do poema, voltamos ao início do ensaio benjaminiano e, em sua releitura, surpreendemos a figura do poeta adentrando como um </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>flâneur</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">o “personagem” do conspirador, do </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">dandy</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, do trapeiro, do folhetinista. Baudelaire exibiria traços dessas figuras porque teriam lhe parecido interessantes de serem inspecionadas, porque, talvez, mimetizando-as, conseguiria retomar e potenciar o processo de auto-reflexão nelas em curso. E essas figuras, e não outras, interessam-no porque algo na reflexão delas possibilitaria a realização da reflexão dele próprio, Baudelaire. Talvez. Mas devemos lembrar que não é o texto de Baudelaire que realiza efetivamente essas incursões pelas “almas” dos passantes, e sim o texto benjaminiano. É no discurso de seu crítico que Baudelaire se torna mais que nunca um poeta que precisa experimentar certos “personagens”, a fim de conhecer as nuanças de sua própria </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>persona</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">poética. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Dito de outro modo, é no ensaio “A Paris do Segundo Império”, de Walter Benjamin, que o caráter reflexivo da atitude do </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>flâneur</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">é usado e potenciado. Em última instância, o ensaio faz com que o leitor experimente reflexivamente essa atitude. De um lado, somos levados, como leitores, a adotar a perspectiva cinética do </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">flâneur</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">; do outro, as figuras que vemos nas ruas do ensaio são diversos personagens provisórios assumidos pela figura móvel de Baudelaire. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Voltemos ao trabalho sobre o romantismo e citemos uma longa passagem, que se inicia com mais um trecho de Novalis: “o olho vê apenas olhos – assim também o entendimento apenas entendimento, a alma, almas, a razão, razão, o espírito, espíritos etc. [...]”. Benjamin comenta o fragmento, dizendo: “Apesar disso, a realidade não forma um agregado de mônadas fechadas em si que não podem ter nenhuma relação real umas com as outras. Muito pelo contrário, todas as unidades no real [...] são apenas relativas. Elas estão tão pouco fechadas nelas mesmas e privadas de ligação que, antes, podem, via intensificação de sua reflexão [...], incorporar mais e mais ao próprio autoconhecimento outras essências, outros centros de reflexão”</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">*</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Baudelaire, no ensaio de maturidade de Walter Benjamin, é o nome de um “centro-de-reflexão”. Os fenômenos da vida cotidiana da Paris do século XIX, seus personagens até certo ponto marginais, como o </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">flâneur</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, são incorporados como núcleos de reflexão em que, por sua vez, a reflexão do poeta Baudelaire, uma espécie de personagem reflexivo do ensaio benjaminiano, se fortalece. Essa parece ter sido a aposta do pensador: ao privilegiar a figura do<em> </em></span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">flâneur</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, ele não reforça uma tese biográfica a respeito do indivíduo autor de </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">As flores</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">do mal</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, mas consegue trazer para dentro de seu texto crítico uma alegoria da própria reflexão, com a vantagem adicional de se tratar da única figura histórica capaz de transitar entre todos os fenômenos da capital do século XIX. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Nenhum dos fenômenos urbanos perfilados por Benjamin, exceto a mercadoria, possui maior mobilidade que o andarilho. Esta, na verdade, é a razão de ser das ruas e passagens pelas quais transita o </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">flâneur</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Tem neste o seu potenciador natural. Se a mercadoria tivesse alma, seria uma alma de </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">flâneur</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Esse talvez seja o principal ponto de coesão do ensaio, e é aí que se conecta a reflexão em germe na obra de Baudelaire com a que Walter Benjamin tentava desenvolver nos anos 1930. Esta famosa frase do ensaio serve de umbral para a longa seção dedicada ao andarilho: “Baudelaire sabia como se situava, em verdade, o literato: como </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>flâneur</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">ele se dirige à feira; pensa que é para olhar, mas, na verdade, já é para procurar um comprador”</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Ao olhar, penetra na alma de qualquer um, realizando o que Baudelaire, no poema “As multidões”, denomina “santa prostituição da alma” e, mais adiante, a “ebriedade religiosa da cidade grande”. “A ebriedade a que se entrega o </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">flâneur</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">”, diz Benjamin, “é a da mercadoria em torno da qual brame a corrente dos fregueses”</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">*</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Enquanto simples passeador, o </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>flâneur</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">realiza uma mobilidade meramente física. Uma vez, contudo, que seu comportamento está profundamente afinado com a vocação da mercadoria para entrar na alma dos passantes, ele realiza uma conexão decisiva com o espírito da cidade moderna. A mercadoria moderna, com seu valor de troca que ignora qualquer particularidade do eventual comprador, adequa-se a qualquer um que possa efetuar sua retirada das vitrines. Enquanto está situada atrás dos vidros, diz a cada um que passa que foi feita para ele. Parafraseando Novalis, através de todos os atributos que observamos na mercadoria, ela nos vê. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Na leitura intersemiótica que Benjamin faz de Paris, a mercadoria é a verdadeira rainha da circulação. Os habitantes da cidade carregam sua liteira para todos os lados, seja como trabalhadores, seja como consumidores, e mesmo quando se pretendem simples observadores. Mas a mercadoria é muda. Aquele que faz da observação ambulante uma arte, o </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">flâneur</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, revela-se, no ensaio benjaminiano, destinado a desdobrar a reflexão da mercadoria. Como um virtuose do conhecimento reflexivo tal qual descrito pelos românticos, o </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>flâneur</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">realiza a perfeita identificação com o inanimado. Que seja com a mercadoria, e não com o “fóssil”</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">4 </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">do fragmento de Novalis, deve-se ao caráter essencialmente histórico dessa reflexão iniciada em Baudelaire e potenciada em Benjamin. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> Que o </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>flâneur</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">se descubra nesse destino histórico é algo que só acontece no texto de Walter Benjamin. No de Baudelaire, podemos ler que “o observador é um </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">príncipe </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">que, por toda a parte, passeia o seu incógnito”</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">*</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Já em um fragmento do capítulo “O flâneur” de </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">Projeto das passagens</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, Benjamin diz que “o <em>flâneur</em> é um observador do mercado. [...] ele é, no reino dos consumidores, o emissário do capitalista”</span><span style="font-size:6.5pt;font-family:TT1139O00;">*</span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">. Em outro fragmento, restam ainda menos vestígios do “príncipe” de que fala Baudelaire. Neste, lemos que “a empatia pela mercadoria é a empatia pelo próprio valor de troca. O </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">flâneur </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">é o virtuose dessa empatia. Leva a passeio o próprio conceito de venalidade. Assim como o grande magazine é seu derradeiro refúgio, assim sua última encarnação é o homem-sanduíche” . </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> A “empatia”, ou seja, viver o mesmo </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;"><em>pathos</em> </span><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">que a mercadoria”, aparenta uma série de tipos enfatizados por Benjamin em seu ensaio. O literato de aluguel que escrevia folhetins para serem publicados com a assinatura de grandes nomes, o “fisiologista” que compõe seus panoramas inofensivos para satisfazer a um mercado crescente de leitores interessados em conhecer o que hoje chamamos “tribos urbanas” e o passeador incógnito que se torna detetive particular são algumas entre tantas nuanças. Baudelaire fez dessa situação uma experiência poética, sua </span><em><span style="font-size:11pt;font-family:TT113CO00;">muse vénale</span></em><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;">, pois lhe pareceu que assim tocava no presente e no futuro da arte. Para potenciá-lo, Benjamin, em seu ensaio, faz o poeta assumir transitoriamente todos esses personagens marginais do mercado. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> O literato adentrando a era do valor de exibição da obra de arte pode assim olhar diversas vezes para si próprio. Essa é a principal razão para o ensaio sobre Baudelaire ser construído como um passeio povoado de personagens. Não se trata de um método que Benjamin pudesse aplicar a outras obras. A visita aos diversos personagens mercadológicos da Paris do século XIX, que tinham nos corredores de vitrines das Passagens o seu quartel-general, serve como desdobramento da reflexão de Baudelaire, mas não, por exemplo, da reflexão de Kafka ou de Proust, objetos de análise do pensador alemão em ensaios que encontraram outras estratégias para os seus desdobramentos críticos. A singularidade da obra de Baudelaire, a sua “necessidade de estar aí” foi ressaltada deste modo por Benjamin. É de fato muito difícil esquecer a leitura do crítico quando nos aproximamos, hoje, das páginas do poeta. E vice-versa: ao ler Benjamin, reconhecemos elementos dos autores que ele se dedicou a criticar. Não pretendemos ir mais longe. Tematizar a escrita reflexiva do primeiro ensaio sobre Baudelaire é um modo de compreender a insistência de Walter Benjamin na crítica de textos literários como caminho para intensificação de seu próprio pensamento e de, quem sabe, sugerir um modelo ético/poético para nossas próprias buscas.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:11pt;font-family:TT1136O00;"> </span></p>
<p><span style="font-size:5pt;font-family:TT1146O00;">1 </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">É citada pela primeira vez em 1915, no ensaio sobre “dois poemas de</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">Hölderlin”, depois em sua tese </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">O conceito de crítica de arte no romantismo alemão</span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">,</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">reaparecendo em seu ensaio sobre Dostoievski e no livro sobre o drama barroco</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">alemão.</span><br />
<span style="font-size:5pt;font-family:TT1146O00;">2 </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">Cf. Heidegger, Martin. </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">Qu’est-ce qu’une chose?</span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">. </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">Paris: Gallimard, 1987, p. 130.</span><br />
<span style="font-size:5pt;font-family:TT1146O00;">3 </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">A coletânea de ensaios intitulada </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">Charles Baudelaire: ein Lyriker im Zeitalter</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">des Hochkapitalismus </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">se encontra no volume I-2 das </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">Obras completas </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">(Gesammelte</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">Schrifiten), editadas por Rolf Tiedemann e Hermann Schweppenhäuser (Frankfurt:</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">Suhrkamp, 1997). A edição brasileira </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">Charles Baudelaire. Um lírico no auge do</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">capitalismo, </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">da Brasiliense, inclui, além dos três ensaios que fazem parte dessa</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">seção das obras completas, dois capítulos do livro inacabado denominado </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">Projeto</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">das passagens ou Trabalho das passagens </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">(</span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">Das Passagen Werk</span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">), denominados “O </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">flâneur</span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">”</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">e “Jogo e prostituição”, que citaremos, adiante, nesta tradução brasileira.</span><br />
<span style="font-size:5pt;font-family:TT1146O00;">4 </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">Em </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">Projeto das passagens</span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">, a noção de “fóssil” ganha nova conotação, que a</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">aproximará da conotação de mercadoria. Cf. Buck-Morss, Susan. </span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">Dialética do</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT114BO00;">olhar: Walter Benjamin e o Projeto das Passagens</span><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">. Belo Horizonte / Chapecó: Editora</span><br />
<span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;">UFMG / Editora Universitária Argos, 2002.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:8.5pt;font-family:TT1148O00;"> </span></p>
<p class="MsoNormal"><strong><span style="font-size:9pt;font-family:Tahoma;">Bernardo Barros Coelho de Oliveira</span></strong></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:9pt;font-family:Tahoma;">Bacharel em Português-Literaturas pela Universidade Federal do Riode Janeiro. Fez Mestrado e Doutorado em Filosofia, ambos no IFCS/UFRJ. É professor do Departamento de Filosofia da Universidade Federal do Espírito Santo e do corpo docente do Programa de Pós-Graduação em Letras da mesma instituição. Publicações mais recentes: “Percepção moderna e narrativa dos vestígios. Schlegel, Novalis, Poe e Kafka, um arquipélago benjaminiano” (Murta, Cláudia (org). Mito e arte. Filosofia e suas fronteiras. Vitória: Multiplicidades, 2004), “Leitura irônica do texto urbano. Apontamentos sobre uma frase de Walter Benjamin à luz de Poe e Auster” (Revista Ipotesi 14. Juiz de Fora: Editora UFJF, 2004).</span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:9pt;font-family:Tahoma;">E-mail: bbco@ebrnet.com.br</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Vite appese a un filo]]></title>
<link>http://squilibri2.wordpress.com/?p=453</link>
<pubDate>Sun, 03 Aug 2008 23:34:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>Stefania Mola</dc:creator>
<guid>http://squilibri2.wordpress.com/?p=453</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Sono venuta a prendere la sua anima&#8220;, annuncia la signora Åström svelando in anticipo]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="justify"><img src="http://img374.imageshack.us/img374/3425/burattad2.gif" border="0" alt="" hspace="5" width="200" height="150" align="right" />"<em>Sono venuta a prendere la sua anima</em>", annuncia la signora Åström svelando in anticipo – come da dietro le quinte – il <em>Settimo sigillo</em> e le maggiori opere del <a href="http://it.wikipedia.org/wiki/Ingmar_Bergman" target="_blank">Maestro</a>; e da quel momento la clessidra parte con il conto alla rovescia delle ultime ventiquattr'ore di vita concesse. Mentre la sabbia si accumula non si dovrebbe affatto liquidare con insofferenza e spallucce "l'evento che nessun altro può vivere al posto nostro", in completa e irrimediabile solitudine, quando si aggiunga l'assenza di una qualsiasi fede in grado di rendere più lieve l'atrocità... è pur sempre qualcosa che non si riesce a spiegare, che diamine!</p>
<p align="justify"><!--more-->"<em>Sì, certo, naturalmente.</em>..", è così che si dice, no? Eppure l'inquietudine porta a cercare con lo sguardo l'orologio più spesso del solito, e la paura fa ridere di ogni futile attività in cui ci si impegna per non pensarci illuminando di luce sinistra il palcoscenico sul quale gli attori si sbracciano, fatui e mediocri padroni della loro scena. È tutto così maledettamente [ir]reale da non permettere neppure quel tentativo estremo e ingannevole di decidere del proprio destino rimescolando i pezzi sulla scacchiera. Una partita che <a href="http://www.iperborea.com/web/libri/0041.htm" target="_blank">non si vince</a>.</p>
<p align="justify">Più applaudito risulta lo spettacolo di burattini allestito da Peter, attore dai molti ruoli e proprietario di un prezioso teatrino ottocentesco. Peter il puparo mette in scena <a href="http://squilibri2.wordpress.com/2007/04/13/ognuno/" target="_blank"><em>Jedermann</em></a> di Hofmannsthal, scelta infelice per lo stato d'animo di Jenny ma irrinunciabile: <em>Jedermann</em> uomo-burattino esposto ai capricci di un destino incomprensibile, insieme metafora e profezia, vita appesa a molti fili sapientemente manovrati da chi cerca con ogni mezzo di impadronirsi della sua anima.</p>
<p align="justify">Il giocattolo di Baudelaire e la sua morale, né più né meno: "<em>La maggior parte dei marmocchi vogliono soprattutto 'vedere l'anima', gli uni dopo qualche tempo di esercizio, gli altri 'subito'. È la più o meno rapida invasione di questo desiderio che determina la maggiore o minore longevità del balocco</em>. [...] <em>Il fanciullo gira, rigira il suo giocattolo, lo gratta, lo scuote, lo sbatte contro i muri, lo getta a terra. Di tanto in tanto gli fa ricominciare i suoi movimenti meccanici, talora in senso inverso. La vita meravigliosa si ferma</em> [...] <em>infine l'apre, è il più forte. Ma </em>dov'è l'anima<em>? Qui cominciano lo stordimento e la tristezza</em>".</p>
<p align="justify">Poche magie, in un simile contesto, sono così fragili eppure così durature come quella che si sprigiona da marionette e burattini, figli dell'istante solo in apparenza non incalzati dal tempo e dalle mode. Von Kleist ricorda quanto i danzatori abbiano da imparare da loro, toccati dalla grazia di non doversi piegare alla legge di gravità: "<em>Le marionette hanno bisogno del terreno, solo, come gli elfi, per 'sfiorarlo' e rianimare l'impeto delle membra col momentaneo arresto. Noi invece ne abbiamo bisogno per 'posare' su di esso, e sollevarci dallo sforzo della danza..</em>.".</p>
<p align="justify">Eppure, a ben guardare, anch'esse chiedono cure come chiunque affronti la sua parte calcando la scena. <em>The show must go on</em>. Persino le loro scarpe, con il tempo, sono da risuolare perché consunte dall'attrito <a href="http://www.marionettecolla.org/" target="_blank">con la vita</a>.</p>
<p align="center">"<em>Non esiste niente che si chiami ricominciare da capo. Non c'è altro che questo: proseguire per la propria strada com'è stabilito. È soltanto umiliante e avvilente cercare di sottrarsi al corso degli eventi</em>".</p>
<hr size="1" />
<p align="justify">Ingmar Bergman<br />
<a href="http://www.iperborea.com/web/libri/0161.htm" target="_blank"><em>Il giorno finisce presto</em></a><br />
Iperborea, Milano 2008</p>
<p align="justify">Rilke, Baudelaire, Kleist<br />
<a href="http://www.passiglieditori.it/bambole-giocattoli-marionette" target="_blank"><em>Bambole, giocattoli e marionette</em></a><br />
Passigli, Firenze 1999</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Poe e l'America]]></title>
<link>http://tsalal.wordpress.com/?p=7</link>
<pubDate>Thu, 31 Jul 2008 09:55:17 +0000</pubDate>
<dc:creator>follelfo</dc:creator>
<guid>http://tsalal.wordpress.com/?p=7</guid>
<description><![CDATA[Da tutti i documenti che ho letto è risultata per me la convinzione che gli Stati Uniti, - nient]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Da tutti i documenti che ho letto è risultata per me la convinzione che gli Stati Uniti, - nient'altro che una grande barbarie illuminata dal gas, - non furono per Poe nient'altro che una vasta prigione che egli percorreva con febbrile agitazione di un essere fatto per respirare in un mondo più puro, e che la sua vita interiore, spirituale, di poeta o anche di ubriaco, non fosse che uno sforzo perpetuo per sfuggire all'influsso di quell'atmosfera ostile.</p>
<p>Dittatura spietata quella dell'opinione pubblica nelle società democratiche; [...] Si direbbe che dall'amore empio della libertà sia nata una nuova tirannia, la tirannia delle bestie o zoocrazia, che nella sua feroce insensibilità rassomiglia all'idolo di Jaggernaut.</p>
<p>un biografo ci dirà gravemente, - è bene intenzionato, il brav'uomo, - che Poe, se avesse voluto regolarizzare il suo genio e applicare le sue facoltà creatrici in un modo più appropriato al terreno americano, avrebbe potuto diventare un autore di cassetta, a <em>money making author; </em>- un altro - un cinico, ingenuo, questo, - che per quanto fosse bello il genio di Poe, sarebbe stato meglio per lui avere solo talento, poiché il talento si sconta sempre più facilmente rispetto al genio.</p>
<p>[...]</p>
<p>Ripeto: in me si è installata la persuasione che Edgar Poe e la sua patria non erano allo stesso livello. Gli Stati Uniti sono un paese gigantesco e bambino, naturalmente geloso del vecchio continente. Fiero del suo sviluppo materiale, anormale e quasi mostruoso, questo nuovo venuto nella storia ha una fede ingenua nell'onnipotenza dell'industria; ed è convinto, come alcuni infelici tra noi, che finirà con mangiarsi il Diavolo. Il tempo e il denaro hanno laggiù un così grande valore! L'attività materiale, esagerata fino alle proporzioni di una mania nazionale, lascia negli spiriti ben poco spazio per le cose che non sono di questa terra.</p>
<p>BAUDELAIRE CHARLES; <em>Edgar Poe, sa vie et ses ouvres</em>, 1856, Paris</p>
<p>Traduzione di Sergio Montesano</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[L'uomo Edgar Allan Poe. #1]]></title>
<link>http://tsalal.wordpress.com/?p=3</link>
<pubDate>Wed, 30 Jul 2008 16:37:49 +0000</pubDate>
<dc:creator>follelfo</dc:creator>
<guid>http://tsalal.wordpress.com/?p=3</guid>
<description><![CDATA[Se discutete con un americano, e gli parlate di Poe, egli ammetterà il suo genio; persino volentier]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Se discutete con un americano, e gli parlate di Poe, egli ammetterà il suo genio; persino volentieri, e forse ne sarà fiero, ma finirà col dirvi con un tono di superiorità: ma io, io sono un uomo positivo; poi con un'arietta sardonica, vi parlerà di questi grandi spiriti che non sanno conservare nulla; vi parlerà della vita trasandata di Poe, del suo fiato da alcolizzato che avrebbe preso fuoco alla fiammella di una candela, delle sue abitudini vagabonde; vi dirà che era un essere erratico, un pianeta uscito fuori dall'orbit, che rotolava senza tregua da New York a Filadelfia, da Boston a Baltimora a Richmond.</p>
<p>[...]</p>
<p>Molti da noi ignorano la morte di Edgar Poe, molti altri hanno creduto che fosse un giovane gentleman ricco che scriveva poco, che produceva le sue bizzarre e terribili creazioni tra gli agi più ameni, e che non conobbe la vita letteraria che attraverso rari ed eclatanti successi. La realtà fu il contrario.</p>
<p>[...]</p>
<p>Il padre di Edgar ricevette un'educazione signorile. Innamoratosi violentemente di una giovane e bella attrice, fuggì con lei e la sposò. Per unire più intimamente il suo destino a quello di lei, volle anche calcare le scene. Me né l'uno né l'altra avevano il genio del mestiere, e vivevano in modo triste e precario. La giovane donna, ancora, se la cavava con la bellezza, e il pubblico sopportava la sua mediocre recitazione. In una delle lore tournées essi toccarono Richmond e fu là che entrambi morirono, a poche settimane di distanza l'uno dall'altra, entrambi per la medesima causa: la fame, l'indigenza, la miseria.</p>
<p>Essi abbandonavano così al caso, senza pane, senza tetti, senza amici, un povero piccolo sventurato che, d'altronde, la natura aveva dotato in modo incantevole. Un ricco negoziante della città, il signor Allan, fu mosso a pietà. Si entusiasmò per quel grazioso bimbetto e lo adottò.</p>
<p>BAUDELAIRE CHARLES; <em>Edgar Allan Poe, sa vie et ses ouvrages</em>, 1852, Paris</p>
<p>traduzione di Giuseppe Montesano</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Childhood = Genius]]></title>
<link>http://whennightfalls.wordpress.com/?p=27</link>
<pubDate>Tue, 22 Jul 2008 02:22:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>whennightfalls</dc:creator>
<guid>http://whennightfalls.wordpress.com/?p=27</guid>
<description><![CDATA[Genius is no more than childhood recaptured at will, childhood equipped now with man&#8217;s physica]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<blockquote><p>Genius is no more than childhood recaptured at will, childhood equipped now with man's physical means to express itself, and with the analytical mind that enables it to bring order into the sum of experience, involuntarily amassed.<br />
<em>Charles Baudelaire (1821-1867), French poet<br />
</em></p></blockquote>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Contern 2008 - a short look back]]></title>
<link>http://graphicworlds.wordpress.com/?p=88</link>
<pubDate>Mon, 21 Jul 2008 21:00:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>cnspiracy</dc:creator>
<guid>http://graphicworlds.wordpress.com/?p=88</guid>
<description><![CDATA[So yesterday I visited the Luxembourgian comic festival and came back with a bag of new graphic nove]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span lang="EN-US">So yesterday I visited the Luxembourgian comic festival and came back with a bag of new graphic novels and comics to read and review. Initially I had also planned to do a short interview with <a href="http://scoundreldaze.deviantart.com/">ND!</a>, the artist behind “<a href="http://scoundreldaze.deviantart.com/art/DLR-volume-2-cover-60441600">De leschte Ritter</a>”, but I think I will postpone this to a later date, when the page has had a lot more clicks. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span lang="EN-US">Like every year, most retailers had a lot more “</span><span lang="FR">Bande Dessinées</span><span lang="EN-US">” than normal comic books on display, but for once this was actually a good thing. I found a collector’s edition of <a href="http://lambiek.net/artists/c/croci_pascal.htm">Pascal Croci</a>’s <em>Le ditpyque Dracula</em>. It contains both volumes of his Dracula saga called <em><span><a href="http://www.amazon.fr/Dracula-prince-valaque-Vlad-Tepes/dp/2848100842/ref=sr_1_14?ie=UTF8&#38;s=books&#38;qid=1216678376&#38;sr=8-14">Dracula : Le prince valaque Vlad Tepes</a></span></em><strong> </strong><span>and<strong> </strong><em><a href="http://www.amazon.fr/Dracula-mythe-racont%C3%A9-Bram-Stocker/dp/2848101288/ref=sr_1_1?ie=UTF8&#38;s=books&#38;qid=1216678376&#38;sr=8-1">Dracula : Le mythe raconté par Bram Stoker</a></em></span>. The other French book I got was <em><span><a href="http://www.amazon.fr/Chute-Maison-Usher-Edgar-Allan-Poe/dp/2848101423/ref=sr_1_3?ie=UTF8&#38;s=books&#38;qid=1216680477&#38;sr=1-3">La Chute de la Maison Usher</a></span></em><span> by Nicolas Guillaume, a graphic novel about Edgar Allan Poe’s “The Fall of the House of Usher”, using the official tradition by Charles Baudelaire. Comic wise I got the first two paperbacks of <a href="http://www.dccomics.com/graphic_novels/?gn=5272">DMZ</a>, the two paperback edition of <a href="http://www.dccomics.com/dcu/graphic_novels/?gn=2339">Batman: Hush</a> and the three book edition of <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Sin_City_yarns#Hell_and_Back_.28A_Sin_City_Love_Story.29">Sin City: Hell and Back</a>. Most of these will be reviewed here, as soon as I get around to reading them.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span lang="EN-US">Except for the getting soaked by the surprise rainfall, it was a really successful festival in my opinion. Most artist stands where overrun by eager fans, who were hoping for a dedication or an autograph and from my point of view it seemed like this year, there were more visitors than usual. After the festival we thought it might be a good idea to round of this day of comics with a viewing of the Incredible Hulk (which finally came out here last week). More about this tomorrow, right here!</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La hora del plagio]]></title>
<link>http://minervaoatenea.wordpress.com/?p=51</link>
<pubDate>Sun, 06 Jul 2008 11:11:44 +0000</pubDate>
<dc:creator>minervaoatenea</dc:creator>
<guid>http://minervaoatenea.wordpress.com/?p=51</guid>
<description><![CDATA[En mi blog principal, cuando también era personal, osease http://minervaoatenea.blogspot.com, tení]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>En mi blog principal, cuando también era personal, osease<a href="http://minervaoatenea.blogspot.com" target="_blank"> http://minervaoatenea.blogspot.com</a>, tenía yo una bonita sección titulada primero como "cita", pero como se confundía con otro tipo de citas, lo cambié por el de "la hora del plagio".</p>
<p>Que es precisamente eso, pequeños fragmentos de libros que ya leí, o bien de esos que tengo de cabecera cada que estoy metida en una duda existencial bien cabrona,  o también cuando hay momentos de transición en mi vida. Como ahora.</p>
<p>La poesía, aunque no soy muy afecta a ella, siempre, siempre tiene la respuesta en esos momentos de...mmm a la chingada, en todo momento, la neta, aunque si, cada que leo algo de poesía automáticamente me meto en pedos existenciales.</p>
<p>Escritores "Malditos", son lo mio me cae. Esta vez, ignauguro la hora del plagiio con <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Charles_Baudelaire" target="_blank">Charles Baudelai</a><a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Charles_Baudelaire" target="_blank">re</a>, que neta, me cae a toda madre, aunque el cabrón lleve más años muerto que yo viva.</p>
<p>Ahi les va.</p>
<p style="text-align:center;">UN VIAJE A CYTERES</p>
<p>Mi corazón, albatros, se mecía en la altura,</p>
<p>y en torno del cordaje libremente volabaM</p>
<p>bajo un cielo sin nubes el navío avanzaba</p>
<p>como ángel embriagado de sol y de hermosura.</p>
<p>"¿Qué isla es ésta,  tan negra y triste'! Y la respuesta:</p>
<p>"Es Cyteres, país famoso en las canciones,</p>
<p>El dorado ideal de viejos solterones.</p>
<p>Ved que, a paesar de todo, es pobre tierra ésta"</p>
<p>¡Isla de las secretas fiestas del corazón"</p>
<p>De la Venus antigua el recuerdo adorado</p>
<p>deja sobre sus mares un aire perfumado</p>
<p>y en el alma una lánguida caricia de pasión.</p>
<p>¡Isla de verdes mirtos y de fragantes cosas,</p>
<p>la siempre apetecida, la siempre venerada,</p>
<p>donde el suspir de la criatura enamorada</p>
<p>se alza como incienso sobre un jardín de rosas,</p>
<p>o ese cálido arrullo de palomas toracaces!</p>
<p>Cygeres era sólo utierra pelada y fría</p>
<p>un destierro lamado por campiñas feraces.</p>
<p>¡Y, sin embargo, un algo singular allí había!</p>
<p>Aquello no era un templo con sombreadas laderas,</p>
<p>cuya sacerdotisa, amorosa de flores,</p>
<p>iba, el cuerpo abrasado de secretos ardores,</p>
<p>entreabriendo su túnica a las brisas ligeras.</p>
<p>Mas, he aquí que ya puesto a la costa del bauprés</p>
<p>por asustar las aves con nuestras velas blancas,</p>
<p>un patíbulo vimos apoyado en tres zancas</p>
<p>destacarse en el cielo, negro como un ciprés</p>
<p>Las aves de rapiña, bajando de la cumbre,</p>
<p>destrozaban con rabia un cuerpo ya maduro,</p>
<p>y cada una hundía, feroz, su pico impuro</p>
<p>en todas las piltrafas de aquella podredmbre.</p>
<p>Los ojos, agujeros; el vientre, desfondado,</p>
<p>dejaba por los muslos rodar los intestinos,</p>
<p>y tal era la saña de aquellos asesinos</p>
<p>que, picando, lo habían limpiamente castrado.</p>
<p>A los pies, alargando hacicos anhelantes,</p>
<p>un tropel de encelados cuadrúpedos rondaba;</p>
<p>una fiera más grande en medio se agitaba</p>
<p>lo mismo que un verdugo entre sus ayudantes.</p>
<p>¡Oh mortal de Cyteres, hijo de un cielo hermoso,</p>
<p>qué silenciosamente sufrías los insultos</p>
<p>como en una expiación de tus infames cultos</p>
<p>por la cual te negaban de la tumba el reposo!</p>
<p>¡Oh rídiculo ahorcado, tu dolor es el mío!</p>
<p>Yo sentí al contemplar tus despojos pendientes</p>
<p>que la náusea quería suir hasta mis dientes,</p>
<p>con los viejos dolores, la hiel ya es un río.</p>
<p>Ante ti, pobre diablo, grato es recordar,</p>
<p>sentí los picotazaos, las mandíbulas fieras</p>
<p>de los cuervos terribles y las negras panteras</p>
<p>que antaño se gozaban mi carne en triturar.</p>
<p>El cielo era precioso; la mar estaba en calmaM</p>
<p>para mí todo era ya sombrío y contrario;</p>
<p>¡ayQ, creía sentir, como en negro sudario,</p>
<p>en esta alegoría amortajada el alma.</p>
<p>¡Oh Venus! En tu isla yo no encontré en mi viaje</p>
<p>más que una horca simbólica que mi imagen fingía.</p>
<p>¡Ah, señor, dame siempre el valor, el corjaje</p>
<p>de mirarme por dentro sin asco  cada día!</p>
<p style="text-align:right;">Charles Baudelaire</p>
<p style="text-align:right;">Las Flores del Mal</p>
<p>Hermoso ¿a poco no? Bueno, solo para mentes tan perturbadas como la mía, jajaja. Este es mi ultimo Dormingo libre ¡A HUEVO! Y na'mas por eso. Dormingo: ME CAGAS CABRÓN.</p>
<p>¡Ah, cuánto amor hay en este post!</p>
<p><a href="http://minervaoatenea.files.wordpress.com/2008/07/sl370500.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-52" src="http://minervaoatenea.wordpress.com/files/2008/07/sl370500.jpg?w=300" alt="" width="300" height="225" /></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Tourism and Typology]]></title>
<link>http://traxus4420.wordpress.com/?p=143</link>
<pubDate>Sat, 21 Jun 2008 06:27:40 +0000</pubDate>
<dc:creator>traxus4420</dc:creator>
<guid>http://traxus4420.wordpress.com/?p=143</guid>
<description><![CDATA[What follows is inspired by posts here and here.
Everyone knows that tourism is the world&#8217;s si]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>What follows is inspired by posts <a href="http://allabouteve.awedge.net/?p=596">here </a>and <a href="http://limitedinc.blogspot.com/2008/06/adventurer.html">here</a>.</p>
<p>Everyone knows that tourism is the world's single largest '<a href="http://www.cultuzz.com/content/view/149/">industry</a>.' But, as in pornography, it's rare to see much group awareness or consciousness-raising on the part of the customers, who as in the rest of the service industry are also products. Only <a href="http://www.vagablogging.net/03-06/paul-fussells-famous-rant-on-the-hypocrisy-of-antitourists.html">criticism</a>, endless, moralizing criticism, the polling and profiling carried out by the industry itself, and sociological studies, which could be even more useful for travel organizations if they weren't so pointedly academic. Tourism is primarily a social relation, mediated by the market economy. The tourist industry's function is to profitably organize human activity, whether worker or consumer. There is such a thing as 'tourist rights,' but no one marches for them. And why should they? They'd just look like a bunch of fucking tourists.</p>
<p>The subjectivity of the tourist has already been understood, though (and this would excite any tourist) under different names which have perhaps not yet been compiled in a satisfactory way. Today its essence can be summed up pretty easily. One feels a certain nostalgia for objects, coupled with a strange identification.</p>
<p><a href="http://traxus4420.files.wordpress.com/2008/06/dsc064501.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-145" src="http://traxus4420.wordpress.com/files/2008/06/dsc064501.jpg" alt="" width="448" height="336" /></a></p>
<blockquote><p>"It is the gaze of the flaneur, whose way of life conceals behind a beneficent mirage the anxiety of the future inhabitants of our metropolises. The flaneur seeks refuge in the crowd. The crowd is the veil through which the familiar city is transformed for the flaneur into phantasmagoria. This phantasmagoria, in which the city appears now as a landscape, now as a room, seems later to have inspired the decor of department stores, which thus put the flanerie to work for profit. In any case, department stores are the last precincts of flanerie." (Walter Benjamin, <em>Paris Expose 1939</em>)</p></blockquote>
<p><img src="/DOCUME~1/Ryan/LOCALS~1/Temp/moz-screenshot-1.jpg" alt="" /></p>
<p>The 'phantasmagoria' Benjamin is talking about here in relation to Baudelaire's flaneur, the perambulating urban bourgeois or 'painter of modern life,' resembles film montage, but as the tourist environment becomes more and more attuned to the 'needs' of its customers (more like a department store), the overriding characteristic of film, passivity before an expressive genius, is eradicated, replaced by Internet-like 'browsing' among modular image-objects whose superficial differences are bounded by certain common parameters. (Its soundtrack can be found <a href="http://www.bleep.com/">here</a>.) Maybe we can understand the <a href="http://therabbiteater.blogspot.com/2008/06/unanswerable.html">impersonality </a>said to dominate contemporary life as an effect of confrontation with a mass of singularities, addressed to no one and nothing in particular.</p>
<blockquote><p>"In the person of the flaneur, the intelligentsia becomes acquainted with the marketplace. It surrenders itself to the market, thinking merely to look around; but in fact it is already seeking a buyer. In this intermediate stage, in which it still has patrons but is starting to bend to the demands of the market (in the guise of the fueilleton), it constitutes the <em>boheme</em>. The uncertainty of its economic function corresponds to the ambiguity of its political function." (Ibid.)</p></blockquote>
<p>The precarity experienced by the 'new working class,' interns, students, freelancers, and entry-level media professionals of all stripes, ground into conformity (or pushed toward dissidence) by the mere prospect of a middle-class career and financial 'independence,' their lack of any determination whatsoever, is sometimes romanticized because it resembles the fantasy pursued by the tourist. The content of this fantasy is the experience of an older upper class, or the assorted adventurer archetypes: celebrities, spies, artists, nomads, the 'jet-set.' As demonstrated by a back-to-back viewing of <em>Total Recall</em> and <em>The Devil Wears Prada</em>, the tourist and the permanently entry-level pseudo-professional share apparently contradictory desires. First, freedom from <em>place </em>in the most general sense -- location, class, history, individual limits -- through the consumption of other places. Second, a reason to be there (wherever) besides shopping. What they both dream of is a contradiction in terms: a satisfying job. Both are necessarily plagued by humiliating failure.</p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://traxus4420.files.wordpress.com/2008/06/dsc06458.jpg"><img class="size-full wp-image-146" src="http://traxus4420.wordpress.com/files/2008/06/dsc06458.jpg" alt="" width="371" height="336" /></a></p>
<blockquote><p>"The flanuer plays the role of scout in the marketplace. As such, he is also the explorer of the crowd. Within the man who abandons himself to it, the crowd inspires a sort of drunkenness, one accompanied by very specific illusions: the man flatters himself that, on seeing a passerby swept along by the crowd, he has accurately classified him, seen straight through to the innermost recesses of his soul -- all on the basis of his external appearance." (Benjamin, Ibid.)</p></blockquote>
<p>Believing the tourist experience to be restricted to traveling to distant and exotic places is buying into the sole selling point of the tourist industry. As a powerful branch of the culturally dominant service industry, design modelled around the tourist gaze has made increasing inroads into all consumptive activity today, all social interaction, from department stores to the spread of outdoor mall-like 'entertainment districts,' from 'surfing the Web' to perusing the archives of a university library. Tourism is the crushing awareness that whatever you were planning to do has already been done by just about everyone else. Every vacation photograph posted on Flickr has made someone somewhere feel depressed.</p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://traxus4420.files.wordpress.com/2008/06/berlin-096.jpg"><img class="size-full wp-image-149" src="http://traxus4420.wordpress.com/files/2008/06/berlin-096.jpg" alt="" width="336" height="448" /></a></p>
<p>As consolation, it helps to assume everyone conforms to a 'type' despite apparent distinctiveness. If one feels barred from participating, at least one can be a knowing observer, a sort of intellectual, a novelist, a critic ('people-watching' is only this attitude's most banal form). Any attempt at self-expression is <em>a priori </em>converted into its opposite. I've even noticed a perverse quasi-ethical imperative to 'admit' conformity, as if authentic human relationships can now only be achieved if everyone fully identifies with some ideological construction or other. According to facebook, for example, half my sister's friends are 'nerds' or 'sluts.' Then there's these gag personality quizzes (which <em>Sex and the City</em> character are you?), the modern replacement for astrology. A friend once proclaimed with redemptive glee that "we're all commodities," like it was a fifth Noble Truth. This sort of 'debunking' is the conservative function of criticism, the cynical transformation of humans into objects of exchange, carried out in the name of a purified abstraction: authentic humanity, real revolutionary praxis, scientific objectivity, convenience, whatever.</p>
<p>Not that critical dehumanization is unprovoked -- the silencing or ignorance of negative criticism is the conservative function of the individual. The whole point, the zero-degree of ideological compliance, is for criticism to equal misanthropy, and for the self-actualized individual, the 'impossible' ideal that keeps the whole machine running, to equal heroism. <em>Novel</em> heroism. Here are its ethics:</p>
<blockquote><p>If I speak of love in the context of dandyism, the reason is that love is the natural occupation of men of leisure. But the dandy does not consider love as a special aim in life. If I have mentioned money, the reason is that money is indispensable to those who make an exclusive cult of their passions, but the dandy does not aspire to wealth as an object in itself; an open bank credit could suit him just as well; he leaves that squalid passion to vulgar mortals. Contrary to what a lot of thoughtless people seem to believe, dandyism is not even an excessive delight in clothes and material elegance. For the perfect dandy, these things are no more than the symbol of the aristocratic superiority of his mind. Thus, in his eyes, enamoured as he is above all of distinction, perfection in dress consists in absolute simplicity, which is, indeed, the best way of being distinguished. What then can this passion be, which has crystallized into a doctrine, and has formed a number of outstanding devotees, this unwritten code that has moulded so proud a brotherhood? It is, above all, the burning desire to create a personal form of originality, within the external limits of social conventions. It is a kind of cult of the ego which can still survive the pursuit of that form of happiness to be found in others, in woman for example; which can even survive what are called illusions. It is the pleasure of causing surprise in others, and the proud satisfaction of never showing any oneself. A dandy may be blase, he may even suffer pain, but in the latter case he will keep smiling, like the Spartan under the bite of the fox.</p></blockquote>
<blockquote><p>Clearly, then, dandyism in certain respects comes close to spirituality and to stoicism, but a dandy can never be a vulgar man. If he were to commit a crime, he might perhaps be socially damned, but if the crime came from some trivial cause, the disgrace would be irreparable. Let the reader not be shocked by this mixture of the grave and the gay; let him rather reflect that there is a sort of grandeur in all follies, a driving power in every sort of excess. A strange form of spirituality indeed! For those who are its high priests and its victims at one and the same time, all the complicated material conditions they subject themselves to, from the most flawless dress at any time of day or night to the most risky sporting feats, are no more than a series of gymnastic exercises suitable to strengthen the will and school the soul. Indeed I was not far wrong when I compared dandyism to a kind of religion.  The most rigorous monastic rule, the inexorable commands of the Old Man of the Mountain, who enjoined suicide on his intoxicated disciples, were not more despotic or more slavishly obeyed than this doctrine of elegance and originality, which, like the others, imposes upon its ambitious and humble sectaries, men as often as not full of spirit, passion, courage, controlled energy, the terrible precept: Perinde ac cadaver! -- <a href="http://www.idst.vt.edu/modernworld/d/Baudelaire.html">Baudelaire, <em>The Painter of Modern Life</em><br />
</a></p></blockquote>
<p>So conformity to established type is a just or at least reasonable law, superseded by its heroic exception, who is not quite a sovereign -- too much responsibility -- more like a pirate. Smooth criminal. Creative genius. Secret agent. Nor is the dandy's originality more human than anyone else's, in fact it is less. He is simply better at sublimating himself into the objects that surround him. The 'doctrine of originality' demands that he transform himself into the desire for his own transcendence, past the vulgar commodity to the all-seeing eyes of Capital. The one we love for being truly above the law is so by dint of ultimate indifference, who would look just like everyone else, if everyone else weren't the walking dead. The tourist  haunts the ruins of this fantasy.</p>
<p><a href="http://traxus4420.files.wordpress.com/2008/06/photo_journalist.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-147" src="http://traxus4420.wordpress.com/files/2008/06/photo_journalist.jpg" alt="" /></a></p>
<p>I don't want to discredit heroism; I like heroism. The world needs more of it. What I want to do, someday, when I'm more able, is to acknowledge the reversibility between living and dead, novelty and revival. Adventure and tourism. One is always in danger of flipping over into the other, and this ambiguity is <em>not </em>always decided, certainly not by any 'knowing observer.' Nothing ever begins by being decided.*</p>
<p>Incurable observers who run up against their own limits respond, like marketers, with another absurd fantasy, that newness depends on the rearrangement or rejection of old categories (which were impositions to begin with), or that we need to 'stop being' tourists, critics, adventurers, consumers, and replace them with something new and improved, though assembled from their remains, that the future is determined aesthetically by committee. Oblivious to the creativity it pretends to value, this brand of criticism kills the living and mystifies the dead.</p>
<p>Benjamin again:</p>
<blockquote>
<p style="text-align:left;">"The final voyage of the flaneur: death. Its destination: the new."</p>
<p style="text-align:left;">
<p style="text-align:left;">
</blockquote>
<p>* <span style="font-size:xx-small;font-family:Verdana;">I wonder if this is the irony of Hegel's response to the Kantian antinomies, the undecidables of reason (i.e. "The world has a beginning in time and is limited as regards space" vs. "The world has no beginning, and no limits in space"). Hegel posits an imaginary sensual unity, then presents his philosophy as a formal 'demonstration' of its inadequacy, all to justify the advance of progress.</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Al lector]]></title>
<link>http://abarognosia.wordpress.com/?p=29</link>
<pubDate>Mon, 16 Jun 2008 14:09:08 +0000</pubDate>
<dc:creator>g.</dc:creator>
<guid>http://abarognosia.wordpress.com/?p=29</guid>
<description><![CDATA[(&#8230;)
 
Però enmig de panteres, xacals, gossos de presa,
de simis i escorpins, de voltors i ser]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-align:left;padding-left:240px;"><span style="font-family:Verdana;">(...)</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;" align="center"><span style="font-family:Verdana;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-left:90pt;"><span style="font-family:Verdana;">Però enmig de panteres, xacals, gossos de presa,<br />
de simis i escorpins, de voltors i serpents,<br />
de monstres udolants, grunyidors i llisquents,<br />
en els corrals infames del vici i la feblesa,</span></p>
<p style="text-align:left;padding-left:120px;">un n’hi ha de més lleig, més àvol, més deforme!<br />
Tot i no fer grans gestos ni armar terrabastalls,<br />
el món convertiria en un munt d’escombralls<br />
i de gust l’engoliria amb un badall enorme;</p>
<p style="text-align:left;padding-left:120px;">és el Tedi! – amb ses ulls molls d’un plorar impassible,<br />
somia cadafals fumant el seu hudà.<br />
Ja el coneixes, lector, aquest monstre sensible,<br />
-hipòcrita lector, -semblant meu, - i germà!</p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Verdana;"> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Verdana;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Verdana;">Heu llegit un fragment d’<em>Al lector</em>, el poema de Charles Baudelaire que introdueix <em>Les flors del mal</em>... i que a mi em serveix per encetar el <strong>Calaix de Sastre</strong>. I és que apel·lar al lector i fer-ho amb aquesta manca d’estreps mereix una menció d’honor a <strong>abarognòsia</strong>.<em></em></span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;font-family:Verdana;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:Verdana;">Charles Baudelaire</span></strong><span style="font-size:10pt;font-family:Verdana;"> (París, 1821 – 1867). Fumador habitual d’haixix, es diu que volia matar el seu padrastre. Va tenir una vida tan atzarosa i escandalosa que gairebé ningú va anar al seu enterrament...</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><strong><em><span style="font-size:10pt;font-family:Verdana;"> </span></em></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><strong><em><span style="font-size:10pt;font-family:Verdana;">Les flors del mal</span></em></strong><span style="font-size:10pt;font-family:Verdana;"> És un recull de 151 poemes publicat el 1868 en una versió definitiva post-mortem. El títol no queda exempt de significació: les flors tan sols solen relacionar-se amb l’amor, la joventut, la bellesa, la felicitat... però Baudelaire ens ho capgira: del mal també en pot sortir poesia, bellesa.... </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Verdana;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Verdana;">En el pròleg, <strong><em>Al lector</em></strong>, ens diu que l’ésser humà se sent atret pel mal i que si no som més miserables, més dolents i criminals és perquè no gosem, no pas perquè no vulguem.... Ens alimentem del mal. El pitjor mal que tenim és l’<em>spleen</em>, el fàstic vital, que ens duu a un estat en què som incapaços de canviar o de fer res, incapaços de crear. És la mort de l’artista.</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Mon Cher Belzébuth]]></title>
<link>http://baruda.wordpress.com/?p=129</link>
<pubDate>Thu, 12 Jun 2008 15:40:25 +0000</pubDate>
<dc:creator>baruda</dc:creator>
<guid>http://baruda.wordpress.com/?p=129</guid>
<description><![CDATA[Le soleil s’est couvert d’un crêpe. Comme lui,
Ô Lune de ma vie ! emmitoufle-toi d’ombre ;]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;">Le soleil s’est couvert d’un crêpe. Comme lui,<br />
Ô Lune de ma vie ! emmitoufle-toi d’ombre ;<br />
Dors ou fume à ton gré ; sois muette, sois sombre,<br />
Et plonge tout entière au gouffre de l’Ennui ;</p>
<p style="text-align:center;">Je t’aime ainsi ! Pourtant, si tu veux aujourd’hui,<br />
Comme un astre éclipsé qui sort de la pénombre,<br />
Te pavaner aux lieux que la Folie encombre,<br />
C’est bien ! Charmant poignard, jaillis de ton étui !</p>
<p style="text-align:center;">Allume ta prunelle à la flamme des lustres !<br />
Allume le désir dans les regards des rustres !<br />
Tout de toi m’est plaisir, morbide ou pétulant ;</p>
<p style="text-align:center;">Sois ce que tu voudras, nuit noire, rouge aurore ;<br />
Il n’est pas une fibre en tout mon corps tremblant<br />
Qui ne crie : <em>Ô mon cher Belzébuth, je t’adore !</em></p>
<p style="text-align:center;">Charles Baudelaire</p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://baruda.wordpress.com/files/2008/06/errantieroticieretici1.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-128" src="http://baruda.wordpress.com/files/2008/06/errantieroticieretici1.jpg" alt="" width="510" height="299" /></a></p>
<pre>Foto di Valentina Perniciaro: Roma, primavera 2006</pre>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Dicas culturais para o final de semana]]></title>
<link>http://clippingdasam.wordpress.com/?p=381</link>
<pubDate>Sat, 07 Jun 2008 23:24:28 +0000</pubDate>
<dc:creator>Sam Shiraishi</dc:creator>
<guid>http://clippingdasam.wordpress.com/?p=381</guid>
<description><![CDATA[Do Yahoo Group Serendipity Arts, dicas de Chananda Bento, todas ligadas ao teatro para os próximos ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Do <a href="http://br.groups.yahoo.com/group/serendipityartes/" target="_blank">Yahoo Group Serendipity Arts</a>, dicas de Chananda Bento, todas ligadas ao teatro para os próximos dias:</p>
<p>Leitura dramática:</p>
<ul>
<li>Dia 9 de junho</li>
<li> Texto: Duelo</li>
<li> De João Nunes e Maurício de Almeida</li>
<li> Com Maurício Soares e Caio Blat</li>
<li> Direção de Cacá Toledo</li>
<li> Toda segunda-feira, sempre às 19h30</li>
<li> no Grande Auditório do Masp</li>
</ul>
<ul>
<li><a href="http://www.guiadeteatro.com.br/entrevista_detalhe.php?id=56" target="_blank">Pascoal da Conceição  - O Teatro é minha vida!</a><br />
Um artista magnífico. Seu amor e entrega aos personagens emociona demais! É uma pessoa simpática demais, que transmite uma gostosa energia. Conversar com ele é um barato, pois tem uma ânsia de adquirir conhecimento, de refletir sobre o mundo em que vivemos e contribuir para que ele melhore, que encanta</li>
<li>A COLEIRA DE BÓRIS Texto: Sérgio Roveri.Direção: Marco Antonio Rodrigues.Com: Nicolas Trevijano e Rafael Losso. 60 min. 12 anos. A montagem mostra o conflito de dois prisioneiros que são mantidos encarcerados em um cenário indeterminado.www.satyros.com.br. Espaço dos Satyros 1 - pça. Franklin Roosevelt, 214, República, região central, tel. 3258-6345. 60 lugares. Sex. e sáb.: 21h. Dom.: 19h. Até 27/7. Ingr.: R$ 5 (sex., preço promocional) e R$ 25</li>
<li>BAUDELAIRE - O PAI DO ROCK<br />
Dirigido por Leo Lama, Marat Descartes encarna o poeta francês Charles Baudelaire, mostrando-o como escritor marginal que inspirou gerações de poetas da contracultura. A apresentação integra o evento 'Vida Louca, Vida Intensa'.www.sescsp.org.br. Sesc Pompéia - área de convivência - r. Clélia, 93, Água Branca, região oeste, tel. 3871-7700. Sex. e sáb.: 19h30. 30 min. 12 anos. Únicas apresentações.</li>
<li>CORTINAS LYRICAS<br />
O violonista Leandro Ligocki faz recital com composições do período barroco, renascentista e clássico. Participação do violinista Eryck Giacon. www.teatroficina.com.br. Oficina - r. Jaceguai, 520, Bela Vista, região central, tel. 3106-2818. 350 lugares. Dom.: 13h. Até 29/6. 60 min. Livre. Ingr.: contribuição voluntária</li>
<li>INFLUÊNCIA<br />
A Cia. Nova Dança 4 apresenta espetáculo de dança contemporânea com direção de Cristiane Paoli Quito. A montagem integra o projeto Semanas de Dança. Centro Cultural São Paulo - sala Jardel Filho - r. Vergueiro, 1.000, Liberdade, região central, tel. 3383-3402. 324 lugares. Qua. a sáb.: 21h. Dom.: 20h. 50 min. 12 anos. Retirar ingr. c/ uma hora de antecedência.</li>
<li><a href="http://oglobo.globo.com/cultura/mat/2008/06/06/joao_falcao_seleciona_talentos_para_nova_companhia-546684056.asp" target="_blank">João Falcão seleciona talentos para nova companhia</a><br />
O dramaturgo e cineasta vai selecionar, por meio de testes, 40 artistas de todo o Brasil para participar das oficinas gratuitas do projeto 'Clandestinos', como parte da criação da Cia Instável de Teatro, sua nova empreitada. As aulas acontecem em julho, agosto e setembro no Teatro Municipal Glória.<br />
O projeto, idealizado e dirigido por Falcão, será dividido em dois módulos. O primeiro selecionará entre os inscritos até 40 artistas que participarão de exercícios de interpretação, criação do personagem e dramaturgia, ministrados por João Falcão, Adriana Falcão e colaboradores.<br />
Dentre os participantes do primeiro módulo serão escolhidos até 12 artistas que integrarão o elenco de 'Clandestinos', nova peça de João Falcão, montagem inaugural da Cia Instável de Teatro.<br />
As inscrições são pelo site www.clandestinos.art.br até 27 de junho. Em dois dias, o site já havia recebido mais de mil inscrições.</li>
</ul>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Charles Baudelaire - Le revenant]]></title>
<link>http://enxofre.wordpress.com/?p=38</link>
<pubDate>Thu, 05 Jun 2008 16:24:04 +0000</pubDate>
<dc:creator>L’Eternité</dc:creator>
<guid>http://enxofre.wordpress.com/?p=38</guid>
<description><![CDATA[O espectro
Charles Baudelaire
Como os anjos, com olho furtivo,
Eu voltarei à tua alcova
E até ti m]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>O espectro</strong><br />
Charles Baudelaire</p>
<p>Como os anjos, com olho furtivo,<br />
Eu voltarei à tua alcova<br />
E até ti me deslizarei sem ruído<br />
Entre as sombras da noite;</p>
<p>E te darei, minha morena,<br />
Beijos frios como a lua<br />
E caricias de serpente<br />
Ao redor de uma fossa rampante.</p>
<p>Quando chegar a manhã lívida,<br />
Tu encontrarás o meu lugar vazio,<br />
Onde até à noite fará frio.</p>
<p>Como outros para a ternura,<br />
Sobre a tua vida e sobre a tua juventude,<br />
Eu, eu quero reinar pelo terror.</p>
<p>*</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Charles Baudelaire - L'horloge]]></title>
<link>http://enxofre.wordpress.com/?p=37</link>
<pubDate>Thu, 05 Jun 2008 16:07:50 +0000</pubDate>
<dc:creator>L’Eternité</dc:creator>
<guid>http://enxofre.wordpress.com/?p=37</guid>
<description><![CDATA[O relógio
Charles Baudelaire
Relógio! Divindade sinistra, horrível, impassível,
Cujo dedo nos am]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>O relógio</strong></p>
<p>Charles Baudelaire</p>
<p>Relógio! Divindade sinistra, horrível, impassível,<br />
Cujo dedo nos ameaça e nos diz: Recorda!<br />
As vibrantes dores no teu coração cheio de terror<br />
Cessarão brevemente como num alvo;</p>
<p>O Prazer vaporoso fugirá para o horizonte<br />
Tal como uma sílfide para o fundo do corredor;<br />
Cada instante te devora um pedaço da delícia<br />
Acordada a cada homem para toda a sua estância.</p>
<p>Três mil seiscentas vezes por hora, o Segundo<br />
Murmura: Recorda! Rápido, com a sua voz<br />
De insecto, agora diz: Eu sou antanho,<br />
E eu bombeei a tua vida com a minha tromba imunda!</p>
<p>Remember! Recorda! Pródigo! Esto memor!<br />
(A minha garganta de metal fala todas as línguas.)<br />
Os minutos, morte brincalhona, são gangas<br />
Que não se podem deixar sem extrair o ouro!</p>
<p><strong>Recorda! Que o tempo é um jogador ávido<br />
Que ganha sem batota! A todo o custo! É a lei.</strong><br />
O dia declina; a noite aumenta: Recorda!<br />
O abismo tem sempre sede; a clepsidra se esvazia.</p>
<p>Logo soará a hora em que o Divino Azar,<br />
Onde a augusta Virtude, a tua esposa ainda virgem,<br />
Onde o Arrependimento (oh, o último refúgio!)<br />
Onde tudo te dirá: Morre, velho fraco! É muito tarde!</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Contos de Charles Baudelaire]]></title>
<link>http://contosdocovil.wordpress.com/?p=220</link>
<pubDate>Tue, 03 Jun 2008 14:18:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>Snaga</dc:creator>
<guid>http://contosdocovil.wordpress.com/?p=220</guid>
<description><![CDATA[Aqui se encontram todos os contos do escritor Charles Baudelaire já publicados no Covil.
Os títu]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img class="alignleft" style="float:left;border:black 1px solid;margin:3px;" src="http://contosdocovil.files.wordpress.com/2008/06/image.jpg" alt="" width="86" height="128" />Aqui se encontram todos os contos do escritor Charles Baudelaire já publicados no Covil.</p>
<p>Os títulos estão dispostos em ordem alfabética.</p>
<p> </p>
<p> </p>
<p> </p>
<p><strong>B</strong><br />
<a href="http://contosdocovil.wordpress.com/2008/06/04/234/" target="_self"> Brinquedo do Pobre, O</a></p>
<p><strong>D</strong><br />
<a href="http://contosdocovil.wordpress.com/2008/06/03/os-dons-das-fadas/" target="_self">Dons das Fadas, Os</a></p>
<p><strong>E<br />
</strong><a href="http://contosdocovil.wordpress.com/2008/06/05/embriaguem-se/" target="_self">Embriaguem-se</a><br />
<a href="http://contosdocovil.wordpress.com/2008/06/04/o-estrangeiro/" target="_self">Estrangeiro, O</a></p>
<p><strong>M</strong><br />
<a href="http://contosdocovil.wordpress.com/2008/06/05/o-mau-vidraceiro/" target="_self">Mau Vidraceiro, O</a></p>
<p><strong>O<br />
</strong><a href="http://contosdocovil.wordpress.com/2008/06/04/os-olhos-dos-pobres/" target="_self">Olhos dos Pobre, Os</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Charles Baudelaire - Danse Macabre]]></title>
<link>http://enxofre.wordpress.com/?p=33</link>
<pubDate>Mon, 02 Jun 2008 16:05:02 +0000</pubDate>
<dc:creator>L’Eternité</dc:creator>
<guid>http://enxofre.wordpress.com/?p=33</guid>
<description><![CDATA[Dança Macabra
Charles Baudelaire
Como um vivente, arrogante de sua nobre estatura
Com o seu grande ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Dança Macabra</strong><br />
Charles Baudelaire</p>
<p>Como um vivente, arrogante de sua nobre estatura<br />
Com o seu grande buquê, seu lenço e suas luvas,<br />
Ela tem a indolência e a desenvoltura<br />
De uma coquete frágil de postura extravagante.</p>
<p>Já se viu alguma vez num baile uma aparência mais delgada?<br />
O seu vestido exagerado, no seu real esplendor,<br />
Se vira abundantemente sobre um pé seco que oprime<br />
Um sapato adornado, belo como uma flor.</p>
<p>O enrugado que joga à beira das clavículas,<br />
Qual arroio lascivo esfregando-se no rochedo<br />
Defende pudicamente das troças ridículas<br />
Os fúnebres encantos que ela sabe ocultar.</p>
<p>Seus olhos profundos são feitos de vazio e trevas,<br />
E o seu crânio, com flores artisticamente penteado,<br />
Oscila apaticamente sobre as suas frágeis vértebras,<br />
Oh, encanto de um nada loucamente enfeitado.</p>
<p>Alguns te tomarão por uma caricatura,<br />
Sem compreender, amantes ébrios da carne,<br />
A elegância sem nome da tua humana armadura.<br />
Tu respondes, grande esqueleto, com todo o meu prazer!</p>
<p>Vens agora turvar, com a tua imponente careta,<br />
A festa da Vida? Ou algum velho desejo,<br />
Incentivando ainda a tua vivente carcaça,<br />
Impulsando-te, ingenuamente, ao Sabat do Prazer?</p>
<p>Com o cantar dos violinos e as chamas das candeias,<br />
Esperas expulsar o teu pesadelo burlão,<br />
E vens implorar à corrente das orgias,<br />
Que refresque o inferno aceso no teu coração?</p>
<p>Inesgotável poço de necessidade e enganos!<br />
Da antiga dor eterno alambique!<br />
Através do retorcido gradeado das tuas costelas<br />
Eu vejo, ainda errante, o insaciável áspide.</p>
<p>Na verdade, temo que a tua coqueteria<br />
Não alcance um preço digno de seus esforços,<br />
Quem, entre esses corações mortais, alcança o embuste?<br />
Os sortilégios do horror só embebedam os fortes!</p>
<p>O abismo dos teus olhos, cheio de horríveis pensamentos,<br />
Exala a vertigem, e os bailarinos prudentes<br />
Não contemplarão sem amargas náuseas<br />
O sorriso eterno dos teus trinta e dois dentes.</p>
<p>Mas, quem nunca apertou em seus braços um esqueleto,<br />
E quem nunca se nutriu de coisas sepulcrais?<br />
Que importa o perfume, o vestido ou o penteado?<br />
Aquele que se enoja demonstra que se crê belo.</p>
<p>Bailadeira sem nariz, irresistível trotadora,<br />
Diz-lhes, pois, a estes belos bailarinos que se fingem ofuscados:<br />
"Arrogantes galãs, apesar da arte do pó-de-arroz e do rouge,<br />
Exalais todos a morte! Oh, esqueletos perfumados!</p>
<p>Antinoos murchos, janotas de rosto suave,<br />
Cadáveres envernizados, lovelaces grisalhos,<br />
O alvoroço universal da dança macabra<br />
Os arrasta até lugares desconhecidos!</p>
<p>Desde os cais frios do Sena até às margens ardentes de Ganges,<br />
O tropel mortal salta e se pasma, sem ver<br />
A trompete do Anjo numa cavidade do tecto<br />
Sinistramente boquiaberto como um negro trabuco.</p>
<p><strong>Em todo o clima, baixo todo o sol, a Morte te admira<br />
Nas tuas contorções, risível Humanidade,<br />
E com frequência, como tu, perfumando-se de mirra,<br />
Mistura a sua ironia com a sua insensatez.</strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Inderdaad!]]></title>
<link>http://qeelder.wordpress.com/?p=33</link>
<pubDate>Mon, 02 Jun 2008 00:28:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>qeelder</dc:creator>
<guid>http://qeelder.wordpress.com/?p=33</guid>
<description><![CDATA[Een mislukking is een omweg,
geen doodlopende weg&#8230;
thanks to Charles Baudelaire
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;">Een mislukking is een omweg,</p>
<p style="text-align:center;">geen doodlopende weg...</p>
<p style="text-align:center;"><em>thanks to Charles Baudelaire</em></p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
